maandag 16 juli 2012

Hotel 'MAMA'...

... is tijdelijk gesloten.

Gewoon, ik ben het even zat om steeds de spullen van andere tegen te komen in 'ons huis'. Echtgenoot is niet zo'n rommelkont, ik des te meer. Maar als ik in mijn eigen huis niet eens meer kan rommelen, zijn we al ver gevorderd.

Jongste zoon (26 jaar) woont sinds november vorig jaar weer thuis. Hij niet alleen, zijn spullen inclusief. Nu heeft hij een alleraardigst vriendinnetje aan de haak geslagen. Hartstikke leuk, deze jonge vrouw woont ook in onze gemeente ( ideaal) en woont op zichzelf. Wat wil je nog meer. Jongste zoon verblijft dus regelmatig bij haar. Maar om het idee van geheel samenwoning nog even in de ijskast te zetten, krijg ik regelmatig om een uur of 16.00 uur een sms-je: O ja, ik eet vanavond mee en blijf ook slapen, tot straks. Of: Ik eet mee, maar slaap bij vriendinnetje. Of: Ik slaap thuis hoor! Je hoeft niet op eten op mij te rekenen (dat had ik ook niet...). Deze moeder helemaal blij, want je hebt graag je kuikens om je heen. Maar ik heb het hier effies mee gehad, misschien begrijp je dit, of niet..., dat kan natuurlijk ook.
Zelf vind ik het fijn om van te voren te bedenken wat we gaan eten en als ik er de tijd voor heb, zet ik alles klaar, zodat het om half 6 zo op het vuur gezet kan worden. Ik eet zelf om een uur of 6 want ik weet nooit hoe laat echtgenoot thuis is. Heel soms, maar dan ook heel soms eten we saampjes. Vaak is hij heel laat thuis. Jongste zoon vertrekt om 17.30 uur uit Amsterdam en schuift dan gezellig de file in, dus hoe laat hij hier is, hangt weer van andere landgenoten, of die ook op Neerlands wegen rijden.
Heb ik net de kook- en mijn spullen aan kant, komen vaak echtgenoot en zoon nog weer aangestuiterd. Maar omdat ik 2 avonden in de week om 18.30 uur de deur uit moet, is het altijd een verrassing wat ik bij thuiskomst aantref. Soms (heel soms) is het aanrecht aan kant, maar meestal hebben de heren alles uitgestalt en kunnen we winkeltje spelen, grrr...
Nu zit jongste zoon ander halve week in Frankrijk, vakantie te vieren en als hij terug komt, ga ik met hem hierover in gesprek, dat ik 'ver' van te voren wil weten wanneer hij hier wil eten.

Vorige week dinsdag kwam oudtse zoon uit China nog even aanwaaien, ja echt aanwaaien. Hij had hier nog 2 belangrijke afspraken en in Hotel Mama is altijd wel plek! Jongste en oudste sliepen 3 nachten om de beurt hier, zodat echtgenoot er helemaal niets meer van begreep en bij thuiskomst maar vroeg: En, wie logeert hier vannacht? Over dat aanwaaien nog even het volgende. Oudste zoon is altijd erg enthousiast en bij aankomst in 'ons Hotel' worden direct weer nieuwe producten voor hun klanten getoond. Erg leuk, maar dat wordt meestal uit een aantal koffers getrokken en die koffers blijven dan gezellig een paar dagen geopend in ,onze niet al te grote, woonkamer liggen/staan. Echtgenoot en ik zetten dan de knop om, het verstand op 0 en blik op oneindig. Dat werkt wel voor ons.

Maar omdat jongste ging kamperen met vriendinnetje en nog een koppeltje, werden uit alle hoeken van het huis kampeerspullen getrokken. Toch fijn dat ouders nog zoveel hebben en we hebben er daarom een titel bij gekregen, nl. 'UITLEENDEPOT'. Zie het dan even voor je, 2 open koffers van oudste in de woonkamer, de halve 3 zits bank gevuld met mee te nemen spullen van jongste en nog wat zooi in het halletje. Hiertussen manoeuvreren echtgenoot en ik met ons verstand op 0. Gaat goed, gelukkig (wat zijn wij eigenlijk voor mensen?). Vrijdag avond vertrok jongste met zooi naar vriendinnetje en daar vandaan werd de reis naar Frankrijk gestart. Dat ruimde op, zucht.

Maar zaterdagochtend werden onze 2 kleinkinderen gebracht, wij zouden nl oppassen want dat stond al vanaf maart in de planning. Dit ging toch een beetje mis en waar lag de oorzaak? Misschien wel bij mij, of toch bij dochter en schoonzoon? Nee, niet bij die 2 kleintjes, want die plannen dit soort zaken nog niet. Begin van de maand vroeg ik nog aan dochter welk weekend wij zouden oppassen, dat zou de 15e zijn. En in maart had ik voorgesteld om bij hun op te passen omdat dochter en schoonzoon naar de musical Soldaat van Oranje zouden gaan welke om 14.00 uur zou beginnen. Leek ons dan handiger om thuis bij dochter op te passen, zodat de kindertje om een uur of 7 lekker naar hun eigen bedjes konden. Maar door komst van  oudtse heb ik daar nooit meer aangedacht en vol enthousiasme vroeg ik vorige week hoe laat wij ze zaterdag konden verwachten. Dacht dan om met de kleintjes hun oom naar Schiphol te brengen op zondag en op de terug weg die 2 weer netjes bij hun papa en mama af te leveren. Ha, dat leek dochter ook een strak plan. Totdat wij zaterdag middag een telefoontje kregen van dochter dat ze een dag te vroeg bij de voorstelling stonden! Wie is hier zo grandioos in de bonen geweest? Dochter en schoonzoon waren zomaar wat langer kindloos en wij wat langer oppas opa en oma. 

Gisteravond om 20.00 uur werden ze weer opgehaald en ik kan je verzekeren dat wij tegen elkaar zeiden: Eindelijk rust!.  Ik was alle rommel zo zat en de vloer zag er ook niet uit, dat ik gisteravond alles heb opgeruimd. Daarna heb ik de kamer gesopt, gezogen en de dweil erover gehaald. Wat een verademing om 's ochtends in een opgeruimde woonkamer te stappen.

Hotel Mama is nog ruim een week gesloten, daarna gaat er, in overleg met betrokkenen, een reorganisatie plaats vinden.

6 opmerkingen:

  1. Je hebt groot gelijk!
    Hier twee studerende kinderen die het weekend thuis zijn. Altijd fijn als het maandag is en de boel weer aan kant is en het huis weer van mij is. Afgelopen weekend kwam onze getrouwde dochter ook. Waren we inclusief aanhang ineens met 7 personen. Ik werd helemaal onrustig van de troep...Want als ze dan thuis zijn, zijn ze ineens weer kind ook, dan mag moeders (en vader) overal weer voor zorgen...
    Over een kwartier breng ik mijn zoon weer naar de trein en dan is het huis weer van mij!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan me voorstellen dat je nu even geniet van jullie rust.Ik zou helemaal kierewiet worden van zulke toestanden .En daarna idd even goed overleg met elkaar hebben.Succes
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Grrrr, herkenbaar, wie is er eigenlijk de eigenaar van hotel MAMMA;-)
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo herkenbaar! Ik heb zelf drie zoons. Toen ze een baan hadden en uitgingen, werd ik echt kierewiet. Op het laatste moment afbellen dat ze niet mee aten, of op het allerlaatste moment zeggen dat ze wel mee wilden eten. Slapen hetzelfde. Jongste kreeg een vriendin in dezelfde woonplaats met eigen woonruimte. Maar hij zat ook nog regelmatig thuis.

    Wij wilden op een bepaald tijdstip eten, maar middelste kwam altijd later thuis. Wilde geen eten in de magnetron opwarmen, dus bleven wij vaak wachten. Tot ongenoegen van jongste die weer wilde sporten en naar vrienden. Of het was andersom. Was jongste laat, wilde middelste vroeg eten. Ze kwamen en gingen wanneer ze maar wilden. Doken bij thuiskomst de koelkast in en vergaten te vertellen dat sommige producten op waren ( die hadden zij dan opgegeten/opgedronken).

    Op een gegeven moment heb ik luidkeels geroepen: "HET IS HIER GEEN HOTEL!!" Verbaasd, maar ik had hun aandacht. Verteld dat het zo niet langer kon. Niet meer vijf minuten van te voren vertellen dat ze wel of niet mee aten. Ik moest het 's morgens weten en anders was er geen eten.

    Het heeft geholpen. Sinds die tijd, ik heb mijn ergernis eruit gegooid, ging het een stuk beter. Je bent geen ouder met kinderen meer, je leeft met vier volwassenen in één huis.(oudste was het huis al uit). Je moet rekening houden met elkaar. Of anders op jezelf gaan wonen.

    Ga een gesprek aan met je kinderen. Leg uit hoe jij je voelt. En wat je van ze verwacht. Dat waarderen ze ook. En ik weet zeker dat het straks een stuk beter gaat.

    Succes!

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Geniet van je week rust. Hmmm Hotel Mama, veel succes met de reorganisatie. Ik snap dat je er he-le-maal gek van wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goed idee! Zo'n hotel runnen vraagt veel energie!

    BeantwoordenVerwijderen