zaterdag 25 oktober 2014

Mijn pa en die alzheimer...

Samen met mijn moeder kwam ik in de huiskamer van het zorghuis bij mijn vader. Elke keer tref ik hem in een andere stemming. Of is dat geen stemming? Noem je dat anders? Geen idee.
Deze keer zat een verzorgster, stagiaire, naast hem. Zij is nog maar kort op deze afdeling en komt van de afdeling waar mijn moeder woont. Een schat van een verzorgster. Je vader is verdrietig zei ze tegen mij, wat zou dat kunnen zijn? Ook het bezoek van een mevr. zei dat mijn vader huilde. Dit is nooit leuk. Hij is vaker emotioneel, kan zich niet uiten, huilt zomaar, maar het kan ook net zo snel over zijn en dan lacht hij weer.

Hij zag er weer eens niet zo verzorgd uit. Grote vlekken op zijn spencer, niet geschoren. Volgens deze verzorgster-stagaire liet hij deze ochtend niet veel toe, had een collega haar gezegd. Afspraak is, daar is een zorgplan voor, om hem later in de ochtend of begin van de middag weer aan te bieden te scheren. Dat was duidelijk niet gebeurt zei de verzorgster-stagaire. Zij wilde nog wel even het scheerapparaat halen, maar dat heb ik zelf gedaan. Rustig en verdrietig liet hij alles toe.

Aan het einde van de middag trof ik de eerst verantwoordelijke van deze huiskamer. Ik vroeg mij nl af of mijn pa nog wel onder de douche gaat. Mijn vermoedens kwamen uit: zelden. Misschien eens in de 4 weken als het mee zit. Hij schreeuwt de hele tent bij elkaar en duwt iedereen weg. Dus wordt hij zo goed en zo kwaad bij de wastafel gewassen.

Maar dan komt het volgende: wil hij makkelijk uit de stoel om mee te gaan? De ene keer gaat het soepeler dan de andere keer. Aangezien mijn pa altijd achter de tafel zit en hij soms niet mee wil/ geen idee heeft hoe uit de stoel op te staan, wordt mijn moeder ook weer verdrietig. Zij kan in haar elektrische rolstoel niet bij hem komen. Aan de andere kant van die tafel zit altijd een meneer in een grote rolstoel en zit alleen maar te schelden (vloeken vaak) en te razen. Mijn moeder is dan de gebeten hond: zij hoort hier niet, zit in de weg, zij moet van de boeken afblijven want die zijn van hem (niet) ... en zo meer. Waar mijn moeder ook staat met haar rolstoel, hij moet er altijd langs en hij beukt zo door met zijn rolstoel, als mijn moeder niet verder aan de kant kan... Tja, ik ben ook al voor alles wat lelijk is uitgemaakt, maar toe maar, hij zit daar ook niet voor niets denk ik dan maar.

Woensdagmiddag is dochter met haar 2 kinderen langs geweest. Meestal gaan ze eerst naar 'oude oma' en dan met z'n allen naar 'oude opa'. Aan het einde van hun bezoek, kwam ik ook nog even binnen. De kindertjes waren dol enthousiast: 'oude opa' had ook met de bal gespeeld en kleinzoon kreeg van hem de bal op z'n neus. Dolle pret en ze gooiden/vlogen ook de door hun meegenomen papieren vliegtuigjes naar de 2 oudjes. Totdat er een vliegtuigje tussen de voeten van oude opa viel en hij snel met de voeten het vliegtuigje vast knelde. Kleinzoon wilde hem pakken, maar oude opa pakte hem zelf snel op en wilde hem met geen mogelijkheid teruggeven. Toen begon kleinzoon te trekken en zo hadden ze ieder een deel van het vliegtuigje. Dat werd brullen en oude opa was zich van geen kwaad bewust. Volgens mijn moeder en dochter hadden ze een leuke middag gehad en reageerde mijn pa erg leuk.

Maar eigenlijk heb ik met veel dingen zo'n moeite. Bijvoorbeeld om mijn vader er zo onverzorgd uit te zien. Het gemak van de verzorging om zijn pyama niet na te kijken en die dan met een beste plak onder zijn dekbed op zijn kussen te vinden. Ik heb het hier al zo vaak over gehad. Is het zoveel moeite om dat te doen?
Waarschijnlijk heb ik de lat erg hoog liggen. Er wordt vanuit het huis anders tegenaan gekeken. Men krijgt zijn natje en droogje, de summiere verzorging.Wat wil je nog meer?
Ja, ik ben (de zeur en ben) dan weer uitgel*

vrijdag 17 oktober 2014

Overal zit een luchtje aan.

Hadden we zaterdag een big problem met de afvoer van de houtkachel, zijn we nu verder van huis... , of wel van de warmte of wel van de honderd-duzend.

Zaterdagavond stond de woonkamer vol met rook doordat de houtkachel zijn rook niet afvoerde. En aangezien alle deuren in huis open stonden... , stinkt dus echt alles alles en alles.
Zondagmiddag was onze lieve buurman zo vriendelijk om het dak op te gaan en de schoorsteen na te kijken. Hij wilde iets zwaars hebben, zodat hij dat aan een touw kon knopen, waardoor hij kon voelen of de pijp wel leeg was. Aangezien wij geen schoorsteenvegers zijn en het hulpje van Sint-ni-klaas ook nog niet in het land is, gaven wij onze buurman een kussensloop met aardig wat knikkers (wie wat bewaard...). Deze kon hij mooi aan het touw vast maken en was zwaar genoeg om te laten zakken.
plaatje van het web
Behalve een zwarte kussensloop (nu hebben we met eigen ogen gezien waarom de hulp van Sint-ni-klaas zo heet, maar dit terzijde), kwamen er geen verrassingen te voorschijn. Maar waar komt de ellende dan vandaan? Buurman en echtgenoot trokken binnen de kachel weer uit elkaar en kwamen wederom niets tegen. Dus: krantje erin en fikken maar, als test! Buurman klom weer het dak op, om te kijken, naar de rook die bijna niet kwam, want wederom stond de kamer vol. BAH...

Dit zou dus geen gevalletje schoorsteen veger worden. Dan maar de kachelman erbij gehaald. Hij wist het ook niet. Misschien hebben de officiële vegers toch niet goed schoongemaakt? Er lopen nl nog wat knikken in de kachel en met hun professionele stofzuiger zouden ze in elke hoek moeten komen.  Kachelman wilde graag verder in de kachel kijken, maar kreeg een plaat niet los. Ook hij wilde weer wat fik in de kachel: om HET te zien. Hij heeft HET gezien, en wij weer geroken. Maar goed, hij zou eens informeren bij de leverancier.

Een dag later kreeg ik echtgenoot aan de telefoon: Hij had de plaat losgekregen en nog meer. Tjonge, jij wel en hij niet? Jaja zei echtgenoot, maar die plaat was zo zwaar dat ik hem heb laten vallen?!?! En ik weer: Plaat kapot? Nee, raampje... Donders, das een heel duur krengetje. Na nog even gevraagd te hebben of echtgenoot niet gewond is geraakt, schoten de $ tekens langs mijn netvlies.
Thuisgekomen aanschouwden echtgenoot en ik de gehele binnenkant van de kachel en ook de verstopping. Dat er überhaupt nog een beetje rook langs gegaan is, is een groot vraagteken. En in die hoop lag ook..., de dode vogel, die we levend eind juni in de kachelpijp hoorden. Maar deze was niet de veroorzaker van het probleem, gelukkig. Onze lieve buurman heeft op het dak om het kachelhoedje van de afvoer een mooi stukje gaas gevouwen (dat we weer van de andere buurman hadden gekregen en díe buurman was weer met onze kettingzaag zijn 10 meter hoge bomen aan het kortwieken), zodat de vogels er écht niet meer in kunnen.

Nu is het wachten op de prijsopgave van het nieuwe binnenwerk, want dat wil echtgenoot weer allemaal vervangen hebben, en ... het raampje. Dat gaat een aanval op de buffer 'onvoorzien' worden!
En aangezien we op therapeutische snelheid al een paar weken met nog een projectje in huis bezig zijn, gaan we zelf maar op de houtjes bijten, zolang deze nog niet de kachel in gaan.


zondag 12 oktober 2014

China en zo

Deze ochtend nog weer met China zoon gesproken. Natuurlijk ook met kleinzoon. We moesten direct  weer verstoppertje spelen. Dat werkt als volgt op 9142 km (hemelsbreed) afstand.:
Kleinzoon rent weg. Zoon roept: waar is Yuliang nu? Zoon loop met Ipad overal te zoeken. Echtgenoot en ik worden kotsmisselijk, want het beeld vliegt alle kanten op. Met de Ipad wordt er gezocht. Negen van de tien keer ligt meneertje onder zijn bed verstopt. Het is dikke mik als zijn papa hem gevonden hebben. Eigenlijk wij dus... . Wij zijn natuurlijk hartstikke blij als hij eindelijk gevonden is en prijzen hem dat hij zo goed verstopt zat.

Het is alweer ruim een maand geleden dat wij op Schiphol dit gezinnetje stonden uit te zwaaien. Kleinzoon zit inmiddels op een schooltje: de kindergarden. Na 2 dagen vond hij het genoeg. Hij wilde niet meer naar schooltje. Hij mocht van zoon en schoondochter 1 dagje thuis blijven. Uiteindelijk is hij ook nog geen 3 jaar. Hij wilde met het vliegtuig naar Hollande... Maar zoon wist te vertellen dat alle kindjes in Hollande ook naar schooltje gaan. Toen was het oke, de volgende dag stribbelde hij niet meer zo tegen. Niet dat hij nu met groot plezier gaat, maar toch. Dit geeft een beetje een wrang gevoel. Aan de ene kant zijn we heel blij, want hij heeft het waarschijnlijk errug naar zijn zin gehad hier, bij ons, maar in zijn eigen land is hij ook heel blij. Aan de andere kant is China ook wel heel ver weg..., te ver om zomaar even langs te gaan.

Schoondochter stuurde nog een paar fotootjes.


In lange broek en blauw shirtje is onze kleine man
Yuliang doet mee met dansen op muziek, wat de kindjes elke ochtend op schooltje doen.
Schoondochter maakte de foto's vanaf een plekje dat kleine man haar niet kon zien.

zaterdag 11 oktober 2014

Als de rook om je hoofd is verdwenen...

Al zingend kwam ik vanavond binnen, maar echtgenoot vond het alles behalve leuk.

Vanavond na de warme prak, zou ik even in een vlot tempo naar het 'Land van Bartje' rijden en weer terug. Ik was nog geen 3 kwartier onderweg en echtgenoot meldde zich per telefoon. Hij had de kachel aangestoken, maar het rookkanaal zat dicht...

Dus uit elk hoekje en openingetje van de kachel kwam de rook, maar de echte fik was nergens te zien. Alles heeft blauw gestaan van de rook. Goh, heb ik dat toch helemaal gemist. ;-( Nee, ik had te doen met echtgenoot. Dacht hij een rustige, aangenaam warme avond te hebben, heeft hij de hele avond zitten blauwbekken en rook zitten happen. Alles in huis wat open kon stond open. Ach ja, zondag gaan we maar weer verder met alles luchten.

Hebben we hier iets van geleerd? Jazeker en wel het volgende: Schoorsteen voortaan maar in september laten vegen ipv juni. Een poos geleden dachten we wel wat gevladder te horen in de pijp. Dat was precies een week nadat de kachel geveegd was. Wij dachten dat dat geen probleem kon opleveren. Maar aldus geschiedde.
Weten we in ieder geval waar we maandagmorgen als eerste heen gaan bellen.

vrijdag 10 oktober 2014

Geld over de weg kieperen

Dit jaar hebben we veel minder inkomsten dan voorgaande jaren. Ten eerste heb ik veel tijd en energie aan ouders besteed. Zo moest ik eens een enkel uurtje van mijn loondienst werkzaamheden inkrimpen en had ik de lust niet om voor de eigen business wat extra's binnen te brengen. Echtgenoot deed ook een paar duiten minder in het zakje door een lange periode uit de roulatie te zijn.

Nog zuniger motten we zijn, vertelden wij elkaar. Ja en dat was niet onmogelijk, er zat nog een beetje rek in.

Maar vanochtend heb ik zomaar 10 kilometer over het asfalt weg gekieperd. Vrolijk ging ik op weg om 1 boefje van de crèche en een iets groter boefje van school te halen. Op tijd ging ik weg, want vliegen doe ik liever in een vliegtuig en om te racen ben ik inmiddels geen 17 jaar meer. Dus wat doe je dan? Ik schrok zo erg..., waarom reed ik hier? Hier moest ik helemaal niet naar toe! Het was mij totaal niet opgevallen dat ik de ander kant op reed. Hatsikidee..., 10 kilometer weggegooid.

Maar het ergste van dit alles vond ik eigenlijk de gedachteloosheid. Ik had geen idee waar ik met mijn gedachten was geweest. En om eerlijk te zijn kunnen die 10 kilometers mij gestolen worden en is het veel belangrijker om de gedachten 'op de weg' te hebben. Dit is niet alleen gevaarlijk, ik voelde mij ook nog eens flink schuldig en heb het resterende stuk met een flinke kreukel in mijn maag gereden. De gedachten er nu dan wel goed bij.

donderdag 9 oktober 2014

In de rij bij de groenteboer.

Voor een paar lekkere Elstar appels, wilde ik wel even wachten bij de groenteboer. De klant, een meneer, welke geholpen werd, kocht 2 bloemkolen en een zak sinaasappels. Beide kwamen van buiten en waren leuke aanbiedingen. Nu zaten die sinaasappels al in een plastic zak en kostte per 2 kg een bepaald bedrag. Zo waren ook de stoof peertjes verpakt, ook per 2 kg voor... weet ik niet meer. Ik heb de peertjes braaf laten liggen, hoewel ze schreeuwden om mee te mogen. Maar ja, er liggen hier nog een aantal kilo's goudrenetten, welke als moes achter het glas moeten. Vandaar, maar dit ter zijde, ik dwaal weer af.

De verkoopster wilde graag de zak sinaasappels hebben en meneer snapte dat niet. Hij wilde betalen, had de gepaste centjes al in de hand. Maar de sinaasappels moesten nog gewogen worden...???? Meneer snapte er niets van. Verkoopster wist te vertellen dat er nooit precies 2 kilootjes in de zak zaten. Vandaar even wegen. Meneer begon een beetje te twijfelen. Verkoopster wist te vertellen dat het echt op de kaart stond vermeld: 2 kg voor..., en er zit NOOIT precies 2 kg in de zak. Meneer maakte niet veel ophef, betaalde een paar centen meer en was weer weg.

Toen was de volgende klant, in dit geval een errugge keurige dame. Zij snapte die man niet: wat maken die paar centen toch uit? Verkoopster wist te vertellen dat ze bij een andere klant weleens had gezegd: zal ik er een stukje afbijten, dan is het precies een kilo...!!!!! Toen voelde ik mij geroepen om mijn mond open te trekken. Had met de inmiddels al verdwenen meneer te doen. Ik zei, als ik een al kant en klare zak appels in de supermarkt koop, worden deze ook niet eerste gewogen. En waarschijnlijk heeft die meneer gewoon gedacht dat er al keurig 2 kg sinaasappels in dat zakje zaten en dat zakje al kant en klaar lag te liggen om voor die aanbiedingsprijs gekocht te worden. (snap je het nog?) Nu wist die verkoopster mij te vertellen dat dat dan wel zo kan zijn, maar wij zijn geen supermarkt. Tja, heeft ze wel een puntje natuurlijk. Ik vond eigenlijk best wel dat ik een beetje gelijk had, dus ik deed er een schepje bovenop... Uhhh, die aardappels, die buiten liggen, IN DE ZAK, weeg je die ook eerst voordat de klant ze mag betalen? Toen stond ze ff met de mond vol piepers.

Maar ik ben nog niet klaar. Ik had nog één klant voor mij. Deze meneer gaf ook maar zijn zakje stoofpeertjes aan de verkoopster. Toen sprak zij tegen mij: ziet u mevrouw, hier zit ook iets meer in als 2 kg. Ik begon gelijk tegen meneer te praten: ik denk dat u ook niet had verwacht dat uw peertjes eerst nog gewogen moesten worden? En toen?? Toen schrok de verkoopster, dacht nl dat DIE meneer bij mij hoorde! Écht, hoe kon ze dat bedenken??? DIE meneer? Haha, maar zij wist natuurlijk niet dat ik echtgenoot al heb:-)) en zeker niet op dat soort typetjes val. Toen wist ze niet hoe snel ze haar excuus moest aanbieden en stond ze wederom met een volle mond, in dit geval met de stoof peertjes.