zondag 20 april 2014

Genieten

Dat we zelf niet overal de vinger op kunnen leggen, is mij inmiddels al duidelijk. En hoewel ik erg van duidelijkheid houd en de regie graag in eigen handen heb, kan 'iets' (een leven) zomaar wegglippen, in ons geval bijna dan.

Maar 'hij' is er nog en met 'hij' bedoel ik echtgenoot. Wat was het fijn weer met hem in één bed te slapen. En wat was hij blij in z'n eigen bed te mogen slapen en hij heeft niet een klein beetje geslapen, wel een heleboel! Maar hij was ook bang, bang dat ik in mijn slaap met mijn armen en of benen hem zou bezeren. Gelukkig ging alles goed.

Genieten, dat is wat ik de hele dag doe. 'Hij' doet het zo goed! Hoewel het traject naar herstel erg lang is, heb ik er het volste vertrouwen in. Met geduld van zijn én mijn kant. Hele kleine stapjes vooruit en misschien eens iets achteruit of stilstaan. Hij komt er wel!

zondag 13 april 2014

Het gaat goed

Was ik vrijdagochtend op tijd vertrokken richting het VU, ging mijn telefoon. Echtgenoot met de mededeling: je hoeft niet meer te komen. Dank je wel, was direct mijn weerwoord. Echtgenoot gaf uitleg (hij klonk niet blij, zenuwachtig): ze waren hem al aan het voorbereiden voor de OK, er was spoed van gemaakt. Ik kreeg een verpleegster aan de foon. Het was 's nachts niet lekker gegaan, cardioloog was erbij gehaald en deze wilde niet tot 12.00 uur wachten.

Daar zat ik dan in mijn auto. Plankgassen had ook geen zin, want ook dát zou ik ook niet halen. Bah..., ik voelde mij K**!!

Wat doe je dan tijdens die uren? De afgezegde afspraak van 9.00 uur toch weer leven ingeroepen (inleveren van sleutels en laatste inspectie in de aanleunwoning van mijn moeder). In overleg met de woningbouw, had ik de dag daarvoor de sleutels overhandigd en zou de eindinspectie zonder mij plaats vinden. Maar er zelf bij zijn vond ik toch fijner, zodat ik 'woning 1' echt kon doorstrepen. Pufff...!!

Daarna even langs mijn pa en ma (ik was toch al onder dat dak) en toen naar huis. Daar kwam alle bende vreselijk op mij af vliegen. Ik ben in een makkelijke stoel gaan zitten, televisie aan, laptop op schoot, kop koffie erbij en dan wachten, wachten en wachten. Ik dutte wat in en eindelijk om 14.00 uur ging de telefoon. Operatie was gelukt, 4 omleidingen en hij was 2 x 'opengemaakt'?!?! Waarom? Nadat het borstbeen aan elkaar was gemaakt en de wond gesloten, kwam er een grote hoeveelheid bloed. Men was bang dat er een ader zou bloeden, dus alles weer open!!!!. Gelukkig waren de aders goed dicht.
Moet je even voorstellen dat 2 x je borstkas open wordt getrokken en je huid ook 2 x open ligt. Brrr...
De uren na de operatie ging alles naar wens. Ik ben om 16.00 uur met jongste zoon naar het VU vertrokken en wij zijn er een paar uurtjes geweest. Zaterdag met dochter op bezoek geweest. Dat was triest. Hij had zooooooveel pijn... Van de morfine had hij al veel gekregen, maar zijn pijncijfer nam niet af. Arts kwam ook elk half uur aan bed. En omdat de morfine niet hielp, werd fentanyl gegeven. Toen zagen we dat dat beter aansloeg. Ik voelde mij zo machteloos, je laat je lief met zoveel pijn achter... Vanmiddag kwam er nog even een chirurg aan bed en... 'hij doet het zo goed'! Alles gaat naar wens, het was bijna een feestje waard! Zo fijn om dit te horen van de arts en echtgenoot had ook nagenoeg geen pijn meer (door de fentanyl). 


donderdag 10 april 2014

Nu eens wat anders

Wat was ik vorige week blij, dat ik voor de derde keer (vaker kan ik mij echt niet herinneren) eindelijk  weer eens geen last heb gehad van 'die klok', die elk voorjaar zo nodig een uur vooruit MOET. Ik voelde mij helemaal toppie!. En ook zo mooi, echt genieten, kleurt de polder bodem weer zo prachtig met bloeiende tulpen!!!

Wat kan er nog mis gaan, behalve dat ons huisje dichtslibt met spullen van ouders wat nog uitgezocht dient te worden. Het voorjaar is echt gestart en... ik heb een paar weken geleden een ticket geboekt om alleen 8 dagen naar China zoon te gaan. Helemaal meedraaien in het Chinese leven... Zoon en schoondochter meehelpen in hun eigen bedrijf. Misschien wel achter een machine, meedenken in de showroom, misschien over de materialen discussiëren. 3 x per dag rijst eten. En natuurlijk niet vergeten: kleine man. Stiekem was ik aan het aftellen!!!Ik keek er zo naar uit hier de boel hier de boel te laten.

Toen ging echtgenoot zondagmorgen nog iets uit de eigen woning van mijn ouders halen, wat wij hier konden gebruiken/ nodig hadden. Ik hoorde hem terugkomen en hij zei: "Miep, ik ben niet goed". Op goed geluk trok ik met een rotgang de stekker van het strijkijzer uit de muur en rende naar beneden. Echtgenoot lag al op bed (wij hebben slaapkamer beneden) en zei: "Ik heb zo'n pijn, borst en arm". Ik greep de telefoon en belde direct 112. Riep tegen echtgenoot dat hij niet mocht ontsnappen!!! Want ik dacht echt dat hij onder mijn vingers wegglipte. Kom op!!! riep ik een paar keer, niet gaan, dat kan je niet doen!!!!!! De ambulance was er snel. Hij werd aangesloten op de monitor, filmpje had een afwijking, en hij werd met allerlei zooi volgespoten! Gelukkig ging het langzaam wat beter. De toestand werd stabiel en ik ben achter de ambulance aangereden.

Nu zijn we een paar dagen verder. Vanochtend is hij naar het VUMC overgebracht en morgen gaat 'het' gebeuren: bypass operatie.

Morgen stap ik vroeg in de auto, want echtgenoot wil mij nog zien en spreken voor hij de OK ingaat. Ik heb hem beloofd op tijd naar bed te gaan. Ik hoop een paar uurtjes te kunnen slapen, maar heb zoveel spoken in mijn hoofd, het is zó druk...