maandag 3 november 2014

Collecte: Alzheimer Nederland

Deze week ga ik collecteren.

De jaarlijkse collecte in november - in 2014 van 3 t/m 8 november - is een belangrijke bron van inkomsten voor Alzheimer Nederland. Duizenden collectanten gaan langs de deur of de straat op om geld in te zamelen. Helpt u ook mee?

Dat kan op vele manieren: http://www.alzheimer-nederland.nl/over-alzheimer-nederland

Sinds 1984 vraagt Alzheimer Nederland landelijk aandacht voor de ziekte van Alzheimer en andere vormen van dementie. Hiervoor werkt Alzheimer Nederland nauw samen met regionale en landelijke zorginstellingen. Alzheimer Nederland is afhankelijk van de inzet van vrijwilligers, de bijdragen van donateurs en de opbrengst van de Collecteweek. 

Teksten van de Alzheimer Nederland site, waar nog veel meer informatie te vinden is.

zondag 2 november 2014

Stoffige weken.

Alles is stoffig in huis. We zien, voelen en ruiken stof. Dat is even een zuur appeltje en we bijten ons er doorheen, want we krijgen voor het stof iets moois terug. Hoop ik.

Nadat echtgenoot een paar weken bezig is geweest, op therapeutische snelheid, de badkamer te strippen, volgt inmiddels de opbouw. Het begint 'leukerder' te worden, nu. Leidingen zijn verlegd, veel meetwerk en werkoverleg heeft er plaatsgevonden... De stukadoor heeft de muren weer mooi vlak en een strak plafonnetje gemaakt.

We hadden zeker al vorig jaar het plan de badkamer te vervangen. Maar er kwam weer zoveel tussen, totdat echtgenoot dit voorjaar plots opgenomen werd, was het duidelijk voor ons: genieten van alles en die badkamer gaat er dit jaar in! Nu mankeert er iets aan mij, ik wil niet zomaar iets vervangen. Het moet wel naar mijn onze zin zijn, anders blijft het zoals het is. Jammer dan. Dus zijn we gaan uitzoeken bij een badkamerleverancier, waar toevallig, geen prijskaartjes aan de artikelen hingen. Dat was fijn, nu heb ik hebben we dus alles uitgezocht wat  ik we vooral praktisch vinden, mooi en van goede kwaliteit is.

Er werd veel gemeten en Miep werd er vaak bijgeroepen. Ik van van het preciese, de badkamer moet strak worden en de lijnen (voegen) graag op elkaar afgestemd/ in goede harmonie bij elkaar laten uitkomen. Hoe hoog leg je de lat? Ik in dit geval heel hoog. We gaan veel geld uitgeven en het is de bedoeling dat we hiermee doen totdat we ... Juist. Dus is er ook aan de toekomst gedacht, ruimte en gemak voor als we echt krakkemikkig worden. Hebben dan misschien alleen nog een handvatje ergens nodig zodat we tijdens een badkamer activiteit niet omvallen. Ik draaf weer door..., bij wijze van.

Ik kan je vertellen dat ik er naar uitkijk om onze nieuwe badkamer te betreden. Maar vanmiddag gaan we uit... Leuk hé? We gaan uit ... douchen! Haha. Dochter vroeg ons langs te komen, kunnen jullie ook gelijk weer even douchen. Leuk, het lijkt wel een beetje kamperen: handdoek, toilettas en schoon ondergoed mee en hup naar een andere locatie om te douchen. Ach, alles heeft zo z'n charmes.

Zelfs in mij hoofd werd het stoffig. Vrijdag moest er een examentje worden afgelegd en aangezien ik nog steeds leerwerk uitstel (was vroeger ook al zo'n drama), zat ik deze week tussen hak-boor- en herrie werkzaamheden wat lesstof (ook weer stof *-*) op te nemen. Dat was toch niet zo fijn, ben inmiddels voor de volgende al flink in de leerstof gedoken. Verstand komt met de jaren zeggen ze. We zullen zien of dat bij mij ook zo is.



zaterdag 25 oktober 2014

Mijn pa en die alzheimer...

Samen met mijn moeder kwam ik in de huiskamer van het zorghuis bij mijn vader. Elke keer tref ik hem in een andere stemming. Of is dat geen stemming? Noem je dat anders? Geen idee.
Deze keer zat een verzorgster, stagiaire, naast hem. Zij is nog maar kort op deze afdeling en komt van de afdeling waar mijn moeder woont. Een schat van een verzorgster. Je vader is verdrietig zei ze tegen mij, wat zou dat kunnen zijn? Ook het bezoek van een mevr. zei dat mijn vader huilde. Dit is nooit leuk. Hij is vaker emotioneel, kan zich niet uiten, huilt zomaar, maar het kan ook net zo snel over zijn en dan lacht hij weer.

Hij zag er weer eens niet zo verzorgd uit. Grote vlekken op zijn spencer, niet geschoren. Volgens deze verzorgster-stagaire liet hij deze ochtend niet veel toe, had een collega haar gezegd. Afspraak is, daar is een zorgplan voor, om hem later in de ochtend of begin van de middag weer aan te bieden te scheren. Dat was duidelijk niet gebeurt zei de verzorgster-stagaire. Zij wilde nog wel even het scheerapparaat halen, maar dat heb ik zelf gedaan. Rustig en verdrietig liet hij alles toe.

Aan het einde van de middag trof ik de eerst verantwoordelijke van deze huiskamer. Ik vroeg mij nl af of mijn pa nog wel onder de douche gaat. Mijn vermoedens kwamen uit: zelden. Misschien eens in de 4 weken als het mee zit. Hij schreeuwt de hele tent bij elkaar en duwt iedereen weg. Dus wordt hij zo goed en zo kwaad bij de wastafel gewassen.

Maar dan komt het volgende: wil hij makkelijk uit de stoel om mee te gaan? De ene keer gaat het soepeler dan de andere keer. Aangezien mijn pa altijd achter de tafel zit en hij soms niet mee wil/ geen idee heeft hoe uit de stoel op te staan, wordt mijn moeder ook weer verdrietig. Zij kan in haar elektrische rolstoel niet bij hem komen. Aan de andere kant van die tafel zit altijd een meneer in een grote rolstoel en zit alleen maar te schelden (vloeken vaak) en te razen. Mijn moeder is dan de gebeten hond: zij hoort hier niet, zit in de weg, zij moet van de boeken afblijven want die zijn van hem (niet) ... en zo meer. Waar mijn moeder ook staat met haar rolstoel, hij moet er altijd langs en hij beukt zo door met zijn rolstoel, als mijn moeder niet verder aan de kant kan... Tja, ik ben ook al voor alles wat lelijk is uitgemaakt, maar toe maar, hij zit daar ook niet voor niets denk ik dan maar.

Woensdagmiddag is dochter met haar 2 kinderen langs geweest. Meestal gaan ze eerst naar 'oude oma' en dan met z'n allen naar 'oude opa'. Aan het einde van hun bezoek, kwam ik ook nog even binnen. De kindertjes waren dol enthousiast: 'oude opa' had ook met de bal gespeeld en kleinzoon kreeg van hem de bal op z'n neus. Dolle pret en ze gooiden/vlogen ook de door hun meegenomen papieren vliegtuigjes naar de 2 oudjes. Totdat er een vliegtuigje tussen de voeten van oude opa viel en hij snel met de voeten het vliegtuigje vast knelde. Kleinzoon wilde hem pakken, maar oude opa pakte hem zelf snel op en wilde hem met geen mogelijkheid teruggeven. Toen begon kleinzoon te trekken en zo hadden ze ieder een deel van het vliegtuigje. Dat werd brullen en oude opa was zich van geen kwaad bewust. Volgens mijn moeder en dochter hadden ze een leuke middag gehad en reageerde mijn pa erg leuk.

Maar eigenlijk heb ik met veel dingen zo'n moeite. Bijvoorbeeld om mijn vader er zo onverzorgd uit te zien. Het gemak van de verzorging om zijn pyama niet na te kijken en die dan met een beste plak onder zijn dekbed op zijn kussen te vinden. Ik heb het hier al zo vaak over gehad. Is het zoveel moeite om dat te doen?
Waarschijnlijk heb ik de lat erg hoog liggen. Er wordt vanuit het huis anders tegenaan gekeken. Men krijgt zijn natje en droogje, de summiere verzorging.Wat wil je nog meer?
Ja, ik ben (de zeur en ben) dan weer uitgel*

vrijdag 17 oktober 2014

Overal zit een luchtje aan.

Hadden we zaterdag een big problem met de afvoer van de houtkachel, zijn we nu verder van huis... , of wel van de warmte of wel van de honderd-duzend.

Zaterdagavond stond de woonkamer vol met rook doordat de houtkachel zijn rook niet afvoerde. En aangezien alle deuren in huis open stonden... , stinkt dus echt alles alles en alles.
Zondagmiddag was onze lieve buurman zo vriendelijk om het dak op te gaan en de schoorsteen na te kijken. Hij wilde iets zwaars hebben, zodat hij dat aan een touw kon knopen, waardoor hij kon voelen of de pijp wel leeg was. Aangezien wij geen schoorsteenvegers zijn en het hulpje van Sint-ni-klaas ook nog niet in het land is, gaven wij onze buurman een kussensloop met aardig wat knikkers (wie wat bewaard...). Deze kon hij mooi aan het touw vast maken en was zwaar genoeg om te laten zakken.
plaatje van het web
Behalve een zwarte kussensloop (nu hebben we met eigen ogen gezien waarom de hulp van Sint-ni-klaas zo heet, maar dit terzijde), kwamen er geen verrassingen te voorschijn. Maar waar komt de ellende dan vandaan? Buurman en echtgenoot trokken binnen de kachel weer uit elkaar en kwamen wederom niets tegen. Dus: krantje erin en fikken maar, als test! Buurman klom weer het dak op, om te kijken, naar de rook die bijna niet kwam, want wederom stond de kamer vol. BAH...

Dit zou dus geen gevalletje schoorsteen veger worden. Dan maar de kachelman erbij gehaald. Hij wist het ook niet. Misschien hebben de officiële vegers toch niet goed schoongemaakt? Er lopen nl nog wat knikken in de kachel en met hun professionele stofzuiger zouden ze in elke hoek moeten komen.  Kachelman wilde graag verder in de kachel kijken, maar kreeg een plaat niet los. Ook hij wilde weer wat fik in de kachel: om HET te zien. Hij heeft HET gezien, en wij weer geroken. Maar goed, hij zou eens informeren bij de leverancier.

Een dag later kreeg ik echtgenoot aan de telefoon: Hij had de plaat losgekregen en nog meer. Tjonge, jij wel en hij niet? Jaja zei echtgenoot, maar die plaat was zo zwaar dat ik hem heb laten vallen?!?! En ik weer: Plaat kapot? Nee, raampje... Donders, das een heel duur krengetje. Na nog even gevraagd te hebben of echtgenoot niet gewond is geraakt, schoten de $ tekens langs mijn netvlies.
Thuisgekomen aanschouwden echtgenoot en ik de gehele binnenkant van de kachel en ook de verstopping. Dat er überhaupt nog een beetje rook langs gegaan is, is een groot vraagteken. En in die hoop lag ook..., de dode vogel, die we levend eind juni in de kachelpijp hoorden. Maar deze was niet de veroorzaker van het probleem, gelukkig. Onze lieve buurman heeft op het dak om het kachelhoedje van de afvoer een mooi stukje gaas gevouwen (dat we weer van de andere buurman hadden gekregen en díe buurman was weer met onze kettingzaag zijn 10 meter hoge bomen aan het kortwieken), zodat de vogels er écht niet meer in kunnen.

Nu is het wachten op de prijsopgave van het nieuwe binnenwerk, want dat wil echtgenoot weer allemaal vervangen hebben, en ... het raampje. Dat gaat een aanval op de buffer 'onvoorzien' worden!
En aangezien we op therapeutische snelheid al een paar weken met nog een projectje in huis bezig zijn, gaan we zelf maar op de houtjes bijten, zolang deze nog niet de kachel in gaan.


zondag 12 oktober 2014

China en zo

Deze ochtend nog weer met China zoon gesproken. Natuurlijk ook met kleinzoon. We moesten direct  weer verstoppertje spelen. Dat werkt als volgt op 9142 km (hemelsbreed) afstand.:
Kleinzoon rent weg. Zoon roept: waar is Yuliang nu? Zoon loop met Ipad overal te zoeken. Echtgenoot en ik worden kotsmisselijk, want het beeld vliegt alle kanten op. Met de Ipad wordt er gezocht. Negen van de tien keer ligt meneertje onder zijn bed verstopt. Het is dikke mik als zijn papa hem gevonden hebben. Eigenlijk wij dus... . Wij zijn natuurlijk hartstikke blij als hij eindelijk gevonden is en prijzen hem dat hij zo goed verstopt zat.

Het is alweer ruim een maand geleden dat wij op Schiphol dit gezinnetje stonden uit te zwaaien. Kleinzoon zit inmiddels op een schooltje: de kindergarden. Na 2 dagen vond hij het genoeg. Hij wilde niet meer naar schooltje. Hij mocht van zoon en schoondochter 1 dagje thuis blijven. Uiteindelijk is hij ook nog geen 3 jaar. Hij wilde met het vliegtuig naar Hollande... Maar zoon wist te vertellen dat alle kindjes in Hollande ook naar schooltje gaan. Toen was het oke, de volgende dag stribbelde hij niet meer zo tegen. Niet dat hij nu met groot plezier gaat, maar toch. Dit geeft een beetje een wrang gevoel. Aan de ene kant zijn we heel blij, want hij heeft het waarschijnlijk errug naar zijn zin gehad hier, bij ons, maar in zijn eigen land is hij ook heel blij. Aan de andere kant is China ook wel heel ver weg..., te ver om zomaar even langs te gaan.

Schoondochter stuurde nog een paar fotootjes.


In lange broek en blauw shirtje is onze kleine man
Yuliang doet mee met dansen op muziek, wat de kindjes elke ochtend op schooltje doen.
Schoondochter maakte de foto's vanaf een plekje dat kleine man haar niet kon zien.

zaterdag 11 oktober 2014

Als de rook om je hoofd is verdwenen...

Al zingend kwam ik vanavond binnen, maar echtgenoot vond het alles behalve leuk.

Vanavond na de warme prak, zou ik even in een vlot tempo naar het 'Land van Bartje' rijden en weer terug. Ik was nog geen 3 kwartier onderweg en echtgenoot meldde zich per telefoon. Hij had de kachel aangestoken, maar het rookkanaal zat dicht...

Dus uit elk hoekje en openingetje van de kachel kwam de rook, maar de echte fik was nergens te zien. Alles heeft blauw gestaan van de rook. Goh, heb ik dat toch helemaal gemist. ;-( Nee, ik had te doen met echtgenoot. Dacht hij een rustige, aangenaam warme avond te hebben, heeft hij de hele avond zitten blauwbekken en rook zitten happen. Alles in huis wat open kon stond open. Ach ja, zondag gaan we maar weer verder met alles luchten.

Hebben we hier iets van geleerd? Jazeker en wel het volgende: Schoorsteen voortaan maar in september laten vegen ipv juni. Een poos geleden dachten we wel wat gevladder te horen in de pijp. Dat was precies een week nadat de kachel geveegd was. Wij dachten dat dat geen probleem kon opleveren. Maar aldus geschiedde.
Weten we in ieder geval waar we maandagmorgen als eerste heen gaan bellen.

vrijdag 10 oktober 2014

Geld over de weg kieperen

Dit jaar hebben we veel minder inkomsten dan voorgaande jaren. Ten eerste heb ik veel tijd en energie aan ouders besteed. Zo moest ik eens een enkel uurtje van mijn loondienst werkzaamheden inkrimpen en had ik de lust niet om voor de eigen business wat extra's binnen te brengen. Echtgenoot deed ook een paar duiten minder in het zakje door een lange periode uit de roulatie te zijn.

Nog zuniger motten we zijn, vertelden wij elkaar. Ja en dat was niet onmogelijk, er zat nog een beetje rek in.

Maar vanochtend heb ik zomaar 10 kilometer over het asfalt weg gekieperd. Vrolijk ging ik op weg om 1 boefje van de crèche en een iets groter boefje van school te halen. Op tijd ging ik weg, want vliegen doe ik liever in een vliegtuig en om te racen ben ik inmiddels geen 17 jaar meer. Dus wat doe je dan? Ik schrok zo erg..., waarom reed ik hier? Hier moest ik helemaal niet naar toe! Het was mij totaal niet opgevallen dat ik de ander kant op reed. Hatsikidee..., 10 kilometer weggegooid.

Maar het ergste van dit alles vond ik eigenlijk de gedachteloosheid. Ik had geen idee waar ik met mijn gedachten was geweest. En om eerlijk te zijn kunnen die 10 kilometers mij gestolen worden en is het veel belangrijker om de gedachten 'op de weg' te hebben. Dit is niet alleen gevaarlijk, ik voelde mij ook nog eens flink schuldig en heb het resterende stuk met een flinke kreukel in mijn maag gereden. De gedachten er nu dan wel goed bij.

donderdag 9 oktober 2014

In de rij bij de groenteboer.

Voor een paar lekkere Elstar appels, wilde ik wel even wachten bij de groenteboer. De klant, een meneer, welke geholpen werd, kocht 2 bloemkolen en een zak sinaasappels. Beide kwamen van buiten en waren leuke aanbiedingen. Nu zaten die sinaasappels al in een plastic zak en kostte per 2 kg een bepaald bedrag. Zo waren ook de stoof peertjes verpakt, ook per 2 kg voor... weet ik niet meer. Ik heb de peertjes braaf laten liggen, hoewel ze schreeuwden om mee te mogen. Maar ja, er liggen hier nog een aantal kilo's goudrenetten, welke als moes achter het glas moeten. Vandaar, maar dit ter zijde, ik dwaal weer af.

De verkoopster wilde graag de zak sinaasappels hebben en meneer snapte dat niet. Hij wilde betalen, had de gepaste centjes al in de hand. Maar de sinaasappels moesten nog gewogen worden...???? Meneer snapte er niets van. Verkoopster wist te vertellen dat er nooit precies 2 kilootjes in de zak zaten. Vandaar even wegen. Meneer begon een beetje te twijfelen. Verkoopster wist te vertellen dat het echt op de kaart stond vermeld: 2 kg voor..., en er zit NOOIT precies 2 kg in de zak. Meneer maakte niet veel ophef, betaalde een paar centen meer en was weer weg.

Toen was de volgende klant, in dit geval een errugge keurige dame. Zij snapte die man niet: wat maken die paar centen toch uit? Verkoopster wist te vertellen dat ze bij een andere klant weleens had gezegd: zal ik er een stukje afbijten, dan is het precies een kilo...!!!!! Toen voelde ik mij geroepen om mijn mond open te trekken. Had met de inmiddels al verdwenen meneer te doen. Ik zei, als ik een al kant en klare zak appels in de supermarkt koop, worden deze ook niet eerste gewogen. En waarschijnlijk heeft die meneer gewoon gedacht dat er al keurig 2 kg sinaasappels in dat zakje zaten en dat zakje al kant en klaar lag te liggen om voor die aanbiedingsprijs gekocht te worden. (snap je het nog?) Nu wist die verkoopster mij te vertellen dat dat dan wel zo kan zijn, maar wij zijn geen supermarkt. Tja, heeft ze wel een puntje natuurlijk. Ik vond eigenlijk best wel dat ik een beetje gelijk had, dus ik deed er een schepje bovenop... Uhhh, die aardappels, die buiten liggen, IN DE ZAK, weeg je die ook eerst voordat de klant ze mag betalen? Toen stond ze ff met de mond vol piepers.

Maar ik ben nog niet klaar. Ik had nog één klant voor mij. Deze meneer gaf ook maar zijn zakje stoofpeertjes aan de verkoopster. Toen sprak zij tegen mij: ziet u mevrouw, hier zit ook iets meer in als 2 kg. Ik begon gelijk tegen meneer te praten: ik denk dat u ook niet had verwacht dat uw peertjes eerst nog gewogen moesten worden? En toen?? Toen schrok de verkoopster, dacht nl dat DIE meneer bij mij hoorde! Écht, hoe kon ze dat bedenken??? DIE meneer? Haha, maar zij wist natuurlijk niet dat ik echtgenoot al heb:-)) en zeker niet op dat soort typetjes val. Toen wist ze niet hoe snel ze haar excuus moest aanbieden en stond ze wederom met een volle mond, in dit geval met de stoof peertjes.

zaterdag 30 augustus 2014

Kopen en wegdoen!

In het kader van niets meer kopen en zoveel mogelijk wegdoen, moest er weer een keuze worden  gemaakt.

Tijdens het opruimen van onze logeerkamer, kwam ik mijn oude laptop weer tegen. Deze had ik 2 jaar gelegen een verdieping hoger geparkeerd met het idee zo spoedig mogelijk een externe harde schijf aan te schaffen en de laptop dan zo snel mogelijk de deur uit te werken. Maar van dit alles kwam weer eens niets. Smoesje hier, smoesje daar. Ik ken mijzelf inmiddels:-((

Het was even spannend of ik oude werkmaatje aan de praat kreeg. Het oudje moest eerst nog eens gevoerd worden met stroom en stilletjes sprak ik het toe om alsjeblieft mee te werken, want er stonden wat documentjes op die ik toch nog graag wilde behouden en natuurlijk de nodige foto's.

Spannend hoor! Dus vanmiddag eindelijk die schijf gekocht en na het warme eten was het moment suprême! En waaraggies: 'het' ging nog aan!! Maar wat een ellende: zó traag (zucht).
Geduld Miep, dat is een schone zaak. Toe dan maar, eerst de afwas aan kant. En wat was ik happy!! Deze digibeet heeft het helemaal zelf voor elkaar gekregen (sssttt... wel eerst jongste zoon om info gevraagd).

Een mooie ruil, namelijk een nieuw klein apparaatje in huis en de oude, wat grote laptop, gaat de schroothoop op. Want inmiddels heeft 'het' écht de geest gegeven, is niet meer aan de praat te krijgen.



zondag 24 augustus 2014

Grote verrassing!

Zaterdag werd de vijfde verjaardag van oudste kleinzoon gevierd. Natuurlijk moesten wij daar aantreden, zo ook jongste zoon met vriendin. En deze jongste zat een beetje in het complot. Hij wist dat zijn grote broer en gezinnetje zouden komen. Dochterlief en gezinnetje wisten nergens van.

Met jongste zoon en zijn vriendin hadden we afgesproken dat zij om een uur of één bij ons zouden zijn. Zo hadden ze even tijd rustig om met elkaar te kletsen. Om 15.00 uur werden wij op de party van de jarige verwacht. Zoals vaak gaan wij ietsjes eerder om nog, eventueel, met het één en ander te helpen. Ook gisteren vertrokken echtgenoot en ik al wat eerder. China familie zou met jongste zoon meerijden richting verjaardag.

Echtgenoot en ik zagen onze auto met kinderen langs rijden. Even later riep schoonzoon naar jarig kind: "Kijk A. (jongste) komt er aan!" "Hé wat is dat, is J. (oudste) er ook?" Dochter liep naar buiten en had nog niets in de gaten, totdat... ze huilend naar haar grote, oudste broer toe rende en toen ook kleine neefje ontdekte!!! Helemaal overstuur was ze. Het was niet onze bedoeling geweest haar zo van slag te maken, maar dit was dus écht een verrassing. Toen kwam haar vraag: "Jullie wisten dit allemaal?" Ja, dit wisten wij allemaal, behalve haar gezinnetje. Er begonnen bij hun nu ook een paar puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Waarom wij bijvoorbeeld vrijdag zo gejaagd waren en waarom wij in ons kleine autootje naar de verjaardag toe waren gekomen. En nog wat, na later bleek, opmerkelijke dingetjes.

We hebben genoten, allemaal! Het is voor ons ook een zeldzaamheid dat wij de 3 kids én 3 kleinkinderen samen zien! Zo zag en sprak oudste ook nog weer een paar vrienden van vroeger, welke ook met hun kids op de verjaardag waren.

vrijdag 22 augustus 2014

Opruimen, verplaatsen en poetsen.

Hoe kon ik gedacht hebben dat er al veel spul-rommel-paperassen en weet ik veel wat nog meer, weg was? Niet dus:-((

Wij krijgen logees. Dat verzoek kwam toch iets onverwachts, maar wel heel leuk. Heel erg leuk zelfs. Daar heb ik veel opruim werk voor over. Lastig is om te vertellen dat er weer veel verplaatst is. Dat is niet leuk en dát is ook echt iets wat ik absoluut niet meer wilde. Maar er was gewoon geen tijd voor uitzoek-werk. Tussendoor elke hoek weer eens flink schoongemaakt. Alles is weer spik en span en ik zit nu even heerlijk te genieten.

Over een paar uur loopt onze wekker af om zoon, schoondochter en kleinzoon van Schiphol af te halen. Dus duikel ik nu snel mijn koffer in, om morgen niet met knallende hoofdpijn rond te lopen.
I'm so happy...

zaterdag 16 augustus 2014

Dossier nr 2 gesloten


Was er een poosje terug geëmmer met het G-BLT, wat betreft terugbetaling..., de N.uon kan er ook wat van. Eind april was de notariële overdracht van de eigen woning van mijn ouders. De makelaar had netjes de meterstanden opgeschreven en deze aan de verkopende en kopende partij overhandigd..
Een paar dagen later had ik, telefonisch, de standen doorgegeven. Bewust niet per email, dit om verwarring te voorkomen, daar wij ook bij deze gas en elektra leverancier zijn.

Met een week of 3 zou er bij ons, als correspondentie adres, de eindafrekening op de mat vallen. En zo geschiedde... Wauw, maar bij het lezen viel ik echt (bijna) tegen de vlakte. Moeders moest nl even een bedragje van € 793,00 bij betalen. Dat zou binnen een paar dagen van haar rekening worden afgeschreven. Pardon, wat was hier weer mis gegaan?? Ik ben maar eens gaan zitten en begon flink te tieren (arme echtgenoot). Meterstanden erbij gezocht en toen brak mijn klomp. In een leeg huis, hadden de kaboutertjes flink gestookt en alle stekkers in het stopcontact gepropt. Maar deze afrekening viel natuurlijk op een zaterdag op de mat en ik heb mij 2 dagen flink moeten verbijten tot het maandagochtend was.

Mijn moeder was vorig jaar half september naar een kleiner woninkje verhuisd. Eind oktober was weer het moment van het doorgeven van de jaarlijkse meterstanden. Na ontvangst van díe afrekening had ik contact opgenomen om het maand bedrag te verlagen, daar de woning leeg stond. Alles was in kannen en kruiken, het maandbedrag werd op € 75,00 gezet. De verwarming stond helemaal laag en stroom werd er verder ook niet meer gebruikt. Een paar uur voordat er kijkers kwamen zette ik de thermostaat op 16 graden, zodat het niet ijzig koud zou zijn in huis tijdens de kijk sessie. Al met al, was er in een half jaar om en nabij 100 kwh en m3 kuub verbruikt. Dat was dus wel netjes en er zou nog wat van terug komen, hadden we al globaal uitgerekend. Jaja, N.uon dacht en deed anders.

Die maandagochtend dan ook maar zo vroeg mogelijk in de telefoon gekropen en om uitleg gevraagd. De standen kloppen, was het eerste wat men zei. Nee, mevrouw dit klopt niet, blabla. Eindelijk drong ik door en viel het kwartje aan de andere kant. Dan wilde ik weten hoe ze aan deze verkeerde standen kwamen? Heel simpel: computer, "het systeem", zegt dat de doorgegeven standen 'niet kunnen', dus gaat "dat systeem" zelf aan het rekenen.

Voor augustus zou er nog niets terug komen van de N.uon, want regels overheid dit, regels overheid dat... Ik was er helemaal klaar mee. Heb half juli met grote letters in mijn agenda N.uon geschreven en BELLEN!! Dat heb ik dan ook maar braaf gedaan. Tot mijn verbazing had men 'net' alles verwerkt en zou 1 aug. een bedrag van € 274,00 worden bijgeschreven.

Eind van de middag, op 1 augustus: bijschrijving van € 274,00.
DOSSIER GESLOTEN..., zucht!

donderdag 14 augustus 2014

Kraamvisite

Eind januari is er in de familie een allerliefst meisje geboren. Kleindochter van zus. Daar moest een heus kraambezoek op volgen. Maar ja, er kwamen met de overgrootouders enkele forse problemen en toen deed echtgenoot er ook nog eens een schepje bovenop.

Om een lang verhaal kort te maken: eindelijk staat er een afspraak en zondag mogen we dat lieve prulletje aanschouwen als (niet de eerste keer hoor, dat wij haar zien) echte oud oom en oud tante. Oh..., zo lijken wij wel heeeel oud, terwijl we natuurlijk gewoon nog piep zijn.

Zo maak ik altijd een naam vlaggetje in de kleuren van het babykamertje. Deze keer werd het rose (meisje:-)) en grijs (de kleur van babykamertje). Omdat de baby al een flink dametje is, vond ik het moeilijk iets te kopen en daarom hebben we een cadeau(bon)pasje van de H.EMA gekocht, met een bedragje erop. Kunnen de papa en mama iets kopen wanneer het hun uit komt. De H.EMA meneer aan de kassa vroeg ons of wij een omslagje voor het pasje wilden hebben. Omslagje? Dat wilde ik wel even zien. Ik dacht gelijk dat daar een prijskaartje aan zou hangen. Wat dus ook klopte, wel een hele euro voor een stukje papier waar je wat op kan schrijven. Dat vond ik wel wat te gortig. Heb namelijk vorige week in de grabbelbak bij de Appie een schattig meisjes pyjamaatje, maat 86-92, gescoord voor de prijs van 2 euries. Das toch veel leuker dan een stukje papier dacht ik zo maar? Een voltreffer vond ik.

Rose (met grijs) vlaggetje, rose cadeau(bon)pasje, rose pyjamaatje, een rose inpakpapiertje en klaar is Klara. Nu maar hopen dat de jonge ouders en spruit het ook leuk vinden.

maandag 11 augustus 2014

Ruimte

Tussen de (voor mij) te hoge temperaturen, hebben echtgenoot en ik her en der een hoekje aangepakt. Ook echt aangepakt: spullen beet pakken, bekijken, wat kunnen we hiermee, gaan we daar überhaupt nog iets mee doen. Nee? Is het nog in goede staat, is het handel voor MP, of toch meer geschikt voor de kringloop. Of verkeerd het in zodanige staat dat het in de kliko thuis hoort?

Zo kan je uren over een doos doen, haha. Nee, er zat tempo in. Er MOEST eindelijk eens wat aangepakt worden. En het voelt lekker. Er komt iets ruimte om ons heen. Ach, oudste hebben we ook op de hoogte gesteld. Er ligt nl nog behoorlijk wat van hem hier en in overleg met meneer, verdwijnt er veel.

Dachten we dat in de vakantie periode de verkopen via MP op een laag pitje zouden staan... Niets is minder waar. We hadden het druk met loopjes naar de post en voordeur.

Maar, er zijn nog veel hoekjes te gaan. Daarnaast moeten de keukenkastjes ook hoognodig uitgemest worden. Na de afwas vanavond direct maar eentje aangepakt én de lade die daar boven zit. Ik hoop elke avond één of twee kastjes aan te pakken. Moet kunnen, de temperaturen gaan mijn kant weer op, dus de energie begint weer te borrelen.

woensdag 23 juli 2014

Oranje- zwart

Kwamen 'onze' mannen onlangs ook niet aan op Vliegveld Eindhoven? Toen was er vreugde, voor Oranje, het Nederlands voetbal elftal.

Vanmiddag kwamen de eerste slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne aan, op datzelfde vliegveld. Nu geen oranje te bekennen, maar alles zwart... , iedereen rouwt. Wij ook! Vlaggen hangen halfstok, ook die van ons.
China zoon 'facetime-de' nog even vanmiddag: Hoe beleefd Nederland dit? Heel verdrietig, antwoordde echtgenoot en hij liep met de Ipad even naar buiten om onze vlaggende omgeving te tonen.

Ik was net bij mijn ouders in het zorg- centrum aangekomen, toen het eerste vliegtuig in Eindhoven aan kwam. Op 'het Grote Plein' stond de televisie aan en ik keek samen met mijn ouders en een andere familie naar de rechtstreekse uitzending. Zo nu en dan wierp mijn vader ook een blik naar de tv. Totaal geen emotie was er te zien op zijn gezicht. Maar toen werd er op de trompet gespeeld. Mijn vader heeft vast gedacht: muziek, gezellig... . Dus begon hij te lachen en van zijn handen maakte hij een toeter en begon mee te 'toeteren'. Toen was het weer lachen. Mijn moeder sprak hem zachtjes toe, dat we nu een minuut stil moesten zijn. Hij keek haar aan, met zo'n lege blik in de ogen, wel met een lachje op het gezicht..., griezelig. Je kunt het je bijna niet voorstellen dat hij dan je vader is.

Mijn vader, die zeer plichtsgetrouw (is?) was, waar normen en waarden hoog in het vaandel stonden.... Als ik hem nog zou kunnen vertellen hóe hij gereageerd had..., ik denk dat hij zeer boos geweest zou zijn, op mij dan he!! Want hoe zou ik zoiets durven zeggen, zo zou hij nooit doen!! Nee, zoiets zou hij ook nooit doen.

En dan denk ik verder. Ik heb mijn vader nog. Maar hij is er zich, denk ik, niet meer van bewust, of toch nog wel? Ik weet het niet. En dan denk ik dat er veel mensen fijn op vakantie gingen, bij familie op bezoek, voor werk in een vliegtuig stapten, wel bewust. Zij kwamen  niet meer terug, wel terug, maar niet op de manier van: hallo, we zijn er weer.

Toen vroeg ik aan mijn moeder wat zij van dit alles vond. Natuurlijk vond ze alles heel triest, maar ook wel mooi. En met die andere familie op het Grote Plein waren we het er toch wel over eens, dat wij blij zijn om Nederlander te zijn. Vaak is hier veel 'te georganiseerd', maar deze hele missie was toch wel heel mooi georganiseerd, met zoveel respect.


dinsdag 15 juli 2014

Zomer

Is het inmiddels alweer half juli. Had ik mij voorgenomen om een aantal keer per week iets te schrijven... Niet dat ik niets beleef, nou beleef, meer tegenaan loop. Of misschien kan ik beter zeggen: wat er op mijn pad komt.

Zo hebben echtgenoot en ik genoten van mooie voetbalwedstrijden.
Hadden wij een paar weken geleden, niet doordacht, een weekendje hotel geboekt en zaten wij, tijdens dat 'er even lekker tussenuit weekendje', alsnog volop op de klok te kijken omdat er nog 4 'leuke' potjes voetballen op de buis kwamen. Dat mocht natuurlijk niet gemist worden. 'Dat er even lekker tussenuit' heb ik geweten: gewoon een weekend knallende koppijn.

Echtgenoot 'doet' het goed, behalve de huid want dat is nog steeds een gedoe. Hij heeft vorige week iemand gesproken met dezelfde kwaal (gedoe) en beide mannen waren erg blij dat zij elkaar ontmoet hadden. Eindelijk eens iemand die weet waar het over gaat, zeiden beide mannen enthousiast. Misschien worden dat wel vriendjes, 'gedoe vriendjes' of zo.
En..., heb ik iemand gevonden die niet meer leefde. Dat was echt ff heel erg schrikken. Brrr..., zoiets overkomt altijd een ander... Maar gelukkig was echtgenoot thuis en kon ik direct mijn verhaal kwijt en bij nog meer mensen. Zo wordt je met beide benen op de grond gezet en kan een leven zomaar voorbij zijn.

Beetje rare weken,  pakken weer draadjes op en gaan over op de orde van de dag. Als het maar niet te warm wordt (vrijdag duik ik onder denk ik), moet het vast weer lukken om van die draadjes een draad te maken.

zondag 29 juni 2014

Oranje fan

Ver weg woont ook nog een ORANJE FAN. Helaas mag deze kleine man de wedstrijd vanavond niet zien van zijn papa en mama. De klok slaat daar, tijdens de aftrap, 00.00 uur.

woensdag 25 juni 2014

Waarom lukt het mij niet?

Waarom lukt het mij niet om 'iets' in één keer voor elkaar te krijgen? Dit betreft 'oude' lopende zaken wat betreft mijn moeder.

Geen idee waar mee te beginnen. Ik ben uren en uren aan het bellen. Krijg op een gegeven moment bijna ruzie met de dames van de callfabriek omdat zij mij vertikken door te verbinden. En het gaat allemaal om GELD. Geld wat, als je je ogen niet goed open hebt, floeps zomaar kwijt bent. Ik praat nu over 3 zaken, samen ongeveer € 1200,00.

Geval 1: GBLT: Gemeente- en waterschapsbestingen. Onze gemeente int zelf niet meer de belastingen, dit doet bovengenoemde. Mijn moeder woonde in een aanleunwoning begin dit jaar. Eind febr. is zij naar het verzorgingshuis verhuisd. De onroerende en andere belastingen acceptgiro had zij eind januari al ontvangen. Vóór eind april moest alles betaald zijn en ik dacht, om bepaalde dingen te kunnen afsluiten, dit al op 24 maart te betalen. 2 dagen later gaf mijn moeder mij een envelop: de aanslag was in mindering gebracht. Grrr..., net betaald, moet je dit weer in de gaten houden. Moeders dacht dat het teveel betaalde wel werd teruggestort en een beetje hoopte ik hier ook op.
Toen was het inmiddels 19 mei, toch maar eens bellen. Dame aan de telefoon luisterde mijn verhaal aan en ging 'kijken'. Mijn verhaal klopte en alles stond op 0, dus was alles afgewerkt. Niet dus, bla bla bla. Zij moest navragen en zij verzekerde mij dat het teveel betaalde teruggestort gaat worden. Klaar denk je dan... 13 juni maar weer eens gebeld. Dame aan de telefoon hoorde mijn verhaal aan en ging 'kijken'. Mijn verhaal klopte en alles stond op 0, dus alles is netjes afgewerkt. NEE, niet dus..., GRRR... Ik bel u zo terug om te kijken waarom u nog niets heeft ontvangen. En ja hoor, ik werd netjes teruggebeld: geen idee waarom dit nog niet verwerkt was, lag nog gewoon op de plank te verstoffen, vertelde ze mij. Werd later die dag nog door een meneer teruggebeld en bla bla, alles komt in orde! Dat is dan eindelijk dát hoofdstukje (bijna) sluiten. Toen werd het 24 juni. Moeders had nog steeds niet de € 350,00 op haar rekening staan. Toch maar weer eens bellen. Mijn stemming was 0. Dus was ik wat pinnig tegen de mevrouw aan de telefoon en haar verteld dat ik het nu wel spuug zat was. Zij weer navragen.
Zij:Uw moeder moet het al lang op haar rekening hebben staan, want het 13 juni overgemaakt.
Ik: Nee mevrouw, er is nog niets binnen.
Zij: Moet u maar contact op nemen met de bank en vragen waar het geld is.
Ik: Wilt u mij door verbinden naar de financiële administratie?
Zij: Dat doen wij niet.
Ik: Nu maar wel even, aub.
Zij: Mevrouw, belt u nu maar naar uw bank en vraag daar waar u geld is.
Ik: Ik wil nú door verbonden worden met de financiële administratie, kan ik zelf vragen of het bedrag bij uw bank ook daadwerkelijk is afgeschreven!.
Zij: Mevrouw u moet nu ophouden, ik verbind u níet door, dat doen wij niet en het geld is naar dat en dat nummer overgeboekt, dus..., uw bank maar bellen!
Ik: Ik neem hier geen genoegen mee (echtgenoot gebaarde mij dat ik eerst de bank moest bellen en hij werd helemaal niet goed van mij, vluchtte naar buiten en ging gezellig met de net van vakantie thuisgekomen overburen een praatje maken). Mevrouw ging overstag en verbond mij door. Dat duurde een poosje en toen kreeg ik 'haar' weer. Betreffende persoon was in gesprek, of ik iets later terug wilde bellen dan kon ik vragen naar men. huppeldepup. Oke, ik heb direct de bank gebeld en je raad het al: er was niets binnen. Dus..., ik maar weer bellen en vragen naar betreffende meneer. Moest ik weer mijn hele verhaal vertellen (omdat ik weeeeer iemand anders aan de telefoon kreeg) want ze verbinden niet door! 12345678910, ik heb moeten tellen, mijn water had inmiddels het kookpunt bereikt. Hehe, eindelijk, ik lag bijna op mijn knieën te smeken. Goh, meneer was van mijn verhaal op de hoogte en vertelde mij dat er idd nog niets was overgemaakt. Toen brak mijn klomp en vroeg: hoe kunnen jullie glashart blijven beweren dat dat wel is gebeurd? U heeft het nu echt binnen een week binnen, werd mij nu verteld. Reden waarom er nog geen betaling had plaats gevonden? Er was wél een opdracht geboekt, maar er was een akkefietje met de bank en toen is alles gewoon blijven staan, niets meer mee gedaan. Tjonge jonge, ja, zo simpel is het!

Zo heb ik er nog 2 (KapeN en NU-ON), wordt vervolgd. Vraag mij: wat doe jij op een vrije ochtend? Ik kan je vertellen dat ik dan bezig ben de telefoon aan mijn oor te plakken..., mijn telraampje tel, mij zelf uitzet omdat ik kook en mij in allerlei kronkels leg omdat ik dat zo leuk vind. Uiteindelijk ben ik helemaal leeg..., na zo'n ochtend.


zondag 22 juni 2014

Activiteiten

Helemaal niets te vertellen gehad, dacht ik zo. Druk geweest met van alles en niets. Druk waarmee?
Met bijvoorbeeld de verwerking van onze aardbeien oogst:-))


Maar om even serieus te zijn: wij, en vooral ik, heb de laatste 2 jaar onze woning behoorlijk verwaarloosd. Waardoor dit zo is gekomen zal duidelijk zijn. Schoonmaak en opruim, waren de laatste tijd geen vrienden van mij. En zo stapelt er veel op. Dan wordt de zin ook steeds minder, want 'het' werk eraan neemt alleen maar toe. Inmiddels ben ik een aantal weken weer goed op dreef. De wekelijkse beslommeringen pak ik weer met regelmaat aan. Het is nu weer leuk (nou ja, bijna dan) om de boel er weer iets schoner bij te hebben staan/liggen/hangen. Maar dan was er nog de buitenboel. Mensen nog aan toe, hoe heb ik het zo ver kunnen laten komen. Op vaderdag hebben echtgenoot en ik buiten maar eens de handen in het sop gestoken. Echtgenoot heeft op zijn eigen tempo de binnen- en buitenkant van de auto schoongemaakt en ik heb mij op de ramen en het houtwerk gestort. Ik ben er zeker niet trots op hoe het houtwerk eruit zag, want ik was altijd zo zuinig op schilderwerk en zo.

Wij wonen aan de rand van de wijk waar veel groen is. Dat groen slaat echt op alles, zie het stoepje onder de ramen. Dit is er vorig jaar nieuw ingelegd en nu alweer zo groen. Ook op de kozijnen. Doordat wij horren aan de buitenkant van de ramen hebben, viel het niet zo op dat alles zo vies was. Maar het ziet er nu weer spik en span uit.

Binnen is soms nog wat ergenis. Ik moet nog té vaak spullen verplaatsen en ik begin daar zo'n gruwelijke hekel aan te krijgen... (Moet je er wat aan doen hoor ik denken.) Ook dat project zijn we en vooral ik langzaam maar zeker aan het aanpakken. Durf weer ongegeneerd iemand binnen te laten omdat het halletje weer in originele staat is teruggebracht. Dat was helemaal horde lopen toen echtgenoot op de brancard de deur uit ging. Maar nu staat er niets wat er niet hoort en alles is weer schoon en de gordijnen gewassen. Nu de rest nog.

Wat overtollige spullen betreft lopen de verkopen via MP nog steeds heel goed. Een enkele keer een week lang totaal geen reactie, maar dat wordt zo weer ingehaald. Echtgenoot heeft onlangs nog een kofferbak vol zooi naar de kringloop gebracht en zo sukkelen we maar door!

En..., ik was weer een beetje trots. De buuf wreef mij goed onder de neus, dat ik er stukken beter uit zag dan de afgelopen winter. Yes!




vrijdag 6 juni 2014

Leuk, of is het bijzonder?

China zoon belde ons gisteren via het 'Eppeltje'. Na een zakelijk bespreking, kwamen we al snel bij het privé leven uit.

Het leuke is 'de kleinzoon'. Kleinzoon wordt (ff tellen... uhhh) 4- talig opgevoed! Waarom 4 talen? Misschien moet ik zeggen 3 talen en 1 dialect? Wiki zegt dat Kantonees een taal is, dus toch 4 talig. Maar goed waar gaat dit om? Zoon en zijn gezinnetje wonen onder de rook (kuch kuch) van Guangzhou. Vroeger droeg het de naam Kanton. Daar spreekt men het Kantonees (nr 1 dus). In de rest van China spreekt men over het algemeen het Mandarijn. Dit wordt in de volksmond het Chinees genoemd (nr 2). Zoon en schoondochter praten Engels met elkaar en kleinzoon vangt daar ook van op (nr 3). En... , zoon spreekt alleen Nederlands tegen kleine man (nr 4).

Nu is zoon in verhouding veel minder thuis dan dat kleinzoon in Chinees gezelschap verkeert. Maar alles in het Nederlands verstaat hij. Het spreken is minder, enkele woorden gebruikt hij standaard in het Nederlands: oa. auto, telefoon, klok en natuurlijk opa en oma :-)), hoe leuk is dat.

Zoon heeft veel moeite met het Kantonees. Het Mandarijn heeft zoon al voor een deel in Nederland geleerd en verder nog tijdens scholing in China zelf. Natuurlijk leer je het best in de praktijk en zoon spreekt nu dan ook een lekker woordje Chinees.

Maar zo klein als kleinzoon is, heeft hij al drommels goed in de gaten dat zijn papa moeite heeft met het Kantonees. Wat deed kleinzoon? Ongevraagd ging hij vertalen voor zijn papa. Zo lief!
(Schoonmoeder van zoon woont door de weeks ook bij zoon en gezinnetje. Zij spreekt alleen maar Kantonees. Hele verhalen hangt ze op tegen kleinzoon, logisch. Ook tegen zoon hangt ze hele verhalen op, waar hij nagenoeg niets mee kan.) Van de week kwam zoon thuis. Schoonmama kwam direct met een verhaal in het Kantonees op de proppen: zoon had zijn telefoon thuis laten liggen. En wat doet kleinzoon? Die vertaald het direct voor zijn papa in het Chinees, dat papa zijn telefoon vergeten was.  Dan smelt je toch?

donderdag 5 juni 2014

Toch proberen

Tijdens de wandelingetjes in onze woonomgeving, werd ik steeds meer bedwelmd door alle geuren vanuit onze natuur. Zou ik nu toch ook eens een poging doen om, zoals her en der beschreven, heerlijke vlierbloesemsiroop te maken?

Zondag heb ik de oude schoenen aangedaan en gewapend met een oud afwasbakje, schaar en mesje ben ik op zoek gegaan naar mooie vlierbloesem schermen. Ik dacht deze wel niet ver van huis te kunnen vinden. Maar dit pietje precies, vond niet alles om het huis goed genoeg. Dus pakte ik de fiets om 100m verder te zoeken (hoe lui kan je zijn...). Daar vond ik dé struik. Zulke mooie grote bloeiende schermen! Helemaal blij kwam ik thuis.

Toen kwam vers 2 om hier iets zinnigs mee te doen, want de bloemen plukken was natuurlijk vers 1.

Ook daar heb ik via internet de aller makkelijkste recepten kunnen plukken. Zo gezegd, zo gedaan. Kind kan de was doen. Maandagavond was het uur van de waarheid. Potten wassen (flesjes deze winter in de glasbak gekieperd omdat ik toch de eerste jaren geen...), zeven, verwarmen, afgemeten suiker doorheen roeren, proeven en toen mocht de siroop het glas in. Spannend.

Maar nu twijfel ik of de smaak wel goed is..., heb namelijk nog nooit eerder vlierbloesemsiroop geproefd! Nu zit ik met 2 liter siroop. Zelf vind ik de smaak wel goed, maar niet om 3 glaasjes aangelengd per dag te drinken bijvoorbeeld. Daarbij vind ik het zooo zoet. Ik ben ook geen zoet drinken gewend. Verder dan pure koffie en thee, glazen water en zo nodig een beker melk of karnemelk kom ik eigenlijk niet.

Echtgenoot vindt het al helemaal niets, dat is dan ook weer jammer. Nu maar proberen om de kleinkinderen heeel enthousiast te maken, dan kan ik aan dochter misschien nog wat potjes slijten.  Misschien smaakt het door de yoghurt? Morgen maar eens uitproberen. Anders ben ik toch zelf de klos.

woensdag 4 juni 2014

Aan de wandel

Vanavond met echtgenoot 25 minuten gewandeld. Zo, dat heeft hij maar mooi gedaan. Vanmiddag is echtgenoot ook nog een uur flink aan de bak geweest in het ziekenhuis. Samen met mede hartpatiënten vormen ze al een aantal weken een vast groepje dat 2 x per week bijeenkomt.  De conditie gaat vooruit. De huid blijft een ander geval. Het was op een gegeven moment zo erg dat de therapie echtgenoot door verwees naar de cardioloog en deze stuurde hem weer door naar de dermatoloog. Wel lekker dat alles onder 1 dak plaats vindt, want hij kon zonder afspraak zomaar bij deze artsen langs komen. Dermatoloog gaf hem 2 zalfjes. (HELP) Dermatoloog weet natuurlijk niet dat echtgenoot een gruwelijke hekel heeft aan alles wat vettig is dat je op de huid smeer. Of, om eerlijk te bekennen, heb ik weleens bijna op mijn knieën moeten liggen met het verzoek iets op mij te smeren op een plekje waar ik zelf niet of nauwelijks bij kon. HET IS VET! zegt hij dan.

Wat een ellende. Alles draaide om de zalfjes. Nee, niet nu, we gaan zo eten en dan... Of: nee, straks maar insmeren, want ik wil eerst douchen. Hoe laat ben je weer thuis om die vette zooi erop te smeren, is dat dan wel handig als ik straks weer weg moet? Man man, wat een gepiep... En omdat echtgenoot niet zelf wilde smeren, zat ik dus behoorlijk aan zijn gezeur gedrag vast. We zijn nu 2 weken verder en uitgesmeerd. Tenminste, echtgenoot vindt het genoeg, het heeft niet echt geholpen. De pijn op de borst, wat nog steeds voelt als het dragen van een harnas, gaat langzaam wat minderen. Na dagen op het internet gezworven te hebben om uit te pluizen wat dit kon zijn, alle medicijnen ontleed te hebben, 2 weken smeren, denkt echtgenoot dat het misschien wel gewoon tijd nodig heeft. Ik hoop dat hij deze keer gelijk heeft. Het gevoel/pijn is nu te dragen..., jippie!

Vandaar dat wij aan de wandel zijn gegaan, omdat het lopen nu ook niet meer door dreunt in/op de borstkas. En ik? Ik ben helemaal blij: lekker wandelen en verlost van gepiep. Wat wil een mens nog meer?

zondag 20 april 2014

Genieten

Dat we zelf niet overal de vinger op kunnen leggen, is mij inmiddels al duidelijk. En hoewel ik erg van duidelijkheid houd en de regie graag in eigen handen heb, kan 'iets' (een leven) zomaar wegglippen, in ons geval bijna dan.

Maar 'hij' is er nog en met 'hij' bedoel ik echtgenoot. Wat was het fijn weer met hem in één bed te slapen. En wat was hij blij in z'n eigen bed te mogen slapen en hij heeft niet een klein beetje geslapen, wel een heleboel! Maar hij was ook bang, bang dat ik in mijn slaap met mijn armen en of benen hem zou bezeren. Gelukkig ging alles goed.

Genieten, dat is wat ik de hele dag doe. 'Hij' doet het zo goed! Hoewel het traject naar herstel erg lang is, heb ik er het volste vertrouwen in. Met geduld van zijn én mijn kant. Hele kleine stapjes vooruit en misschien eens iets achteruit of stilstaan. Hij komt er wel!

zondag 13 april 2014

Het gaat goed

Was ik vrijdagochtend op tijd vertrokken richting het VU, ging mijn telefoon. Echtgenoot met de mededeling: je hoeft niet meer te komen. Dank je wel, was direct mijn weerwoord. Echtgenoot gaf uitleg (hij klonk niet blij, zenuwachtig): ze waren hem al aan het voorbereiden voor de OK, er was spoed van gemaakt. Ik kreeg een verpleegster aan de foon. Het was 's nachts niet lekker gegaan, cardioloog was erbij gehaald en deze wilde niet tot 12.00 uur wachten.

Daar zat ik dan in mijn auto. Plankgassen had ook geen zin, want ook dát zou ik ook niet halen. Bah..., ik voelde mij K**!!

Wat doe je dan tijdens die uren? De afgezegde afspraak van 9.00 uur toch weer leven ingeroepen (inleveren van sleutels en laatste inspectie in de aanleunwoning van mijn moeder). In overleg met de woningbouw, had ik de dag daarvoor de sleutels overhandigd en zou de eindinspectie zonder mij plaats vinden. Maar er zelf bij zijn vond ik toch fijner, zodat ik 'woning 1' echt kon doorstrepen. Pufff...!!

Daarna even langs mijn pa en ma (ik was toch al onder dat dak) en toen naar huis. Daar kwam alle bende vreselijk op mij af vliegen. Ik ben in een makkelijke stoel gaan zitten, televisie aan, laptop op schoot, kop koffie erbij en dan wachten, wachten en wachten. Ik dutte wat in en eindelijk om 14.00 uur ging de telefoon. Operatie was gelukt, 4 omleidingen en hij was 2 x 'opengemaakt'?!?! Waarom? Nadat het borstbeen aan elkaar was gemaakt en de wond gesloten, kwam er een grote hoeveelheid bloed. Men was bang dat er een ader zou bloeden, dus alles weer open!!!!. Gelukkig waren de aders goed dicht.
Moet je even voorstellen dat 2 x je borstkas open wordt getrokken en je huid ook 2 x open ligt. Brrr...
De uren na de operatie ging alles naar wens. Ik ben om 16.00 uur met jongste zoon naar het VU vertrokken en wij zijn er een paar uurtjes geweest. Zaterdag met dochter op bezoek geweest. Dat was triest. Hij had zooooooveel pijn... Van de morfine had hij al veel gekregen, maar zijn pijncijfer nam niet af. Arts kwam ook elk half uur aan bed. En omdat de morfine niet hielp, werd fentanyl gegeven. Toen zagen we dat dat beter aansloeg. Ik voelde mij zo machteloos, je laat je lief met zoveel pijn achter... Vanmiddag kwam er nog even een chirurg aan bed en... 'hij doet het zo goed'! Alles gaat naar wens, het was bijna een feestje waard! Zo fijn om dit te horen van de arts en echtgenoot had ook nagenoeg geen pijn meer (door de fentanyl). 


donderdag 10 april 2014

Nu eens wat anders

Wat was ik vorige week blij, dat ik voor de derde keer (vaker kan ik mij echt niet herinneren) eindelijk  weer eens geen last heb gehad van 'die klok', die elk voorjaar zo nodig een uur vooruit MOET. Ik voelde mij helemaal toppie!. En ook zo mooi, echt genieten, kleurt de polder bodem weer zo prachtig met bloeiende tulpen!!!

Wat kan er nog mis gaan, behalve dat ons huisje dichtslibt met spullen van ouders wat nog uitgezocht dient te worden. Het voorjaar is echt gestart en... ik heb een paar weken geleden een ticket geboekt om alleen 8 dagen naar China zoon te gaan. Helemaal meedraaien in het Chinese leven... Zoon en schoondochter meehelpen in hun eigen bedrijf. Misschien wel achter een machine, meedenken in de showroom, misschien over de materialen discussiëren. 3 x per dag rijst eten. En natuurlijk niet vergeten: kleine man. Stiekem was ik aan het aftellen!!!Ik keek er zo naar uit hier de boel hier de boel te laten.

Toen ging echtgenoot zondagmorgen nog iets uit de eigen woning van mijn ouders halen, wat wij hier konden gebruiken/ nodig hadden. Ik hoorde hem terugkomen en hij zei: "Miep, ik ben niet goed". Op goed geluk trok ik met een rotgang de stekker van het strijkijzer uit de muur en rende naar beneden. Echtgenoot lag al op bed (wij hebben slaapkamer beneden) en zei: "Ik heb zo'n pijn, borst en arm". Ik greep de telefoon en belde direct 112. Riep tegen echtgenoot dat hij niet mocht ontsnappen!!! Want ik dacht echt dat hij onder mijn vingers wegglipte. Kom op!!! riep ik een paar keer, niet gaan, dat kan je niet doen!!!!!! De ambulance was er snel. Hij werd aangesloten op de monitor, filmpje had een afwijking, en hij werd met allerlei zooi volgespoten! Gelukkig ging het langzaam wat beter. De toestand werd stabiel en ik ben achter de ambulance aangereden.

Nu zijn we een paar dagen verder. Vanochtend is hij naar het VUMC overgebracht en morgen gaat 'het' gebeuren: bypass operatie.

Morgen stap ik vroeg in de auto, want echtgenoot wil mij nog zien en spreken voor hij de OK ingaat. Ik heb hem beloofd op tijd naar bed te gaan. Ik hoop een paar uurtjes te kunnen slapen, maar heb zoveel spoken in mijn hoofd, het is zó druk...