zondag 13 april 2014

Het gaat goed

Was ik vrijdagochtend op tijd vertrokken richting het VU, ging mijn telefoon. Echtgenoot met de mededeling: je hoeft niet meer te komen. Dank je wel, was direct mijn weerwoord. Echtgenoot gaf uitleg (hij klonk niet blij, zenuwachtig): ze waren hem al aan het voorbereiden voor de OK, er was spoed van gemaakt. Ik kreeg een verpleegster aan de foon. Het was 's nachts niet lekker gegaan, cardioloog was erbij gehaald en deze wilde niet tot 12.00 uur wachten.

Daar zat ik dan in mijn auto. Plankgassen had ook geen zin, want ook dát zou ik ook niet halen. Bah..., ik voelde mij K**!!

Wat doe je dan tijdens die uren? De afgezegde afspraak van 9.00 uur toch weer leven ingeroepen (inleveren van sleutels en laatste inspectie in de aanleunwoning van mijn moeder). In overleg met de woningbouw, had ik de dag daarvoor de sleutels overhandigd en zou de eindinspectie zonder mij plaats vinden. Maar er zelf bij zijn vond ik toch fijner, zodat ik 'woning 1' echt kon doorstrepen. Pufff...!!

Daarna even langs mijn pa en ma (ik was toch al onder dat dak) en toen naar huis. Daar kwam alle bende vreselijk op mij af vliegen. Ik ben in een makkelijke stoel gaan zitten, televisie aan, laptop op schoot, kop koffie erbij en dan wachten, wachten en wachten. Ik dutte wat in en eindelijk om 14.00 uur ging de telefoon. Operatie was gelukt, 4 omleidingen en hij was 2 x 'opengemaakt'?!?! Waarom? Nadat het borstbeen aan elkaar was gemaakt en de wond gesloten, kwam er een grote hoeveelheid bloed. Men was bang dat er een ader zou bloeden, dus alles weer open!!!!. Gelukkig waren de aders goed dicht.
Moet je even voorstellen dat 2 x je borstkas open wordt getrokken en je huid ook 2 x open ligt. Brrr...
De uren na de operatie ging alles naar wens. Ik ben om 16.00 uur met jongste zoon naar het VU vertrokken en wij zijn er een paar uurtjes geweest. Zaterdag met dochter op bezoek geweest. Dat was triest. Hij had zooooooveel pijn... Van de morfine had hij al veel gekregen, maar zijn pijncijfer nam niet af. Arts kwam ook elk half uur aan bed. En omdat de morfine niet hielp, werd fentanyl gegeven. Toen zagen we dat dat beter aansloeg. Ik voelde mij zo machteloos, je laat je lief met zoveel pijn achter... Vanmiddag kwam er nog even een chirurg aan bed en... 'hij doet het zo goed'! Alles gaat naar wens, het was bijna een feestje waard! Zo fijn om dit te horen van de arts en echtgenoot had ook nagenoeg geen pijn meer (door de fentanyl). 


8 opmerkingen:

  1. Blij even te lezen dat het NU weer iets beter gaat, 't hele weekend speelde jouw verhaal wel door, heel veel sterkte de komende tijd
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sterkte de komende tijd en denk je wel even aan jezelf.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig is het goed gegaan, wat een verhaal weer! Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een schrik zeg! Fijn dat het nu beter gaat. Heel veel sterkte de komende tijd met aansterken!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gelukkig, maar heel veel sterkte voor jullie beide. Het zwaarste komt nog. Ik heb dit zelf meegemaakt; 2 x geopereerd binnen 5 dagen en dan is het herstel geen kwestie van weken maar van maanden. Pas goed op jezelf

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heftig hoor allemaal.Maar gelukkig is alles in orde nu .En wat duren de uren dubbel lang he als je moet wachten .Sterkte de komende tijd.
    Lieve groetjes Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel veel sterkte. Fijn dat het nu beter gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik moest steeds aan jullie denken. Fijn dat het nu wat beter gaat. Heel veel sterkte.

    Liefs en een dikke knuffel, Frederique

    BeantwoordenVerwijderen