donderdag 3 mei 2012

Achteruit

Vanavond bij mijn ouders formulieren ingevuld voor een weekje vakantie. Daar heb ik 1,5 uur over gedaan... Dat viel niet mee met mijn vader erbij. Moeders begon een beetje behoorlijk door te draaien.

Mijn vader haalde 2 dingen door elkaar. Ze gaan nl volgende week een dagje uit met de gepensioneerden van Rijkswaterstaat ( oude werkgever van mijn vader). Heel leuk, ze gaan met 2 bussen een leuk uitstapje maken, tussendoor lunchen en met een diner als afsluiting.

Mijn vader begreep dan ook niets van die vakantie. Het leek wel of hij op repeat stond. Hij herhaalde steeds hoe de bussen dan gaan staan ( geparkeerd staan) en hoe er gereden wordt, dus, zei hij, ik snap niets van die papieren, het is toch zo als het elk jaar gaat? Mijn  moeder begon het voor de tigste keer uit te leggen en ik heb beiden 'toegepreekt'. Eerst mijn moeder: ga er niet te lang op door, je kunt uren over zo iets bezig zijn met hem. Zo zelf dat mijn moeder elke keer met tranen in haar ogen alles weer uitlegde. Dit is een uitputtingsslag voor haar. Tegen mijn vader heb ik gezegd, dat hij de hele avond al bezig is met hetzelfde verhaal en dat hij dat waarschijnlijk niet meer weet en we nu het formulier verder af willen maken. Tja, toen werd hij boos, gelukkig op mij en niet op mijn moeder. Hij zei: nou zeg, het moet niet mooier worden! Ik dacht, ojee, ik krijg de volle laag. Maar nee hoor, het bus verhaal begon weer van voor af aan... zucht. Ik heb het maar zo laten gaan en alsnog de papieren ingevuld.

In juli of augustus gaan ze een weekje op vakantie via 'hetvakantiebureau'.  Er zijn verschillende lokaties waar verzorgde vakanties aangeboden worden. Mijn ouders hebben ( uiteraard) gekozen voor: Mantelzorgers met thuiswonende dementerende partner. Er is verzorgend personeel met ervaring in het omgaan met dementerende patienten aanwezig.

In eerste instantie moet dit een vakantie voor mijn moeder gaan worden, zij moet tot rust komen, zich kunnen ontspannen.

Beetje bij beetje gaat mijn vader achteruit. Deze week kan hij helaas ook niet naar de zorgboederij ivm de meivakantie. Ik zie nu dat het heel zwaar is voor mijn moeder met hem de hele dag over de vloer. Ik denk dat voor een volgende vakantie gezocht moet worden voor een andere tijdelijke dagopvang. Volgend project, om dat eens uit te zoeken.

5 opmerkingen:

  1. Zo sneu, voor je moeder, voor jou maar, op de momenten dat hij het beseft, ook voor je vader,
    sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat sneu voor je moeder... En vreselijk ook om je vader steeds verder weg te zien glijden in een andere wereld. Een wereld die steeds kleiner lijkt te worden omdat hij vergeet.
    Ik hoop dat je moeder even tot rust kan komen tijdens die vakantie.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De tranen schieten in mijn ogen als ik dit stukje lees. Mijn schoonmoeder is ook dementerend en mijn schoonvader zorgt voor haar. Er is alleen een verschil met jullie situatie: ze accepteren "nul komma nul" hulp. Niet van hun kinderen, niet van artsen, niet van zorginstellingen, helemaal niets. Mijn schoonvader heeft al twee keer in het ziekenhuis gelegen voor zijn hart en ondervoeding maar ze blijven ontkennen dat er "iets" aan de hand is. Alles gaat goed als je ernaar vraagt maar ondertussen verwaarlozen ze zichzelf en elkaar..... We hebben al van alles geprobeerd maar dan worden ze boos en verbreken (gelukkig tijdelijk) alle contact. We krijgen boze brieven en mailtjes en worden letterlijk het huis uit gescholden. Om moedeloos van te worden. Jij zit natuurlijk helemaal niet te wachten op deze klaagzang, sorry daarvoor, maar ik moest het even kwijt.
    Groetjes en heel veel sterkte met je vader en moeder,
    Karin

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Karin,
      Mijn ouders kunnen ook ´stront´ eigenwijs zijn, wie niet op de leeftijd van 78 en 80 jaar. Maar gelukkig staan ze open voor hulp. Zelf vind ik het ook heel erg dat ik geen gesprek meer kan voeren met mijn vader, maar ik moet mjn moeder ook beschermen, anders stort zij straks ook in en dan is iedereen verder van huis. Ik probeer ook altijd tegen beiden te praten, ook al weet ik dat mijn vader er vaak niets meer van snapt. Ik wil nl. ook niet dat hij het gevoel heeft dat men hem er niet meer bij wil betrekken.
      Ik zal dit weekend en uitgebreidere versie van de hulp omschrijven die mijn ouders krijgen. Best wel interessant, misschien is dat bij je schoonouders ook wel in de regio.
      Jammer voor jullie dat alle hulp afgeslagen wordt. Je staat dan machteloos lijkt mij. Hebben ze niet een eigen dochter die daar eens kan optreden..., (sorry voor het woord)misschien samen met je man en of andere gezinsleden? Ik zou mij niets aantrekken van die scheldpartijen en boze brieven/mailtjes. Ze zouden mij de deur niet kunnen uitschelden (ik weet, heb andere ouders, maar dan toch). Het een een vorm van machteloosheid van hun kant.

      Heel veel sterkte! Heb jij ook een webblog?

      Liefs, WilmaH

      Is helemaal geen klaagzang hoor, gooi het er gerust uit, geeft niets!

      Verwijderen
    2. Hallo Wilma, bedankt voor je reactie! Om te beginnen hebben mijn schoonouders geen eigen dochter maar hun zoons (3 stuks) hebben echt van alles geprobeerd. Mijn man is mee geweest naar de neuroloog die letterlijk heeft gezegd dat ze dementerend is en dat ze hulp nodig hebben maar nog nemen ze het niet aan. Hulp in welke vorm dan ook is absoluut niet bespreekbaar. Ze zijn ondertussen ook heel eenzaam aan het worden want ze stoten iedereen van zich af. Zo triest. Ik ben benieuwd hoe jullie het bij je ouders regelen.
      Ik heb wel een blog (http://cosyandcute.blogspot.com/) maar ik schrijf daar nooit over mijn schoonouders. Ze zouden me villen als ze daar achter zouden komen......
      Groetjes,
      Karin

      Verwijderen