zondag 22 juli 2012

Alzheimer

Echtgenoot en ik hebben mijn ouders gisteren weggebracht naar een vakantie adres. Daar is hulp en ondersteuning voor mijn vader en wij hopen dat mijn moeder wat tot rust kan komen en ook eens weer wat meer andere mensen spreekt. We merken dat haar kringetje ook steeds kleiner wordt.

Maar hoe krijg je 2 mensen op leeftijd, 78 en 80 jaar, waarvan de 1 Alzheimer heeft en de ander oververmoeid is, de deur uit? Ja..., daar ga je helpen als dochter zijnde. Begin vorige week heb ik bij hen een koffer neergezet. Moeders wilde er nog wel eentje kopen. Ja hoor, wij hebben er hier nog wel een paar staan en gelukkig wilde ze die wel gebruiken.

Donderdagavond ben ik begonnen, in overleg met mijn moeder, om al verschillende stapeltjes kleding klaar te leggen. Das allemaal niet zo heel eenvoudig, want mijn vader is er tegenwoordig een kanjer in om spullen 'te verleggen'. We hebben daarom een deel van zijn kleding vast in de koffer gelegd en deze gesloten. Van mijn moeder hebben  we de stapeltjes op het logeerbed gelegd. Maar wat werd ik hier moe van. Mijn moeder begon over bijna elk hemdje een kwartier te vertellen, waar die gekocht was, hoe vaak het geruild is en ....Misschien heel hard van mij, maar hier was ik snel mee klaar. Gezegd dat als ze wilde dat ik luisterde, ze toch echt ergens anders over moest praten, want hier wilde ik niet mijn energie in stoppen. Maar al met al lukte het om donderdag avond de kleding wel klaar te leggen. Ik nam nog wat mee om te wassen, wat mijn moeder graag aan wilde trekken op de dag van vertrek.

Dan komt het hoofdstuk verzorgings producten en medicijnen. Mijn  moeder heeft een aardig uitgebreid assortiment aan zalfjes, cr√®mepjes, pleisters en weet ik wat nog niet meer. Het leek mij beter dat ze dat vrijdag allemaal zelf zou klaarleggen net als alle medicijnen die mee moesten. 
Dan heeft ze nog sokken voor dit, kousen voor dat en alles zit gesorteerd in plastic zakjes met elastiekjes eromheen. Word ik later ook zo? Overal elastiekjes omheen!! Plastic zakje zus, plastic zakje zo...
Maar goed, met knallende hoofdpijn ben ik weer naar huis gegaan en de kleding was zo goed als klaar. Ik zou zaterdagochtend weer komen om alles definitief in te pakken.

Toen ik aankwam was mijn moeder de schoenen aan het poetsen. Ik ben  bij haar gaan staan en heb alle schoenen uitgepoetst. Mijn vader kwam inmiddels de trap af en zag mij in een spijkerbroek staan. Nu heb ik die regelmatig (lees 'vaak') aan en elke keer zit hij aan het stofje te voelen want hij denkt dat het zijn broek is. Mijn vader is wat kleding betreft niet de makkelijkste. Het moet ervooral netjes en verzorgd uitzien, dat was vroeger trouwens ook al zo. Maar nu wordt het wat lastiger. Als er iets is wat hem niet zo lekker zit, wil hij het niet aan. Zo hebben we hem bijna niet uit zijn grijze manchester broek kunnen krijgen ( dat was zijn fijnste broek), toen de mussen al dood van het dak af vielen. Die broek is voor de zomer maanden veel te dik. Maar een paar maanden geleden heb ik in een winkel een zeer nette spijkerbroek met hem kunnen scoren en na veel 55555 en 66666 trok hij deze aan. Zat gelukkig toch ook fijn. Uit voorzorg had ik 2 van deze broeken gekocht. Nu draagt hij dus regelmatig een spijkerbroek en nu denkt hij dat iedereen die een spijkerbroek aan heeft 'ZIJN'  spijkerbroek draagt. Ach ja, het lijkt ook allemaal op elkaar. Tijdens het koffiedrinken begon mijn vader de veters in de schoenen van mijn  moeder te rijgen. Wat vroeger appeltje eitje was, wordt nu een half uur overgedaan. Hij was bezig dacht ik dan maar. Mijn moeder vroeg of mijn vader even het afwasje wilde doen en dat was goed, dus moeders en ik weer naar boven. Na 3 kwartier heb ik hem geroepen om zich om te kleden en vol trots moest ik komen kijken wat hij gedaan had. Mijn moeder zei dat hij de afwas wel klaar zou hebben. Niet dus. Hij is 3 kwartier bezig geweest om hele mooie knoopjes aan het uiteinde van de veters te leggen... Volgens mijn moeder doet hij dat vaker, zij is er alleminst blij mee, maar het zag er wel grappig uit, net als de afwas waar nog niets mee was gedaan:-(

Zie dan je vader maar eens in andere kleren te krijgen als hij van mening is dat hij al kleren aan heeft, wat ook het geval was.
Pa: Wat moet ik doen dan?
Ma: Je omkleden.
Pa: O. (vervolgens geen actie)
Ik: Pa ga je even omkleden, wat je  nu aan hebt uit doen en deze kleren weer aan.
Pa: O, zeg dat dan
Ma: Heb ik al 10 keer gezegd.
Pa: Rustig maar.(vervolgens geen actie)
Ik: Okee, ik help je wel even.
Pa: Kan ik zelf ook wel. Wat moet ik eigenlijk doen? (vervolgens geen actie)
Ma: Doe dit overhemd uit. (zij begon aan zijn knoopjes te trekken)
Pa: Wat doe je nou toch, dat kan ik zelf ook wel!
Eindelijk gebeurde er ook wat. Nu moet je ook wat uitgetrokken is direct weg halen, anders heeft hij het zo weer aan... Toen kon ik zeggen dat we beide een spijkerbroek aan hadden en verbaasd zegt hij dan: waaraggies, hoe is het mogelijk dat we dezelfde broek aan hebben! Inmiddels ben je een half uur verder. Het meeste was gepakt en ik had alle spullen beneden neergezet en ben naar huis gegaan om te eten.  Na een half uur met echtgenoot wederom richting mijn ouders gegaan voor 'de echte reis'.
Mijn vader had echt geen idee wat er ging gebeuren. Staat een beetje bij de auto terwijl ik alles aan het inladen ben en echtgenoot zijn vriendje TomT. inschakeld. Binnen nog even alles nalopen, moeders buiten zetten, deur opslot, mijn vader 3 x vertellen dat hij kan instappen, zeggen dat de veiligheidsgordel vast moet. Jaja, hij weet het allemaal wel, maar vervolgens moet je hem de gordel in handen geven en zeggen dat deze vast moet. O o o o, er komt steeds minder bij hem binnen. Als ik dan weer terug denk naar een paar maanden geleden, dan zie je dat hij weer achteruit is gegaan.

Ik was geheel leeg en we hebben nu echt tot woensdagavond 'rust', want dan zal jongste zoon weer terugkomen van vakantie...


7 opmerkingen:

  1. 't Is voor jou ook wel goed dat je 'eventjes' niks hoeft wat ouders betreft. Kan jij tenminste ook opladen
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan me voorstellen dat je moe word hiervan .Maar wat lief dat je toch alles geregeld hebt .Ik hoop dat ze het fijn hebben en je moeder ook een beetje tijd voor haarzelf krijgt.En wens ik jou een paar heerlijk rustige dagen toe
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je heb het ook liefdevol beschreven wat je meemaakt met je ouders. Ik kan me goed voorstellen dat je er wel heel moe van wordt.
    Mijn ouders (beiden 87) zijn "normaal" vergeetachtig voor hun leeftijd. Ondaks dat ben ik altijd doodmoe als ik bij ze ben geweest, je moet zo opletten dat je niet te snel praat en niet teveel tegelijk vertelt, dat dringt dan weer niet zo snel meer door. Maar ik heb er zelf soms ook al last van als er teveel tegelijk gebeurt.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier alleen nog een moeder van 75 en niks Alzheimer. Doet nog alles zelf en wil niks uit handen geven behalve de financiele administratie, die doe ik.
    Heel herkenbaar vind ik dat je zo moe wordt van al die verhalen... Mama stikt in de kleding en de kasten raken overvol. Nieuwe dingen draagt ze amper maar ze draagt rustig nog een rok van 15 jaar terug die overigens nog heel netjes is omdat ze werkkleding, daagse kleding, zondagse kleding en visite kleding heeft... Als ik dan zeg dat iets weg kan, krijg ik 100 keer het verhaal wanneer de rok gekocht is, waar en waarvoor. Vervolgens komt er een verhaal over wie daar ook waren en wat die deden en met wie die getrouwd waren enz enz. Als ik dan zeg dat ik die mensen niet ken is ze beledigd...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @ Lot en Anoniem: Heel bewust vertellen we mijn moeder ook niet meer alles. Haar hoofd loopt gewoon over doordat zij voor 2 moet denken en ik wil haar niet met nog meer op zadelen.
      Zaterdag ga ik ze weer halen. Ik ga er vanuit dat ik bijna de hele dag bij hun thuis zal zijn om alles op te ruimen.Ik laat me verrassen...

      Verwijderen
  5. Je schrijft liefdevol over je ouders. Het lijkt mij erg moeilijk om je ouders (vader) zo te zien.
    Respect voor je houding. Fijn dat je nu even'rust'hebt. Je even opladen. Maar denk ook aan jezelf.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Vermoeiend ...... En (grotendeels) herkenbaar. Geniet van je 'vrije' dagen!

    BeantwoordenVerwijderen