donderdag 2 april 2015

Opgelucht

Het klikte niet meer tussen echtgenoot en werkgever. Misverstanden, uitspraken die steeds gedaan werden, te veel en heel veel te veel uren, alles vrat echtgenoot als binnenvetter op. 'Het' re-integreren verliep dus ook totaal niet volgens plan/wens.

Nee..., het werd er hier niet gezelliger op. Bah, wat een k*t maanden. 7 april vorig jaar ging echtgenoot per ambulance richting ziekenhuis. Terug vechten om weer op de been te komen, sterker  worden, de eerste maanden gingen fijn. Maar hoe dichter werk in aantocht kwam, hoe..., hoe...

Een case manager kwam als tussen persoon de terugkomst op de arbeids-markt doornemen en stuitte op mijn binnenvetter. Gesprekken tussen werkgever en echtgenoot liepen steeds vast. Zelf zag ik dat echtgenoot er niet uit kwam. Heb daarom eens alles met hem doorgenomen: wat kan hij wel, wat is het uiterste en wat zal mogelijk zijn binnen dat bedrijf. Echtgenoot had al zijn frustraties op papier gezet en deze ochtend was er wederom een gesprek, waar ik ook aan deel heb genomen (ik was al eens eerder door werkgever uitgenodigd). Waarom? Om mijn binnenvetter te beschermen, maar ook om hem te laten luisteren. Want als je het kookpunt hebt bereikt, lijken opmerkingen aan de andere kant van de tafel slecht door te komen. Van twee kanten kwam er vuur, een beste fik. Ik heb mij geheel aan de afspraken gehouden, die ik vooraf met echtgenoot heb gemaakt. Waar nodig heb ik een insteek gemaakt en voor de rest mij afzijdig gehouden en waar vragen kwamen heb ik eerlijk een antwoord gegeven.

En zo waar, toen het vuur was geblust, kwam er een goed gesprek.  Mooie afspraken zijn gemaakt en ik reed met een opgeluchte echtgenoot naar huis. Ik kon het wel uitschreeuwen van blijdschap.

Zucht... Ik voelde er zeker de laatste maanden niets meer voor om nog iets te schrijven. Maar volgens mij is het tij gekeerd want ik heb de hele week al weer bij andere gelezen.

Nu ga ik snel de ontbijttafel dekken want de wekker rammelt op tijd. We gaan wat leuks doen, morgen, met onze 2 logees.



3 opmerkingen:

  1. Ik heb je logjes gemist. Wat een nare tijd hebben jullie achter de rug. Ik hoop dat het vanaf nu beter gaat. Stapje voor stapje.
    Geniet morgen van een fijne dag.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat er er weer bent. En ik hoop dat de toekomst nog veel moois brengt voor je man en ook voor jou.
    Fijne Pasen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik miste je al! *zucht* wat een ellende, hopelijk blijft vanaf nu alles goed gaan!

    BeantwoordenVerwijderen