zondag 25 december 2011

Great Firewall of China

Wij zijn inmiddels aangekomen in China. Nu ben ik o.a. deze blog gestart om verslag te doen van onze trip, vooral leuk voor het thuisfront, …dacht ik. Maar zo zit de wereld niet in elkaar… Ik had zoon in China al gevraagd eens een kijkje te nemen in mijn blog. Helaas, was zijn reactie, toegang geblokkeerd: INTERNET SENSUUR, of zoals dat heet: ‘Great Firewall of China’. Ja ja, stel dat de Chinezen uit de Chinese doofpot  weten te komen!!!!! Of dat men teveel hoort en leest over de rest van de wereld?  Zoon heeft ook al verschillende pogingen gedaan om een blog te starten, maar alles zonder resultaat. Nu ben ik  niet voor 1 gat te vangen. Dochter in Nederland gaat mij assisteren. Ik stuur haar de tekst per mail, met eventuele foto’s en zij gaat dit voor mij plaatsen. Probleem opgelost. Super, dat je dit voor mij wilt doen, dochter. 
Volgens zoon zijn er in China zo’n 10.000 mensen bezig om het wereldwijde web te checken. Er wonen ook zooooveel mensen in dat land, handig dat men voor iedereen een baan heeft, maar dan ga je toch zoiets niet bedenken…? Dit stukje heb ik nog even vanaf eigen bodem geschreven. Dochter mag het pas plaatsen als wij zijn gearriveerd.  Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet…, misschien vliegen ze ons direct weer terug en dat willen we natuurlijk niet (grapje).


Vanuit China kan ik helaas ook geen andere blogs lezen, das wel jammer, maar dan heb ik heel wat te lezen als ik weer terug kom, ook niet verkeerd.


Het weerzien
Het was fijn om onze kinderen weer te zien. Op 12 nov. is Liang geboren. Kind, vader en moeder maken het goed. Liang is een lekker kereltje, huilt, drinkt en poept zoals de baby’tjes in Nederland ook doen. We hadden trouwens niet anders verwacht. In China kan je voor 4 weken een soort kraamhulp in huis nemen. Das niet verkeerd zei dochter in Nederland, moeten ze bij ons  ook invoeren ( zij heeft 2 kleintjes heel kort achter elkaar gekregen en heeft menig nachtje wakker doorgebracht). Deze hulp slaapt bij de baby en dat is ’s nachts wel lekker. Maar 24 uur, 4 weken lang een vreemde in huis? Humm… 
Foto’s worden later doorgestuurd. Mijn bejaarde laptop kan het op dit moment niet aan om ze te uploaden. Thuis is dat geen probleem, maar ja, zoon springt bij om enkele van zijn foto’s door te
sturen, graag nog even geduld.



Waar in China?
Wij verblijven in Huadu, spreek uit als Gwadoe. Dit is een voorstad van Guangzhou, in het zuiden van China net boven Hongkong. Vroeger heette het hier Canton. Guangzhou is een stad met zo’n 12 miljoen inwoners. Alle kleine plaatsjes en dorpjes zijn inmiddels door woningbouw en industrie aan elkaar verbonden. Het dorpje waar onze schoondochter is opgegroeid was vroeger een boeren dorpje. Nu is het volgebouwd met fabrieken, waar stoffen worden geverfd. Je begrijpt dat de vervuiling daar enorm is. Natuurlijk zijn er in China ook regels, hoewel men bijna alles door de vingers ziet. Wat heel typisch is hier: je ziet veel fabrieken of winkeltjes van 1 soort allemaal bij elkaar. Zoals die verf fabrieken in het boeren dorpje. Wij reden ergens en dan zie je alleen maar winkeltjes/bedrijfjes met bouw hout, hele straten vol. Op zakelijk gebied heeft zoon ons nog meegenomen naar de PU-markt. Dat zijn straten vol met ‘winkel(tje)s’ waar alleen maar kunstleer wordt verkocht voor de productie van tassen. Volgens zoon wordt 70% van alle tassen die er op de wereld worden gemaakt, daar in Guanzhou gemaakt. Wel kilometers aan winkeltjes bij elkaar, daarnaast vind je ook enorm veel winkeltjes waar ze dan de accessoires  verkopen voor de tassen, zoals gespen, sluitingen en noem maar op. Daar vandaan zijn we te voet naar de fabriek gelopen waar zoon en schoondochter hun tassen laten maken. In die omgeving zie je dan alleen maar tassen fabrieken. Dit was erg interessant om een te zien en echt geen kinderarbeid zoals iedereen altijd maar denkt.

Hoe anders?
Zelf ben ik hier 2½ jaar geleden als eens geweest, manlief nog niet eerder. Gelukkig zaten zijn ogen vast in zijn hoofd, anders was hij ze nu kwijt geweest. Tijdens een taxirit wist hij niet waar hij als eerste moest kijken. ‘Zie hier, moet je kijken, hoe is dit mogelijk, wauw, moet je dit hier zien, niet te geloven’, waren enkele kreten van hem. Gelukkig raak je een klein beetje gewend  als je bepaalde dingen vaker ziet. Maar het verkeer blijft hier drama. Ogen open en alle kanten tegelijk uitkijken, want ze rijden je zomaar omver. Bij ons wordt de voetganger op handen gedragen, hier dus niet. Ieder heeft zo’n beetje zijn eigen regels, dat is dus echt oppassen geblazen. 
Manlief heeft in Nederland regelmatig met het verkeer te maken. Hij heeft zijn eigen camera al volgeschoten met van alles wat je bij ons never nooit zou kunnen tegenkomen in het verkeer. En ik kan je vertellen dat dat heel veel is.

Ik schreef in een eerder blog wat we hier allemaal horen, voelen, ruiken en eten. Het praten van de bevolking is erg hard, het lijkt net of ze boos zijn en elkaar afsnauwen, lijkt zeg ik, dit is hun manier van communiceren. Het getoeter in het verkeer: wij zeggen knop om anders wordt je stapel dol.  Voelen: alles voelt vies, alles is stoffig. Ze maken hier schoon met de ‘Chinese slag’.  Ruiken: ja, alles ruikt Chinees. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, maar zoon rook daar ook al zo…  De vervuilde lucht, de etensgeurtjes, het stoffige alles om je heen: meng dat allemaal en dan ruik je wat wij ruiken.  En als laatste het eten: echt Chinees… maar niet zo Chinees als van onze Chinees. De witte rijst vinden wij nog het lekkerste! Alhoewel wij thuis toch wel hebben afgesproken alles te eten, valt dat toch een beetje tegen. Zoonlief probeerde nog op z’n Hollands piepers te bakken, maar het was het net niet. Wat hij zelf ook probeert, het blijft Chinees, daar is hij inmiddels ook wel achter. Gelukkig vind hij het Chinese eten zelf  wel lekker.


Eten
Wij hebben de eerste dag bij de ouders van onze schoondochter geluncht. Voor hun heel bijzonder en voor ons niet minder. 


Hotel
Vanuit ons hotel hebben wij een mooi uitzicht. In het park is het op vrije dagen erg druk. Daar moesten wij vandaag ook maar eens een kijkje nemen. In het midden werd er aan kleine kinderen skate les gegeven. Erg leuk om dat te zien. Menig talentje reed daar al rond. Verder werd er volop gevliegerd, karate lessen gegeven, een beetje gevoetbald, een kaart spelletje gespeeld. Alles heel relax.


Kerst
Dat wordt hier niet gevierd. Her en der zie je een Kunstboom staan, hoor je zo nu en dan een kerstliedje uit een luidspreker  en een enkeling loopt met de muts van de Kerstman rond. Volgens zoon is het pure commercie, want men heeft hier in China in het geheel niets met kerst.
Maar wij wensen  jullie vanuit Huadu allemaal wel hele fijne kerstdagen toe.


Liefs Wilma

1 opmerking:

  1. Ook al kan je het nu misschien niet lezen, heule fijne dagen gewenst, groet

    BeantwoordenVerwijderen