zondag 29 juni 2014

Oranje fan

Ver weg woont ook nog een ORANJE FAN. Helaas mag deze kleine man de wedstrijd vanavond niet zien van zijn papa en mama. De klok slaat daar, tijdens de aftrap, 00.00 uur.

woensdag 25 juni 2014

Waarom lukt het mij niet?

Waarom lukt het mij niet om 'iets' in één keer voor elkaar te krijgen? Dit betreft 'oude' lopende zaken wat betreft mijn moeder.

Geen idee waar mee te beginnen. Ik ben uren en uren aan het bellen. Krijg op een gegeven moment bijna ruzie met de dames van de callfabriek omdat zij mij vertikken door te verbinden. En het gaat allemaal om GELD. Geld wat, als je je ogen niet goed open hebt, floeps zomaar kwijt bent. Ik praat nu over 3 zaken, samen ongeveer € 1200,00.

Geval 1: GBLT: Gemeente- en waterschapsbestingen. Onze gemeente int zelf niet meer de belastingen, dit doet bovengenoemde. Mijn moeder woonde in een aanleunwoning begin dit jaar. Eind febr. is zij naar het verzorgingshuis verhuisd. De onroerende en andere belastingen acceptgiro had zij eind januari al ontvangen. Vóór eind april moest alles betaald zijn en ik dacht, om bepaalde dingen te kunnen afsluiten, dit al op 24 maart te betalen. 2 dagen later gaf mijn moeder mij een envelop: de aanslag was in mindering gebracht. Grrr..., net betaald, moet je dit weer in de gaten houden. Moeders dacht dat het teveel betaalde wel werd teruggestort en een beetje hoopte ik hier ook op.
Toen was het inmiddels 19 mei, toch maar eens bellen. Dame aan de telefoon luisterde mijn verhaal aan en ging 'kijken'. Mijn verhaal klopte en alles stond op 0, dus was alles afgewerkt. Niet dus, bla bla bla. Zij moest navragen en zij verzekerde mij dat het teveel betaalde teruggestort gaat worden. Klaar denk je dan... 13 juni maar weer eens gebeld. Dame aan de telefoon hoorde mijn verhaal aan en ging 'kijken'. Mijn verhaal klopte en alles stond op 0, dus alles is netjes afgewerkt. NEE, niet dus..., GRRR... Ik bel u zo terug om te kijken waarom u nog niets heeft ontvangen. En ja hoor, ik werd netjes teruggebeld: geen idee waarom dit nog niet verwerkt was, lag nog gewoon op de plank te verstoffen, vertelde ze mij. Werd later die dag nog door een meneer teruggebeld en bla bla, alles komt in orde! Dat is dan eindelijk dát hoofdstukje (bijna) sluiten. Toen werd het 24 juni. Moeders had nog steeds niet de € 350,00 op haar rekening staan. Toch maar weer eens bellen. Mijn stemming was 0. Dus was ik wat pinnig tegen de mevrouw aan de telefoon en haar verteld dat ik het nu wel spuug zat was. Zij weer navragen.
Zij:Uw moeder moet het al lang op haar rekening hebben staan, want het 13 juni overgemaakt.
Ik: Nee mevrouw, er is nog niets binnen.
Zij: Moet u maar contact op nemen met de bank en vragen waar het geld is.
Ik: Wilt u mij door verbinden naar de financiële administratie?
Zij: Dat doen wij niet.
Ik: Nu maar wel even, aub.
Zij: Mevrouw, belt u nu maar naar uw bank en vraag daar waar u geld is.
Ik: Ik wil nú door verbonden worden met de financiële administratie, kan ik zelf vragen of het bedrag bij uw bank ook daadwerkelijk is afgeschreven!.
Zij: Mevrouw u moet nu ophouden, ik verbind u níet door, dat doen wij niet en het geld is naar dat en dat nummer overgeboekt, dus..., uw bank maar bellen!
Ik: Ik neem hier geen genoegen mee (echtgenoot gebaarde mij dat ik eerst de bank moest bellen en hij werd helemaal niet goed van mij, vluchtte naar buiten en ging gezellig met de net van vakantie thuisgekomen overburen een praatje maken). Mevrouw ging overstag en verbond mij door. Dat duurde een poosje en toen kreeg ik 'haar' weer. Betreffende persoon was in gesprek, of ik iets later terug wilde bellen dan kon ik vragen naar men. huppeldepup. Oke, ik heb direct de bank gebeld en je raad het al: er was niets binnen. Dus..., ik maar weer bellen en vragen naar betreffende meneer. Moest ik weer mijn hele verhaal vertellen (omdat ik weeeeer iemand anders aan de telefoon kreeg) want ze verbinden niet door! 12345678910, ik heb moeten tellen, mijn water had inmiddels het kookpunt bereikt. Hehe, eindelijk, ik lag bijna op mijn knieën te smeken. Goh, meneer was van mijn verhaal op de hoogte en vertelde mij dat er idd nog niets was overgemaakt. Toen brak mijn klomp en vroeg: hoe kunnen jullie glashart blijven beweren dat dat wel is gebeurd? U heeft het nu echt binnen een week binnen, werd mij nu verteld. Reden waarom er nog geen betaling had plaats gevonden? Er was wél een opdracht geboekt, maar er was een akkefietje met de bank en toen is alles gewoon blijven staan, niets meer mee gedaan. Tjonge jonge, ja, zo simpel is het!

Zo heb ik er nog 2 (KapeN en NU-ON), wordt vervolgd. Vraag mij: wat doe jij op een vrije ochtend? Ik kan je vertellen dat ik dan bezig ben de telefoon aan mijn oor te plakken..., mijn telraampje tel, mij zelf uitzet omdat ik kook en mij in allerlei kronkels leg omdat ik dat zo leuk vind. Uiteindelijk ben ik helemaal leeg..., na zo'n ochtend.


zondag 22 juni 2014

Activiteiten

Helemaal niets te vertellen gehad, dacht ik zo. Druk geweest met van alles en niets. Druk waarmee?
Met bijvoorbeeld de verwerking van onze aardbeien oogst:-))


Maar om even serieus te zijn: wij, en vooral ik, heb de laatste 2 jaar onze woning behoorlijk verwaarloosd. Waardoor dit zo is gekomen zal duidelijk zijn. Schoonmaak en opruim, waren de laatste tijd geen vrienden van mij. En zo stapelt er veel op. Dan wordt de zin ook steeds minder, want 'het' werk eraan neemt alleen maar toe. Inmiddels ben ik een aantal weken weer goed op dreef. De wekelijkse beslommeringen pak ik weer met regelmaat aan. Het is nu weer leuk (nou ja, bijna dan) om de boel er weer iets schoner bij te hebben staan/liggen/hangen. Maar dan was er nog de buitenboel. Mensen nog aan toe, hoe heb ik het zo ver kunnen laten komen. Op vaderdag hebben echtgenoot en ik buiten maar eens de handen in het sop gestoken. Echtgenoot heeft op zijn eigen tempo de binnen- en buitenkant van de auto schoongemaakt en ik heb mij op de ramen en het houtwerk gestort. Ik ben er zeker niet trots op hoe het houtwerk eruit zag, want ik was altijd zo zuinig op schilderwerk en zo.

Wij wonen aan de rand van de wijk waar veel groen is. Dat groen slaat echt op alles, zie het stoepje onder de ramen. Dit is er vorig jaar nieuw ingelegd en nu alweer zo groen. Ook op de kozijnen. Doordat wij horren aan de buitenkant van de ramen hebben, viel het niet zo op dat alles zo vies was. Maar het ziet er nu weer spik en span uit.

Binnen is soms nog wat ergenis. Ik moet nog té vaak spullen verplaatsen en ik begin daar zo'n gruwelijke hekel aan te krijgen... (Moet je er wat aan doen hoor ik denken.) Ook dat project zijn we en vooral ik langzaam maar zeker aan het aanpakken. Durf weer ongegeneerd iemand binnen te laten omdat het halletje weer in originele staat is teruggebracht. Dat was helemaal horde lopen toen echtgenoot op de brancard de deur uit ging. Maar nu staat er niets wat er niet hoort en alles is weer schoon en de gordijnen gewassen. Nu de rest nog.

Wat overtollige spullen betreft lopen de verkopen via MP nog steeds heel goed. Een enkele keer een week lang totaal geen reactie, maar dat wordt zo weer ingehaald. Echtgenoot heeft onlangs nog een kofferbak vol zooi naar de kringloop gebracht en zo sukkelen we maar door!

En..., ik was weer een beetje trots. De buuf wreef mij goed onder de neus, dat ik er stukken beter uit zag dan de afgelopen winter. Yes!




vrijdag 6 juni 2014

Leuk, of is het bijzonder?

China zoon belde ons gisteren via het 'Eppeltje'. Na een zakelijk bespreking, kwamen we al snel bij het privé leven uit.

Het leuke is 'de kleinzoon'. Kleinzoon wordt (ff tellen... uhhh) 4- talig opgevoed! Waarom 4 talen? Misschien moet ik zeggen 3 talen en 1 dialect? Wiki zegt dat Kantonees een taal is, dus toch 4 talig. Maar goed waar gaat dit om? Zoon en zijn gezinnetje wonen onder de rook (kuch kuch) van Guangzhou. Vroeger droeg het de naam Kanton. Daar spreekt men het Kantonees (nr 1 dus). In de rest van China spreekt men over het algemeen het Mandarijn. Dit wordt in de volksmond het Chinees genoemd (nr 2). Zoon en schoondochter praten Engels met elkaar en kleinzoon vangt daar ook van op (nr 3). En... , zoon spreekt alleen Nederlands tegen kleine man (nr 4).

Nu is zoon in verhouding veel minder thuis dan dat kleinzoon in Chinees gezelschap verkeert. Maar alles in het Nederlands verstaat hij. Het spreken is minder, enkele woorden gebruikt hij standaard in het Nederlands: oa. auto, telefoon, klok en natuurlijk opa en oma :-)), hoe leuk is dat.

Zoon heeft veel moeite met het Kantonees. Het Mandarijn heeft zoon al voor een deel in Nederland geleerd en verder nog tijdens scholing in China zelf. Natuurlijk leer je het best in de praktijk en zoon spreekt nu dan ook een lekker woordje Chinees.

Maar zo klein als kleinzoon is, heeft hij al drommels goed in de gaten dat zijn papa moeite heeft met het Kantonees. Wat deed kleinzoon? Ongevraagd ging hij vertalen voor zijn papa. Zo lief!
(Schoonmoeder van zoon woont door de weeks ook bij zoon en gezinnetje. Zij spreekt alleen maar Kantonees. Hele verhalen hangt ze op tegen kleinzoon, logisch. Ook tegen zoon hangt ze hele verhalen op, waar hij nagenoeg niets mee kan.) Van de week kwam zoon thuis. Schoonmama kwam direct met een verhaal in het Kantonees op de proppen: zoon had zijn telefoon thuis laten liggen. En wat doet kleinzoon? Die vertaald het direct voor zijn papa in het Chinees, dat papa zijn telefoon vergeten was.  Dan smelt je toch?

donderdag 5 juni 2014

Toch proberen

Tijdens de wandelingetjes in onze woonomgeving, werd ik steeds meer bedwelmd door alle geuren vanuit onze natuur. Zou ik nu toch ook eens een poging doen om, zoals her en der beschreven, heerlijke vlierbloesemsiroop te maken?

Zondag heb ik de oude schoenen aangedaan en gewapend met een oud afwasbakje, schaar en mesje ben ik op zoek gegaan naar mooie vlierbloesem schermen. Ik dacht deze wel niet ver van huis te kunnen vinden. Maar dit pietje precies, vond niet alles om het huis goed genoeg. Dus pakte ik de fiets om 100m verder te zoeken (hoe lui kan je zijn...). Daar vond ik dé struik. Zulke mooie grote bloeiende schermen! Helemaal blij kwam ik thuis.

Toen kwam vers 2 om hier iets zinnigs mee te doen, want de bloemen plukken was natuurlijk vers 1.

Ook daar heb ik via internet de aller makkelijkste recepten kunnen plukken. Zo gezegd, zo gedaan. Kind kan de was doen. Maandagavond was het uur van de waarheid. Potten wassen (flesjes deze winter in de glasbak gekieperd omdat ik toch de eerste jaren geen...), zeven, verwarmen, afgemeten suiker doorheen roeren, proeven en toen mocht de siroop het glas in. Spannend.

Maar nu twijfel ik of de smaak wel goed is..., heb namelijk nog nooit eerder vlierbloesemsiroop geproefd! Nu zit ik met 2 liter siroop. Zelf vind ik de smaak wel goed, maar niet om 3 glaasjes aangelengd per dag te drinken bijvoorbeeld. Daarbij vind ik het zooo zoet. Ik ben ook geen zoet drinken gewend. Verder dan pure koffie en thee, glazen water en zo nodig een beker melk of karnemelk kom ik eigenlijk niet.

Echtgenoot vindt het al helemaal niets, dat is dan ook weer jammer. Nu maar proberen om de kleinkinderen heeel enthousiast te maken, dan kan ik aan dochter misschien nog wat potjes slijten.  Misschien smaakt het door de yoghurt? Morgen maar eens uitproberen. Anders ben ik toch zelf de klos.

woensdag 4 juni 2014

Aan de wandel

Vanavond met echtgenoot 25 minuten gewandeld. Zo, dat heeft hij maar mooi gedaan. Vanmiddag is echtgenoot ook nog een uur flink aan de bak geweest in het ziekenhuis. Samen met mede hartpatiënten vormen ze al een aantal weken een vast groepje dat 2 x per week bijeenkomt.  De conditie gaat vooruit. De huid blijft een ander geval. Het was op een gegeven moment zo erg dat de therapie echtgenoot door verwees naar de cardioloog en deze stuurde hem weer door naar de dermatoloog. Wel lekker dat alles onder 1 dak plaats vindt, want hij kon zonder afspraak zomaar bij deze artsen langs komen. Dermatoloog gaf hem 2 zalfjes. (HELP) Dermatoloog weet natuurlijk niet dat echtgenoot een gruwelijke hekel heeft aan alles wat vettig is dat je op de huid smeer. Of, om eerlijk te bekennen, heb ik weleens bijna op mijn knieën moeten liggen met het verzoek iets op mij te smeren op een plekje waar ik zelf niet of nauwelijks bij kon. HET IS VET! zegt hij dan.

Wat een ellende. Alles draaide om de zalfjes. Nee, niet nu, we gaan zo eten en dan... Of: nee, straks maar insmeren, want ik wil eerst douchen. Hoe laat ben je weer thuis om die vette zooi erop te smeren, is dat dan wel handig als ik straks weer weg moet? Man man, wat een gepiep... En omdat echtgenoot niet zelf wilde smeren, zat ik dus behoorlijk aan zijn gezeur gedrag vast. We zijn nu 2 weken verder en uitgesmeerd. Tenminste, echtgenoot vindt het genoeg, het heeft niet echt geholpen. De pijn op de borst, wat nog steeds voelt als het dragen van een harnas, gaat langzaam wat minderen. Na dagen op het internet gezworven te hebben om uit te pluizen wat dit kon zijn, alle medicijnen ontleed te hebben, 2 weken smeren, denkt echtgenoot dat het misschien wel gewoon tijd nodig heeft. Ik hoop dat hij deze keer gelijk heeft. Het gevoel/pijn is nu te dragen..., jippie!

Vandaar dat wij aan de wandel zijn gegaan, omdat het lopen nu ook niet meer door dreunt in/op de borstkas. En ik? Ik ben helemaal blij: lekker wandelen en verlost van gepiep. Wat wil een mens nog meer?