woensdag 23 juli 2014

Oranje- zwart

Kwamen 'onze' mannen onlangs ook niet aan op Vliegveld Eindhoven? Toen was er vreugde, voor Oranje, het Nederlands voetbal elftal.

Vanmiddag kwamen de eerste slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne aan, op datzelfde vliegveld. Nu geen oranje te bekennen, maar alles zwart... , iedereen rouwt. Wij ook! Vlaggen hangen halfstok, ook die van ons.
China zoon 'facetime-de' nog even vanmiddag: Hoe beleefd Nederland dit? Heel verdrietig, antwoordde echtgenoot en hij liep met de Ipad even naar buiten om onze vlaggende omgeving te tonen.

Ik was net bij mijn ouders in het zorg- centrum aangekomen, toen het eerste vliegtuig in Eindhoven aan kwam. Op 'het Grote Plein' stond de televisie aan en ik keek samen met mijn ouders en een andere familie naar de rechtstreekse uitzending. Zo nu en dan wierp mijn vader ook een blik naar de tv. Totaal geen emotie was er te zien op zijn gezicht. Maar toen werd er op de trompet gespeeld. Mijn vader heeft vast gedacht: muziek, gezellig... . Dus begon hij te lachen en van zijn handen maakte hij een toeter en begon mee te 'toeteren'. Toen was het weer lachen. Mijn moeder sprak hem zachtjes toe, dat we nu een minuut stil moesten zijn. Hij keek haar aan, met zo'n lege blik in de ogen, wel met een lachje op het gezicht..., griezelig. Je kunt het je bijna niet voorstellen dat hij dan je vader is.

Mijn vader, die zeer plichtsgetrouw (is?) was, waar normen en waarden hoog in het vaandel stonden.... Als ik hem nog zou kunnen vertellen hóe hij gereageerd had..., ik denk dat hij zeer boos geweest zou zijn, op mij dan he!! Want hoe zou ik zoiets durven zeggen, zo zou hij nooit doen!! Nee, zoiets zou hij ook nooit doen.

En dan denk ik verder. Ik heb mijn vader nog. Maar hij is er zich, denk ik, niet meer van bewust, of toch nog wel? Ik weet het niet. En dan denk ik dat er veel mensen fijn op vakantie gingen, bij familie op bezoek, voor werk in een vliegtuig stapten, wel bewust. Zij kwamen  niet meer terug, wel terug, maar niet op de manier van: hallo, we zijn er weer.

Toen vroeg ik aan mijn moeder wat zij van dit alles vond. Natuurlijk vond ze alles heel triest, maar ook wel mooi. En met die andere familie op het Grote Plein waren we het er toch wel over eens, dat wij blij zijn om Nederlander te zijn. Vaak is hier veel 'te georganiseerd', maar deze hele missie was toch wel heel mooi georganiseerd, met zoveel respect.


dinsdag 15 juli 2014

Zomer

Is het inmiddels alweer half juli. Had ik mij voorgenomen om een aantal keer per week iets te schrijven... Niet dat ik niets beleef, nou beleef, meer tegenaan loop. Of misschien kan ik beter zeggen: wat er op mijn pad komt.

Zo hebben echtgenoot en ik genoten van mooie voetbalwedstrijden.
Hadden wij een paar weken geleden, niet doordacht, een weekendje hotel geboekt en zaten wij, tijdens dat 'er even lekker tussenuit weekendje', alsnog volop op de klok te kijken omdat er nog 4 'leuke' potjes voetballen op de buis kwamen. Dat mocht natuurlijk niet gemist worden. 'Dat er even lekker tussenuit' heb ik geweten: gewoon een weekend knallende koppijn.

Echtgenoot 'doet' het goed, behalve de huid want dat is nog steeds een gedoe. Hij heeft vorige week iemand gesproken met dezelfde kwaal (gedoe) en beide mannen waren erg blij dat zij elkaar ontmoet hadden. Eindelijk eens iemand die weet waar het over gaat, zeiden beide mannen enthousiast. Misschien worden dat wel vriendjes, 'gedoe vriendjes' of zo.
En..., heb ik iemand gevonden die niet meer leefde. Dat was echt ff heel erg schrikken. Brrr..., zoiets overkomt altijd een ander... Maar gelukkig was echtgenoot thuis en kon ik direct mijn verhaal kwijt en bij nog meer mensen. Zo wordt je met beide benen op de grond gezet en kan een leven zomaar voorbij zijn.

Beetje rare weken,  pakken weer draadjes op en gaan over op de orde van de dag. Als het maar niet te warm wordt (vrijdag duik ik onder denk ik), moet het vast weer lukken om van die draadjes een draad te maken.