zondag 29 juli 2012

Naaiklus

Ik heb er een zooitje van gemaakt. We dansen om de lappen, spelden, meetlatten en nog meer heen. Maar het gaat de goede kant op, wat de vorderingen betreft. Mijn streven is om mijn 'project' deze week af te ronden. Het gaat trouwens een cadeautje worden ( uhhh..., hoop ik).


En als het goed is hoef ik hier niets voor te kopen, alle zooi kwam uit de vele hoeken van het huis. Dat ruimt op zullen we maar denken:-). Later meer...

vrijdag 27 juli 2012

Vakantie

Jippie, we hebben vakantie, wel 2 weken! Nou ja, echtgenoot heeft 2 weken vrij en ik werk die 2 weken op de woensdag en donderdag gewoon door. We gaan dus niet 'echt weg'..., maar een 'beetje weg'.

Dat beetje weg begint morgen al (:-), ik mag mijn ouders weer ophalen. Kom maar vroeg zei moeders, oke, 8 uur weg (geeuw)! De rest van die dag ben ik wel bij mijn ouders onder de pannen, ...denk ik. Ik heb vandaag wat vers eten voor ze gekocht en alvast een pannetje vlees gebraden. Morgenochtend voor ik weg ga zal ik de ramen bij mijn ouders in huis zoveel mogelijk open zetten anders loopt mijn moeder de hele dag te puffen.

Zondag kruip ik de hele dag achter de naaimachine en ik hoop dat er leuke sporten te zien zijn op de televisie, dan kan ik mooi 2 dingen tegelijk doen. Echtgenoot mag uitslapen en ik zal hem een ontbijtje op bed brengen, als vakantie gevoel. Zijn wekker loopt ook altijd zo vroeg af ( 4 a 5 uur), dus dat heeft hij wel verdiend.

Maandag gaan we met onze kleinzoon en kleindochter naar de dierentuin in Amersfoort. Daar hebben we veel zin in. De temperaturen zijn dan ook à la ons, dat treffen we mooi.
Het stelt niets voor allemaal, maar ik heb nu al zin in die eerste dagen. Voor de rest zien we nog wel wat we gaan ondernemen, of niet...

En..., we hebben geboekt. Ja we gaan vliegen en wel op 28 december van dit jaar. Misschien een beetje vroeg, maar tussen eind juni en half juli waren de prijzen van de tickets alweer gestegen en er was al minder keus. De reis gaat natuurlijk weer naar zoon, schoondochter en kleinzoon. Later meer hierover.

Fijn  weekend.

donderdag 26 juli 2012

Te zot...

... voor woorden. Echtgenoot ging van de week eens zijn eigen naam googlen. "En"...? Vroeg ik, "ben je nog een beetje interessant"? Nee dus, maar hij wil ook niet interessant zijn en is niet 1 keertje op het wereldwijde web te vinden. Toen werd mijn naam gegoogled. Nu wist ik wel dat er van mij wat te vinden was, maar dit is was te zot voor woorden.

Ik, zeg maar Truus, ben zomaar, ja let op..., grafisch ontwerper... Haha, nee niet haha, waar komt die onzin vandaan? Ik stond in een of ander iets als grafisch ontweper. Wie verzint zoiets?

Vanmiddag lag er post op de mat. He? Acceptgiro? Wie stuurt er ons tegenwoordig nog een acceptgiro? Oke Truus, voelsprieten op en openmaken die handel. Geadresseerd aan mij, een accept van € 295,12 incl BTW. Koopje om ergens vermeld te worden met je naam Truus als grafisch ontwerper, iets wat ik helemaal niet ben. En bij dit bedrijf ben ik ook te vinden met googlen, bijna 3 pagina's als grafisch ontwerper. Welke gek denkt dat-ie leuk is?

Als je de acceptgiro heeeeel goed leest, staat er 2 x een zin met heeele kleine lettertjes, waarvan 1 zin de helft van heel klein is, dus heeeeeeeeeeeeel erg klein en ja je begrijpt dat die kleine lettertjes erg belangrijk zijn, voor de afzender in dit geval. Die hele kleine lettertjes kan ik amper met mijn leesbrilletje op lezen, maar dit staat er:
Dit is een aanbieding en geen factuur. Bij acceptatie van deze aanbieding vragen wij u ervoor te zorgen dat het bedrag binnen 14 dagen is bijgeschreven op rek..... Wanneer u de aangehechte acceptgirokaart gebruikt kunnen wij uw betaling snel en efficient verwerken.
Afzender gaat dus mooi vrij uit, want er staat 'duidelijk' dat dit een aanbieding is... Wie o wie zou dit wel betalen?

Morgen maar eens een boze email sturen.

En dan nog iets. Ik had deze week een mailtje van facebook in mijn postvak met de mededeling:
'Je bent een aantal dagen niet op Facebook geweest en er is in de tussentijd veel gebeurd'. Nu breekt toch echt m'n klomp. IK ZIT ( heet dat trouwens zo?) HELEMAAL NIET OP FACEBOOK EN WIL OOK HELEMAAL NIET OP FACEBOOK...!!!!!!!

Nog even en we hebben helemaal niets meer over onszelf te vertellen.

zondag 22 juli 2012

Alzheimer

Echtgenoot en ik hebben mijn ouders gisteren weggebracht naar een vakantie adres. Daar is hulp en ondersteuning voor mijn vader en wij hopen dat mijn moeder wat tot rust kan komen en ook eens weer wat meer andere mensen spreekt. We merken dat haar kringetje ook steeds kleiner wordt.

Maar hoe krijg je 2 mensen op leeftijd, 78 en 80 jaar, waarvan de 1 Alzheimer heeft en de ander oververmoeid is, de deur uit? Ja..., daar ga je helpen als dochter zijnde. Begin vorige week heb ik bij hen een koffer neergezet. Moeders wilde er nog wel eentje kopen. Ja hoor, wij hebben er hier nog wel een paar staan en gelukkig wilde ze die wel gebruiken.

Donderdagavond ben ik begonnen, in overleg met mijn moeder, om al verschillende stapeltjes kleding klaar te leggen. Das allemaal niet zo heel eenvoudig, want mijn vader is er tegenwoordig een kanjer in om spullen 'te verleggen'. We hebben daarom een deel van zijn kleding vast in de koffer gelegd en deze gesloten. Van mijn moeder hebben  we de stapeltjes op het logeerbed gelegd. Maar wat werd ik hier moe van. Mijn moeder begon over bijna elk hemdje een kwartier te vertellen, waar die gekocht was, hoe vaak het geruild is en ....Misschien heel hard van mij, maar hier was ik snel mee klaar. Gezegd dat als ze wilde dat ik luisterde, ze toch echt ergens anders over moest praten, want hier wilde ik niet mijn energie in stoppen. Maar al met al lukte het om donderdag avond de kleding wel klaar te leggen. Ik nam nog wat mee om te wassen, wat mijn moeder graag aan wilde trekken op de dag van vertrek.

Dan komt het hoofdstuk verzorgings producten en medicijnen. Mijn  moeder heeft een aardig uitgebreid assortiment aan zalfjes, crèmepjes, pleisters en weet ik wat nog niet meer. Het leek mij beter dat ze dat vrijdag allemaal zelf zou klaarleggen net als alle medicijnen die mee moesten. 
Dan heeft ze nog sokken voor dit, kousen voor dat en alles zit gesorteerd in plastic zakjes met elastiekjes eromheen. Word ik later ook zo? Overal elastiekjes omheen!! Plastic zakje zus, plastic zakje zo...
Maar goed, met knallende hoofdpijn ben ik weer naar huis gegaan en de kleding was zo goed als klaar. Ik zou zaterdagochtend weer komen om alles definitief in te pakken.

Toen ik aankwam was mijn moeder de schoenen aan het poetsen. Ik ben  bij haar gaan staan en heb alle schoenen uitgepoetst. Mijn vader kwam inmiddels de trap af en zag mij in een spijkerbroek staan. Nu heb ik die regelmatig (lees 'vaak') aan en elke keer zit hij aan het stofje te voelen want hij denkt dat het zijn broek is. Mijn vader is wat kleding betreft niet de makkelijkste. Het moet ervooral netjes en verzorgd uitzien, dat was vroeger trouwens ook al zo. Maar nu wordt het wat lastiger. Als er iets is wat hem niet zo lekker zit, wil hij het niet aan. Zo hebben we hem bijna niet uit zijn grijze manchester broek kunnen krijgen ( dat was zijn fijnste broek), toen de mussen al dood van het dak af vielen. Die broek is voor de zomer maanden veel te dik. Maar een paar maanden geleden heb ik in een winkel een zeer nette spijkerbroek met hem kunnen scoren en na veel 55555 en 66666 trok hij deze aan. Zat gelukkig toch ook fijn. Uit voorzorg had ik 2 van deze broeken gekocht. Nu draagt hij dus regelmatig een spijkerbroek en nu denkt hij dat iedereen die een spijkerbroek aan heeft 'ZIJN'  spijkerbroek draagt. Ach ja, het lijkt ook allemaal op elkaar. Tijdens het koffiedrinken begon mijn vader de veters in de schoenen van mijn  moeder te rijgen. Wat vroeger appeltje eitje was, wordt nu een half uur overgedaan. Hij was bezig dacht ik dan maar. Mijn moeder vroeg of mijn vader even het afwasje wilde doen en dat was goed, dus moeders en ik weer naar boven. Na 3 kwartier heb ik hem geroepen om zich om te kleden en vol trots moest ik komen kijken wat hij gedaan had. Mijn moeder zei dat hij de afwas wel klaar zou hebben. Niet dus. Hij is 3 kwartier bezig geweest om hele mooie knoopjes aan het uiteinde van de veters te leggen... Volgens mijn moeder doet hij dat vaker, zij is er alleminst blij mee, maar het zag er wel grappig uit, net als de afwas waar nog niets mee was gedaan:-(

Zie dan je vader maar eens in andere kleren te krijgen als hij van mening is dat hij al kleren aan heeft, wat ook het geval was.
Pa: Wat moet ik doen dan?
Ma: Je omkleden.
Pa: O. (vervolgens geen actie)
Ik: Pa ga je even omkleden, wat je  nu aan hebt uit doen en deze kleren weer aan.
Pa: O, zeg dat dan
Ma: Heb ik al 10 keer gezegd.
Pa: Rustig maar.(vervolgens geen actie)
Ik: Okee, ik help je wel even.
Pa: Kan ik zelf ook wel. Wat moet ik eigenlijk doen? (vervolgens geen actie)
Ma: Doe dit overhemd uit. (zij begon aan zijn knoopjes te trekken)
Pa: Wat doe je nou toch, dat kan ik zelf ook wel!
Eindelijk gebeurde er ook wat. Nu moet je ook wat uitgetrokken is direct weg halen, anders heeft hij het zo weer aan... Toen kon ik zeggen dat we beide een spijkerbroek aan hadden en verbaasd zegt hij dan: waaraggies, hoe is het mogelijk dat we dezelfde broek aan hebben! Inmiddels ben je een half uur verder. Het meeste was gepakt en ik had alle spullen beneden neergezet en ben naar huis gegaan om te eten.  Na een half uur met echtgenoot wederom richting mijn ouders gegaan voor 'de echte reis'.
Mijn vader had echt geen idee wat er ging gebeuren. Staat een beetje bij de auto terwijl ik alles aan het inladen ben en echtgenoot zijn vriendje TomT. inschakeld. Binnen nog even alles nalopen, moeders buiten zetten, deur opslot, mijn vader 3 x vertellen dat hij kan instappen, zeggen dat de veiligheidsgordel vast moet. Jaja, hij weet het allemaal wel, maar vervolgens moet je hem de gordel in handen geven en zeggen dat deze vast moet. O o o o, er komt steeds minder bij hem binnen. Als ik dan weer terug denk naar een paar maanden geleden, dan zie je dat hij weer achteruit is gegaan.

Ik was geheel leeg en we hebben nu echt tot woensdagavond 'rust', want dan zal jongste zoon weer terugkomen van vakantie...


woensdag 18 juli 2012

Hand op de knip

Nu de reorganisatie in Hotel 'Mama' in volle gang is, lees: het nu lekker rustig is, gaan we de hand weer op de knip houden. Het is erg makkelijk met z'n tweetjes om de restjes uit de koelkast weg te werken. Echtgenoot en ik zijn alles- eters en ik vind het een sport om van 'niets bijzonders, iets bijzonders' te maken. De koelkast ruimt lekker op, heerlijk.

Toch heb ik maandag wel wat duuders gekocht, nl 'de Opperdoezer ronde'. Deze zijn van de week in de aanbieding bij AH en ik had op de Opperdoezer- site hier, gelezen dat deze aardappels, gekookt (in de schil), heerlijk zijn om in een bakje gesmolten roomboter te dippen! Ik kan je vertellen dat het verrukkelijk was, met de broccoli, ook van de aanbieding. Daarnaast hebben we nog een eigen bal gehakt uit de diepvries gegeten en het feestje was compleet.

Vandaag worden 2 restjes piepers opgebakken en verse wortels gekookt die nog in de koelkast liggen en ik duik nog even de diepvries in want daar moet nog een stukje zalm liggen. Hmmm, een botersausje smaakt hier wel goed bij, doen we er ook maar bij.

Morgen moeten de paprika's er aan geloven, want die beginnen aardig te rimpelen, dat zal wel in de macaroni of iets dergelijks verwerkt worden.

Ik heb een boodschappenlijstje op het aanrecht neergelegd zodat ik snel een boodschapje kan opschrijven voor aanvulling in de kast(en). Voor het boodschappen doen pluis ik de folders nog na voor leuke aanbiedingen. En nu moet ik echt ruim onder de € 50,00 blijven voor 2 personen!!

maandag 16 juli 2012

Hotel 'MAMA'...

... is tijdelijk gesloten.

Gewoon, ik ben het even zat om steeds de spullen van andere tegen te komen in 'ons huis'. Echtgenoot is niet zo'n rommelkont, ik des te meer. Maar als ik in mijn eigen huis niet eens meer kan rommelen, zijn we al ver gevorderd.

Jongste zoon (26 jaar) woont sinds november vorig jaar weer thuis. Hij niet alleen, zijn spullen inclusief. Nu heeft hij een alleraardigst vriendinnetje aan de haak geslagen. Hartstikke leuk, deze jonge vrouw woont ook in onze gemeente ( ideaal) en woont op zichzelf. Wat wil je nog meer. Jongste zoon verblijft dus regelmatig bij haar. Maar om het idee van geheel samenwoning nog even in de ijskast te zetten, krijg ik regelmatig om een uur of 16.00 uur een sms-je: O ja, ik eet vanavond mee en blijf ook slapen, tot straks. Of: Ik eet mee, maar slaap bij vriendinnetje. Of: Ik slaap thuis hoor! Je hoeft niet op eten op mij te rekenen (dat had ik ook niet...). Deze moeder helemaal blij, want je hebt graag je kuikens om je heen. Maar ik heb het hier effies mee gehad, misschien begrijp je dit, of niet..., dat kan natuurlijk ook.
Zelf vind ik het fijn om van te voren te bedenken wat we gaan eten en als ik er de tijd voor heb, zet ik alles klaar, zodat het om half 6 zo op het vuur gezet kan worden. Ik eet zelf om een uur of 6 want ik weet nooit hoe laat echtgenoot thuis is. Heel soms, maar dan ook heel soms eten we saampjes. Vaak is hij heel laat thuis. Jongste zoon vertrekt om 17.30 uur uit Amsterdam en schuift dan gezellig de file in, dus hoe laat hij hier is, hangt weer van andere landgenoten, of die ook op Neerlands wegen rijden.
Heb ik net de kook- en mijn spullen aan kant, komen vaak echtgenoot en zoon nog weer aangestuiterd. Maar omdat ik 2 avonden in de week om 18.30 uur de deur uit moet, is het altijd een verrassing wat ik bij thuiskomst aantref. Soms (heel soms) is het aanrecht aan kant, maar meestal hebben de heren alles uitgestalt en kunnen we winkeltje spelen, grrr...
Nu zit jongste zoon ander halve week in Frankrijk, vakantie te vieren en als hij terug komt, ga ik met hem hierover in gesprek, dat ik 'ver' van te voren wil weten wanneer hij hier wil eten.

Vorige week dinsdag kwam oudtse zoon uit China nog even aanwaaien, ja echt aanwaaien. Hij had hier nog 2 belangrijke afspraken en in Hotel Mama is altijd wel plek! Jongste en oudste sliepen 3 nachten om de beurt hier, zodat echtgenoot er helemaal niets meer van begreep en bij thuiskomst maar vroeg: En, wie logeert hier vannacht? Over dat aanwaaien nog even het volgende. Oudste zoon is altijd erg enthousiast en bij aankomst in 'ons Hotel' worden direct weer nieuwe producten voor hun klanten getoond. Erg leuk, maar dat wordt meestal uit een aantal koffers getrokken en die koffers blijven dan gezellig een paar dagen geopend in ,onze niet al te grote, woonkamer liggen/staan. Echtgenoot en ik zetten dan de knop om, het verstand op 0 en blik op oneindig. Dat werkt wel voor ons.

Maar omdat jongste ging kamperen met vriendinnetje en nog een koppeltje, werden uit alle hoeken van het huis kampeerspullen getrokken. Toch fijn dat ouders nog zoveel hebben en we hebben er daarom een titel bij gekregen, nl. 'UITLEENDEPOT'. Zie het dan even voor je, 2 open koffers van oudste in de woonkamer, de halve 3 zits bank gevuld met mee te nemen spullen van jongste en nog wat zooi in het halletje. Hiertussen manoeuvreren echtgenoot en ik met ons verstand op 0. Gaat goed, gelukkig (wat zijn wij eigenlijk voor mensen?). Vrijdag avond vertrok jongste met zooi naar vriendinnetje en daar vandaan werd de reis naar Frankrijk gestart. Dat ruimde op, zucht.

Maar zaterdagochtend werden onze 2 kleinkinderen gebracht, wij zouden nl oppassen want dat stond al vanaf maart in de planning. Dit ging toch een beetje mis en waar lag de oorzaak? Misschien wel bij mij, of toch bij dochter en schoonzoon? Nee, niet bij die 2 kleintjes, want die plannen dit soort zaken nog niet. Begin van de maand vroeg ik nog aan dochter welk weekend wij zouden oppassen, dat zou de 15e zijn. En in maart had ik voorgesteld om bij hun op te passen omdat dochter en schoonzoon naar de musical Soldaat van Oranje zouden gaan welke om 14.00 uur zou beginnen. Leek ons dan handiger om thuis bij dochter op te passen, zodat de kindertje om een uur of 7 lekker naar hun eigen bedjes konden. Maar door komst van  oudtse heb ik daar nooit meer aangedacht en vol enthousiasme vroeg ik vorige week hoe laat wij ze zaterdag konden verwachten. Dacht dan om met de kleintjes hun oom naar Schiphol te brengen op zondag en op de terug weg die 2 weer netjes bij hun papa en mama af te leveren. Ha, dat leek dochter ook een strak plan. Totdat wij zaterdag middag een telefoontje kregen van dochter dat ze een dag te vroeg bij de voorstelling stonden! Wie is hier zo grandioos in de bonen geweest? Dochter en schoonzoon waren zomaar wat langer kindloos en wij wat langer oppas opa en oma. 

Gisteravond om 20.00 uur werden ze weer opgehaald en ik kan je verzekeren dat wij tegen elkaar zeiden: Eindelijk rust!.  Ik was alle rommel zo zat en de vloer zag er ook niet uit, dat ik gisteravond alles heb opgeruimd. Daarna heb ik de kamer gesopt, gezogen en de dweil erover gehaald. Wat een verademing om 's ochtends in een opgeruimde woonkamer te stappen.

Hotel Mama is nog ruim een week gesloten, daarna gaat er, in overleg met betrokkenen, een reorganisatie plaats vinden.

vrijdag 13 juli 2012

Chips

Vanochtend nog wat boodschappen gedaan. Niet dat dat zo bijzonder is, maar ik heb eens wat langer in het pad van de gewandeld. Zelf eet ik geen chips, ik vind nootjes lekkerder en omdat ik die niet kan weestaan, koop ik ze gewoon niet. Dat is makkelijk als je zelf de boodschappen doet. Maar echtgenoot lust wel graag chips. Hij heeft pech ( ik niet!) als hij niet mee gaat boodschappen halen, want ik neem elke week maar  1 zak of zakje mee. De laatste tijd kies ik niet meer voor de paprika chips, maar voor de 'witte'. Volgens echtgenoot is deze HELEMAAL niet zo lekker als de paprika. Maar..., dat begrijp ik niet, want hij eet nog gewoon die zak leeg in 1 avond. Hoe zo niet lekker?

plaatje van het www

Waarom dan wat langer in het chipspad verbleven? Ik heb bijna van elk soort de ingredienten gelezen en wat een verhalen staan er op de paprika smaakjes. Bij de 'witte' ben je zo uitgelezen. Mijn voorkeur voor echtgenoot is al wat langer bekend. Maar omdat oudste zoon nu ook weer eventjes hier is, heb ik nog voor 1 keer 2 smaakjes meegenomen en ga ze die 2 zakken vanavond onder hun neus duwen. Ja letterlijk en ze mogen elkaar voorlezen.

Daarna ga ik aan oudste vragen waarom hij zo blij is dat ze in China zo gezond eten en... waarom hij deze troep zo makkelijk wegwerkt?

Wat ik aan echtgenoot ga vragen? Hmmm... dat wordt wat moeilijker. Hij vindt die zooi gewoon lekker en waarom zou dat slecht zijn? Zo is ongeveer zijn motto- kop in het zand- wat niet weet wat niet deert- type. Maar ik doe zo mijn best om gezond te koken en niet alleen voor mijzelf maar hij is hartpatient en ik wil hem ook zo graag wat 'beterder' maken. Ik bedoel, dat hij met goede voeding en zijn pillen meer energie heeft. Ik weet verders niet zoveel van de menselijk lichaam, heb die studie niet gedaan, maar ik kan mij zo voorstellen dat je lichaam behoorlijk moet werken om die zooi er uit te krijgen en het lijkt mij fijner dat je liever zelf wilt bepalen waar je die energie aan besteed, aan leuke dingen bijvoorbeeld. Begrijp je een beetje wat ik bedoel?

Mijn doel is om echtgenoot wakker te schudden en ik hoop op steun van oudtse zoon, want ik heb hem nog nooit kunnen overtuigen.

maandag 9 juli 2012

Niet helemaal de bedoeling

Toen wij in China waren vonden we dat we toch voor een aantal familieleden een cadeautje mee terug moesten nemen. Nu ben ik ook zo'n type van geen zooi, maar iets waar men wat mee kan of wat aan heeft. Dat is dus zoeken geweest.

Voor de mannen vonden we een mooie led-zaklantaarn, met verschillende functies. Echtgenoot heeft natuurlijk voor zichzelf ook zo'n mooi exemplaar gekocht en was helemaal happy.

Dan nog voor de dames en de 2 kleinkinderen. De dames hebben we blij gemaakt met een mooie sjaal, helemaal passend in hun kleurenpallet:-).

Maar dan, de kleinkinderen. 'Helaas' bezitten ze toch al aardig wat speelgoed en kleindochter zou 2 dagen nadat wij weer terug zouden komen, verjaren. Moeilijk, moeilijk... Kleindochter zou een keukentje voor haar verjaardag krijgen en laten we nu een leuk setje vinden met een plastic koekenpannetje, 'gebakken eitje', plastic visjes en fruit ed. Helemaal leuk en kostte geen drol. Dan nog iets voor kleinzoon. Nee, daar kwamen we niet uit. Totdat we een paar schattige mini sportschoentjes, rose/wit, tegenkwamen. Die moesten mee voor kleindochter. Nu zijn wij geen opa en oma die hun kleinkinderen overladen met cadeautjes, nee, ze krijgen alleen met hun verjaardag een cadeautje. Geen probleem, dan krijgt kleinzoon de keukenspulletjes en kleindochter de schoentjes.

Thuisgekomen werden de cadeautjes uitgepakt. Kleinzoon helemaal blij met de speeltjes, want er zat zelfs een (plastic)  mesje bij wat reuze spannend was. En oh, kijk eens, zei onze dochter, DISCO SCHOENTJES. Nee, dat zijn geen disco schoentjes! Jawel hoor, kijk maar, er zitten lampjes in.
Help, dat was geheel de bedoeling niet geweest want daar houd ik helemaal niet van. Ruilen gaat ook zomaar niet :d.  Dochter en schoonzoon vonden het wel grappig.

Vanochtend kwam dochter met de kindertjes even aanwaaien. Kleindochter had voor het eerst 'de discoschoentjes' aan.


De schoentjes stonden echt heel schattig en dat voor €3,60, maar die lichtjes? Van mij mogen die snel kapot gaan. (Het viel nog niet mee om een foto te maken op het moment dat alle lichtjes aan waren...).

PS-je,
Dinsdagochtend vroeg komt oudtse zoon weer even aanwaaien voor een paar dagen, helaas zonder schoondochter en kleinzoon.

zaterdag 7 juli 2012

Spaarpotje 5

Spaarpotje 5 ontbrak nog in de reeks spaarpotjes. En deze is zeker niet onbelangrijk.

Dit is het zgn bufferpotje. Deze pot schommelt ook het meest. Auto, zorg, apparatuur, cadeau's, meubels en weet ik wat al niet meer, komt uit spaarpotje 5.

Zo'n 4,5 jaar werken we nu op deze manier en dat is erg overzichtelijk en voor ons erg prettig. Maar we zien ook wel dat alle kosten steeds hoger worden, waardoor we de teugels nog strakker  in handen moeten houden.

Het laatste jaar, gaan wij ook 'zomaar' niet meer weg, ivm de hoge brandstof prijzen. Nee daar wordt goed over nagedacht. En nu ik eens even ga bedenken wat wij voor'n leuks buitenshuis hebben gedaan, schrikt ik toch een beetje. Niet dat het veel is..., nee juist heel karig. Ik reken dan niet de verplichte familie bezoekjes bij (en dat valt ook wel mee).

1).In januari zijn we bij een 'uitwedstrijd' van jongste zoon wezen kijken, 50 km verderop. Dochter van zus speelde haar wedstrijd voor zoon. Dat was weer eens een leuke middag in de sporthal. Daar vandaan bij mijn zus langs geweest, zij woont daar niet ver vandaan.

2).1 ste pinksterdag naar Egmond aan de Hoef  geweest. Zus stond daar met zwager op een camping en daar zijn we een hele dag geweest. Een dagje niks doen, beetje praten, lezen, even wegdommelen, heerlijk.

3).De laatste keer hebben we een uitje in onze provincie naar een biologische boer gemaakt. Daar hebben we zelf de aardbeien en bessen geplukt. Heerlijk op het land bijna wegwaaien door de harde wind. Dat was 2 weken geleden.

Nee, de autoritjes hebben we niet over de balk gegooid. Nu hoeft echtgenoot in het weekend ook niet zo nodig weg. Hij crost de hele week al door Nederland is zelfs ook deze week nog even in Belgie geweest. Zelf heb ik onlangs 2 x het ritje naar Schiphol mogen maken en hebben we 2 weken logees gehad. Dat was uiteraard hartstikke leuk en kunnen we nog lang op teren.

Eind van de maand hebben we vakantie, dan gaan we samen wel weer eens op stap.

vrijdag 6 juli 2012

Schuim

Twee blogjes geleden schreef ik al dat er altijd wel wat is. Vanochtend heb ik de boodschappen gedaan. Niets bijzonders en voor moeders heb ik ook gelijk het een en ander meegenomen. Ik vraag haar niet elke keer meer mee, ben anders 3 x zolang onderweg. En het is niet alleen moeders weer thuis afzetten en haar boodschappen binnen zetten, maar ER IS ALTIJD WEL WAT.

Wat 'was' de verrassing deze ochtend? De WAS in de wasmachine. Toen ik met de boodschappen bij mijn moeder kwam was zij boven, er moest nog een wasmachine aangezet worden. Prima, ik red me wel. Boodschappen binnen, koffie gezet, afwas gedaan en toen kwam moeders beneden. Ik breng, na 3 kwartier gepraat te hebben met haar, nog wat voorraad boodschappen naar boven en ik kijk gelijk even in de badkamer bij de wasmachine, hoe ver die is om eventueel nog voor haar op te hangen. HAha, de turnamat (bovenlader) spuugde schuim. Er lag inmiddels al wat schuim op de vloer en de hele wasmachine zat vol. ZUCHT... Heb toen met mijn handen veel schuim eraf gehaald, wasgoed met heel veel schuim uit de trommel gehaald, trommel eruit en toen met een emmertje de rest van het schuim eruit geschept. Tja, wat was er mis gegaan? Moeders had een leeg flesje shampoo omgespoeld met water en dat in de wasmachine gekieperd met natuurlijk de gebruikelijke hoeveelheid vloeibaar wasmiddel. Ja, dat wil wel schuimen! Ik heb de schuimwas nog maar door de centrifuge gedraaid en daarna de machine (met de afgeschuimde was) het gehele spoel programma laten doorlopen. Oké wasmachine doet zijn werk weer  en dan de vloer nog, daar lag ook een beste schuimlaag. We hadden zomaar een schuimparty kunnen zijn organiseren..., bedenk ik me net.


woensdag 4 juli 2012

Het schiet op

Inmiddels een boel weggewerkt, vooral veel kleine dingetjes. Van die dingetjes waarvan je, ik dus, denkt dat doe ik zo wel, maar dan toch blijft liggen. Een betalingsherinnering is de deur uit en nummer twee had inmiddels betaald.

Via MP weer 2 artikelen van mijn ouders verkocht, maar helaas niets van ons zelf.

Ik heb van oudste zoon die in China woont ook het een en ander op MP staan. Maandag kreeg ik een reactie van een belangstellende. Ondergetekende had een bekende naam. Oudste zoon had vroeger een teamgenootje met zelfde naam. Dat zou wel heel toevallig zijn dacht ik nog. Maar gisteravond had ik het volgende berichtje binnen:

Ps ik heb jaren in ...... gewoond en heb gevolleybald met ....  ...., wellicht familie van u?

Ja, dat is zeker familie van mij en laat hij nu belangstelling hebben voor een artikel van z'n oude teamgenoot! Haha.

Vandaag de boekhouding van vorig jaar verder verzendklaar maken voor de accountant en dan heb ik weer rust (in mijn hoofd), ...zucht!

maandag 2 juli 2012

Niet leuk, maar toch...

...moet het gedaan worden. Waarom zijn er zoveel dingen die niet leuk zijn en ik ze steeds voor me uit schuif? Ik wordt er helemaal kribbig van, het voelt als een achtervolging!

Waar ik het over heb? Bijvoorbeeld een betalings herinnering sturen, wel 2. Het gaat niet om grote bedragen, maar toch. Er is niet betaald en men moet betalen. Betaal gewoon ff , scheelt mij veel werk en kan ik ook weer dingen afsluiten. Zo blijft er steeds meer, niet afgewerkte administratie liggen en daar baal ik van.
Mijn administratie van vorig jaar moet nog naar de accountant, of wel klaargestoomd worden voor de belasting aangifte. Ook dat blijft liggen. Vaak ben ik daar aan begonnen, maar elke keer komen er weer andere dingen tussen waardoor het blijft liggen. Dan komt een ander huisgenoot hier en moet daar toevallig even bij, dus wordt alles op een stapel gelegd, keurig, maar mijn overzicht is weg. En zo gaat het dag in dag uit.
Hoor, gaat de telefoon weer...

Ja, ik ben heel flexibel. Bij mij zou niet snel iets niet kunnen. Maar waarom ik? Ja zegt zus, jij regelt ook alles graag, dus dan krijg je dat. Jij `trekt` die dingen aan, dus komt er veel bij jou op je bord, zonder dat je er erg in hebt. Het zal wel. Echtgenoot zegt gewoon, dat doe je allemaal zelf. Tja dat doe ik ook, maar ik ben ik en kom altijd tijd te kort, grrr...

Geregel met en voor mijn ouders? Ja, komt ook op mij neer, het wordt steeds meer en ik voel me nu ook offiecieel mantelzorger.

Oke, ik zal hier wel vast eens wat dieper op ingaan, maar nu eerst wat moet, 2 betalings herinneringen de deur uit en morgen moet die boekhouding ook weg zijn. Woensdag ben ik weer van de partij.