zondag 5 april 2015

Sloperijtje

Zaterdagavond als een blok om 8 uur op de bank in slaap gevallen en om 11 uur weer klaar wakker. Ik was geheel gesloopt. Energie is hopeloos ver te zoeken, want anders zou mij dit niet overkomen.

Vanmiddag met klz en kld bij mijn ouders langs geweest. Zaterdag is één van de vast dagen dat ik dat nog steeds doe. Moeders was een beetje in de mineurstemming. Eén van de zes bewoners van haar afdeling was aan het einde van de ochtend overleden. Ik had woensdag al gehoord dat het slecht ging en ook nog een poosje met de dochters van mevrouw gesproken. Mijn moeder beseft dit allemaal nog zo goed en het lijkt wel of dit haar elke keer zwaarder valt.
Met de kleinkinderen erbij was er wat roering en bracht dat wat afleiding, hoopte ik.

Toen naar mijn pa met z'n allen. Hij ging gelukkig vrij snel staan in zijn huiskamer en met ons mee naar het 'grote plein'. Daar was het plaatsnemen op een stoel weer zo'n gevalletje... Kleinkinderen begonnen een beetje met stoelen te schuiven, wie zit naast wie. Eindelijk zat mijn vader en op mijn verzoek reed mijn moeder nog even een klein rondje in haar elektrische rolstoel, om zo beter aan de tafel te zitten. En hup, daar stond mijn vader weer. Ik vroeg hem meerdere keren te gaan zitten en hielp hem daarbij. Maar hij hield zo krampachtig de tafel vast en sprak daarbij allerlei brabbel taal tegen klz die daar tegenover zat aan de niet zo grote tafel. Klz bang werd en begon te huilen. Ik smolt en heb hem geknuffeld en gezegd dat hij vooral niet bang moet zijn. Ouwe opa doet echt niets, maar kan ons niet meer vertellen wat hij denkt en dat dat heel moeilijk is voor ouwe opa. En natuurlijk ook moeilijk voor ons, dat wij hem ook niet begrijpen. Toen vloog er een boel wind naar buiten en automatisch kijk ik al of er niets bij uit gekomen was. Maar ik zag geen onraad en eindelijk heb ik hem op de stoel gekregen. Kleinkinderen stuiteren op de stoel en daar naast, duizend en één vragen van hen en een pa die onrustig was, zucht... En hup, daar stond mijn pa weer. Hij rook niet lekker en na inspectie heb ik hem meegenomen naar de afdeling. Ik geef dit altijd aan bij de verzorging zodat we met z'n tweeën mijn pa weer óp poetsen'. Dan weer terug... Hoe kan ik ook denken om nog even gezellig bij elkaar te zitten. Nee, mijn pa had totaal geen zin om zich bij ons te voegen en ging linea recta naar zijn huiskamer terug. Dan nog maar even met moeders blijven zitten én de kleinkinderen.

Opvoedkundig had ik de kids verteld dat het netjes is om de bewoners die we tegenkomen te groeten, zoals, goede middag mevrouw, goede middag meneer. Dat was ook weer niet slim, want de meeste bleven ook een hele poos om kleinkinderen heen hangen: handje geven, aai over de bol, hoe heet je en zo meer. En één keer is leuk, maar dat verveelde vrij snel, omdat er veel gebrabbeld wordt, ongecontroleerde bewegingen en en...

Waarom doen veel mensen zo raar oma? Ik heb geprobeerd heel simpel en kort een uitleg te geven en ze vonden het wel goed. Waarschijnlijk niet interessant voor ze en er werd weer verder gespeeld. Uiteindelijk moesten we ouwe opa nog even gedag zeggen. Dat was ook niet meer nodig want hij zat zo vast te slapen in de stoel... , met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Als kers op de slagroom moest kld nog spugen en begon spontaan te huilen. Haar troosten, is niet erg, ruimt oma weer op, geen probleem, nog meer spugen? Gelukkig, dit was alles. De kids hadden nogal wat gedronken deze middag. Er staat nl op het 'grote plein' een apparaat met gekoeld water en het eerste dat ze vragen is of ze daar ZELF een beker water mogen halen. Het maagje van kld zat een beetje te vol met vocht, ze had dus meer op dan ik erg in had (weer een oplet puntje voor een volgende keer).

Van 6 tot 7 uur hebben echtgenoot en ik kld en klz leren kwartetten. Grote lol, de jongens tegen de meisjes... Om half 8 lagen ze plat en ik was gesloopt!

1 opmerking:

  1. I am extremely impressed along with your writing abilities, Thanks for this great share.

    BeantwoordenVerwijderen