zaterdag 25 oktober 2014

Mijn pa en die alzheimer...

Samen met mijn moeder kwam ik in de huiskamer van het zorghuis bij mijn vader. Elke keer tref ik hem in een andere stemming. Of is dat geen stemming? Noem je dat anders? Geen idee.
Deze keer zat een verzorgster, stagiaire, naast hem. Zij is nog maar kort op deze afdeling en komt van de afdeling waar mijn moeder woont. Een schat van een verzorgster. Je vader is verdrietig zei ze tegen mij, wat zou dat kunnen zijn? Ook het bezoek van een mevr. zei dat mijn vader huilde. Dit is nooit leuk. Hij is vaker emotioneel, kan zich niet uiten, huilt zomaar, maar het kan ook net zo snel over zijn en dan lacht hij weer.

Hij zag er weer eens niet zo verzorgd uit. Grote vlekken op zijn spencer, niet geschoren. Volgens deze verzorgster-stagaire liet hij deze ochtend niet veel toe, had een collega haar gezegd. Afspraak is, daar is een zorgplan voor, om hem later in de ochtend of begin van de middag weer aan te bieden te scheren. Dat was duidelijk niet gebeurt zei de verzorgster-stagaire. Zij wilde nog wel even het scheerapparaat halen, maar dat heb ik zelf gedaan. Rustig en verdrietig liet hij alles toe.

Aan het einde van de middag trof ik de eerst verantwoordelijke van deze huiskamer. Ik vroeg mij nl af of mijn pa nog wel onder de douche gaat. Mijn vermoedens kwamen uit: zelden. Misschien eens in de 4 weken als het mee zit. Hij schreeuwt de hele tent bij elkaar en duwt iedereen weg. Dus wordt hij zo goed en zo kwaad bij de wastafel gewassen.

Maar dan komt het volgende: wil hij makkelijk uit de stoel om mee te gaan? De ene keer gaat het soepeler dan de andere keer. Aangezien mijn pa altijd achter de tafel zit en hij soms niet mee wil/ geen idee heeft hoe uit de stoel op te staan, wordt mijn moeder ook weer verdrietig. Zij kan in haar elektrische rolstoel niet bij hem komen. Aan de andere kant van die tafel zit altijd een meneer in een grote rolstoel en zit alleen maar te schelden (vloeken vaak) en te razen. Mijn moeder is dan de gebeten hond: zij hoort hier niet, zit in de weg, zij moet van de boeken afblijven want die zijn van hem (niet) ... en zo meer. Waar mijn moeder ook staat met haar rolstoel, hij moet er altijd langs en hij beukt zo door met zijn rolstoel, als mijn moeder niet verder aan de kant kan... Tja, ik ben ook al voor alles wat lelijk is uitgemaakt, maar toe maar, hij zit daar ook niet voor niets denk ik dan maar.

Woensdagmiddag is dochter met haar 2 kinderen langs geweest. Meestal gaan ze eerst naar 'oude oma' en dan met z'n allen naar 'oude opa'. Aan het einde van hun bezoek, kwam ik ook nog even binnen. De kindertjes waren dol enthousiast: 'oude opa' had ook met de bal gespeeld en kleinzoon kreeg van hem de bal op z'n neus. Dolle pret en ze gooiden/vlogen ook de door hun meegenomen papieren vliegtuigjes naar de 2 oudjes. Totdat er een vliegtuigje tussen de voeten van oude opa viel en hij snel met de voeten het vliegtuigje vast knelde. Kleinzoon wilde hem pakken, maar oude opa pakte hem zelf snel op en wilde hem met geen mogelijkheid teruggeven. Toen begon kleinzoon te trekken en zo hadden ze ieder een deel van het vliegtuigje. Dat werd brullen en oude opa was zich van geen kwaad bewust. Volgens mijn moeder en dochter hadden ze een leuke middag gehad en reageerde mijn pa erg leuk.

Maar eigenlijk heb ik met veel dingen zo'n moeite. Bijvoorbeeld om mijn vader er zo onverzorgd uit te zien. Het gemak van de verzorging om zijn pyama niet na te kijken en die dan met een beste plak onder zijn dekbed op zijn kussen te vinden. Ik heb het hier al zo vaak over gehad. Is het zoveel moeite om dat te doen?
Waarschijnlijk heb ik de lat erg hoog liggen. Er wordt vanuit het huis anders tegenaan gekeken. Men krijgt zijn natje en droogje, de summiere verzorging.Wat wil je nog meer?
Ja, ik ben (de zeur en ben) dan weer uitgel*

4 opmerkingen:

  1. Je bent absoluut geen zeur! Logisch toch dat je het fijn vindt dat je vader er verzorgd uitziet. Er wordt tegenwoordig zoveel bezuinigd. Het gaat ten koste van de kwaliteit van de verzorging.
    Moeilijk om je vader zo te zien.Sterkte en een dikke knuffel

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Natuurlijk ben je dan geen zeur! Het is afschuwelijk om te zien dat je ouders, die altijd goed voor zichzelf hebben kunnen zorgen. nu niet goed verzorgd worden. En het is logisch dat je wilt dat het anders gaat. Ik denk dat de mensen in de zorg dat zelf ook heel graag zouden willen. Er is zó weinig tijd per persoon :(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Meid, sterkte ......
    Mijn vader's kleding zit ook vaal vol vlekken, maar dat ligt aan zijn eigen knoeien met eten/drinken. Ondanks een grote slab gaat er geregeld iets mis. Hij wilde ook nooit worden gedoucht, daarom gaat hij eens per week in bad, dat os voor hem vertrouwder omdat hij dat nog kent van vroeger. Voor de rest wordt hij in bed verzorgd/gewassen.
    De bewoners op zijn afdeling zijn gelukkig vrij rustig, er wordt weinig geroepen/getierd. Lijkt me verschrikkelijk om door iemand te worden uitgescholden .......

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan me voorstellen hoe verdrietig het is je vader zo te zien .Ik hoor de verhalen van mijn dochter regelmatig ,soms lukt het met eindeloos geduld iemand onder de douche te krijgen maar die tijd is er gewoon niet .Zij levert vaak haar eigen tijd in voor clienten ,collega's zijn vaak veel gemakkelijker daarin .Ja soms word ze uitgescholden en zelfs heeft ze weleens een tik gehad en dat terwijl ze heel lief en geduldig is omdat ze dol is op oudere mensen .Frustratie vaak voor haar ,met al die bezuinigingen word het er al helemaal niet beter op .
    Sterkte ermee ,Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen