zondag 25 december 2011

Great Firewall of China

Wij zijn inmiddels aangekomen in China. Nu ben ik o.a. deze blog gestart om verslag te doen van onze trip, vooral leuk voor het thuisfront, …dacht ik. Maar zo zit de wereld niet in elkaar… Ik had zoon in China al gevraagd eens een kijkje te nemen in mijn blog. Helaas, was zijn reactie, toegang geblokkeerd: INTERNET SENSUUR, of zoals dat heet: ‘Great Firewall of China’. Ja ja, stel dat de Chinezen uit de Chinese doofpot  weten te komen!!!!! Of dat men teveel hoort en leest over de rest van de wereld?  Zoon heeft ook al verschillende pogingen gedaan om een blog te starten, maar alles zonder resultaat. Nu ben ik  niet voor 1 gat te vangen. Dochter in Nederland gaat mij assisteren. Ik stuur haar de tekst per mail, met eventuele foto’s en zij gaat dit voor mij plaatsen. Probleem opgelost. Super, dat je dit voor mij wilt doen, dochter. 
Volgens zoon zijn er in China zo’n 10.000 mensen bezig om het wereldwijde web te checken. Er wonen ook zooooveel mensen in dat land, handig dat men voor iedereen een baan heeft, maar dan ga je toch zoiets niet bedenken…? Dit stukje heb ik nog even vanaf eigen bodem geschreven. Dochter mag het pas plaatsen als wij zijn gearriveerd.  Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet…, misschien vliegen ze ons direct weer terug en dat willen we natuurlijk niet (grapje).


Vanuit China kan ik helaas ook geen andere blogs lezen, das wel jammer, maar dan heb ik heel wat te lezen als ik weer terug kom, ook niet verkeerd.


Het weerzien
Het was fijn om onze kinderen weer te zien. Op 12 nov. is Liang geboren. Kind, vader en moeder maken het goed. Liang is een lekker kereltje, huilt, drinkt en poept zoals de baby’tjes in Nederland ook doen. We hadden trouwens niet anders verwacht. In China kan je voor 4 weken een soort kraamhulp in huis nemen. Das niet verkeerd zei dochter in Nederland, moeten ze bij ons  ook invoeren ( zij heeft 2 kleintjes heel kort achter elkaar gekregen en heeft menig nachtje wakker doorgebracht). Deze hulp slaapt bij de baby en dat is ’s nachts wel lekker. Maar 24 uur, 4 weken lang een vreemde in huis? Humm… 
Foto’s worden later doorgestuurd. Mijn bejaarde laptop kan het op dit moment niet aan om ze te uploaden. Thuis is dat geen probleem, maar ja, zoon springt bij om enkele van zijn foto’s door te
sturen, graag nog even geduld.



Waar in China?
Wij verblijven in Huadu, spreek uit als Gwadoe. Dit is een voorstad van Guangzhou, in het zuiden van China net boven Hongkong. Vroeger heette het hier Canton. Guangzhou is een stad met zo’n 12 miljoen inwoners. Alle kleine plaatsjes en dorpjes zijn inmiddels door woningbouw en industrie aan elkaar verbonden. Het dorpje waar onze schoondochter is opgegroeid was vroeger een boeren dorpje. Nu is het volgebouwd met fabrieken, waar stoffen worden geverfd. Je begrijpt dat de vervuiling daar enorm is. Natuurlijk zijn er in China ook regels, hoewel men bijna alles door de vingers ziet. Wat heel typisch is hier: je ziet veel fabrieken of winkeltjes van 1 soort allemaal bij elkaar. Zoals die verf fabrieken in het boeren dorpje. Wij reden ergens en dan zie je alleen maar winkeltjes/bedrijfjes met bouw hout, hele straten vol. Op zakelijk gebied heeft zoon ons nog meegenomen naar de PU-markt. Dat zijn straten vol met ‘winkel(tje)s’ waar alleen maar kunstleer wordt verkocht voor de productie van tassen. Volgens zoon wordt 70% van alle tassen die er op de wereld worden gemaakt, daar in Guanzhou gemaakt. Wel kilometers aan winkeltjes bij elkaar, daarnaast vind je ook enorm veel winkeltjes waar ze dan de accessoires  verkopen voor de tassen, zoals gespen, sluitingen en noem maar op. Daar vandaan zijn we te voet naar de fabriek gelopen waar zoon en schoondochter hun tassen laten maken. In die omgeving zie je dan alleen maar tassen fabrieken. Dit was erg interessant om een te zien en echt geen kinderarbeid zoals iedereen altijd maar denkt.

Hoe anders?
Zelf ben ik hier 2½ jaar geleden als eens geweest, manlief nog niet eerder. Gelukkig zaten zijn ogen vast in zijn hoofd, anders was hij ze nu kwijt geweest. Tijdens een taxirit wist hij niet waar hij als eerste moest kijken. ‘Zie hier, moet je kijken, hoe is dit mogelijk, wauw, moet je dit hier zien, niet te geloven’, waren enkele kreten van hem. Gelukkig raak je een klein beetje gewend  als je bepaalde dingen vaker ziet. Maar het verkeer blijft hier drama. Ogen open en alle kanten tegelijk uitkijken, want ze rijden je zomaar omver. Bij ons wordt de voetganger op handen gedragen, hier dus niet. Ieder heeft zo’n beetje zijn eigen regels, dat is dus echt oppassen geblazen. 
Manlief heeft in Nederland regelmatig met het verkeer te maken. Hij heeft zijn eigen camera al volgeschoten met van alles wat je bij ons never nooit zou kunnen tegenkomen in het verkeer. En ik kan je vertellen dat dat heel veel is.

Ik schreef in een eerder blog wat we hier allemaal horen, voelen, ruiken en eten. Het praten van de bevolking is erg hard, het lijkt net of ze boos zijn en elkaar afsnauwen, lijkt zeg ik, dit is hun manier van communiceren. Het getoeter in het verkeer: wij zeggen knop om anders wordt je stapel dol.  Voelen: alles voelt vies, alles is stoffig. Ze maken hier schoon met de ‘Chinese slag’.  Ruiken: ja, alles ruikt Chinees. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, maar zoon rook daar ook al zo…  De vervuilde lucht, de etensgeurtjes, het stoffige alles om je heen: meng dat allemaal en dan ruik je wat wij ruiken.  En als laatste het eten: echt Chinees… maar niet zo Chinees als van onze Chinees. De witte rijst vinden wij nog het lekkerste! Alhoewel wij thuis toch wel hebben afgesproken alles te eten, valt dat toch een beetje tegen. Zoonlief probeerde nog op z’n Hollands piepers te bakken, maar het was het net niet. Wat hij zelf ook probeert, het blijft Chinees, daar is hij inmiddels ook wel achter. Gelukkig vind hij het Chinese eten zelf  wel lekker.


Eten
Wij hebben de eerste dag bij de ouders van onze schoondochter geluncht. Voor hun heel bijzonder en voor ons niet minder. 


Hotel
Vanuit ons hotel hebben wij een mooi uitzicht. In het park is het op vrije dagen erg druk. Daar moesten wij vandaag ook maar eens een kijkje nemen. In het midden werd er aan kleine kinderen skate les gegeven. Erg leuk om dat te zien. Menig talentje reed daar al rond. Verder werd er volop gevliegerd, karate lessen gegeven, een beetje gevoetbald, een kaart spelletje gespeeld. Alles heel relax.


Kerst
Dat wordt hier niet gevierd. Her en der zie je een Kunstboom staan, hoor je zo nu en dan een kerstliedje uit een luidspreker  en een enkeling loopt met de muts van de Kerstman rond. Volgens zoon is het pure commercie, want men heeft hier in China in het geheel niets met kerst.
Maar wij wensen  jullie vanuit Huadu allemaal wel hele fijne kerstdagen toe.


Liefs Wilma

dinsdag 20 december 2011

En waar slapen we morgen?

Vannacht nog lekker in ons eigen bed snurken, morgennacht in het vliegtuig en daarna... gaan we onze kleinzoon voor het eerst zien en knuffelen.  JIPPIE!!!
Wordt vervolgd.

zondag 18 december 2011

Wiegje

In dit wiegje heb ik ruim een halve eeuw geleden gelegen. Nu staat het wiegje aan de andere kant van de wereld, te wachten, om een nieuw babietje toe te laten. Dit wiegje heeft 5 weken op zee gedobberd in een heel groot schip. Door papier toestanden staat het nog ergens in een container en zoon vertelde dat volgende week alles geregeld is, zodat wij onze nieuwe kleinzoon in 'ons wiegje' zien liggen.


Zou het wiegje nog iets herkennen van 54 jaar geleden? (leeftijd zus, zij had de primeur als eerst geborene). Zou het wiegje de golven nog herkent hebben, bedoel ik? Het heeft immers op het schip van mijn ouders gestaan. Zelf vind ik het wel fijn om weer eens een golf/ deining in de benen te voelen. Ach, het is maar een ding, maar voor mij met een hart. Mijn ouders hebben het wiegje van mijn opa en oma gekregen, voor de geboorte van hun eerste kind. Zij konden kiezen tussen een stofje met een rose of blauw blokje. Mazzel dat wij met 2 meiden zijn, dat heeft onze ouders toch voor extra uitgaven behoed. De 3 kinderen van mijn oom en tante hebben ook in dit wiegje gelegen en toen heeft het jaren in de opslag gestaan. Totdat bij ons de eerste melding van een nieuwe generatie kwam. Leuk dat wiegje, maar de bekleding was het niet helemaal. Mijn moeder heeft toen de wieg opnieuw bekleed met een op dat moment lief stofje: bruine bloemetjes met beige ondergrond en beige bloemetjes met bruine ondergrond. Daar hebben onze 3 kinderen en de 2 kinderen van mijn zus in geslapen. Bij zus is de wieg als laatste gebruikt, dus stond deze bij haar als een sta in de weg op zolder te verstoffen. 3 jaar geleden vertelde onze dochter dat zij in blijde verwachting was. Zij wilde ook wel graag het wiegje gaan gebruiken, maar...  kan er wat aan de bekleding gedaan worden? Die was niet meer van deze tijd! Ja hoor riep haar moeder (ikke) enthousiast, zoeken we een nieuw stofje uit en zorg ik dat alles in orde komt.
.  Zie hier het resultaat. Die tijd werkte ik 5 dagen in de week en had op de vrije dag vaak weer afspraken staan. Wat een klus...;-(, heel bewerkelijk, meters stof zit er in verwerkt en zelf alles uitmeten, knippen. Dat gaat het makkelijkste op een vlakke ondergrond, dus de vloer in de woonkamer. Maar zoals je kunt zien, is het een wit stofje, dus elke keer de vloer van te voren dweilen. En dan die ene knie waar ik niet meer op kan zitten... drama. Maar als er dan zo'n klein hummeltje in ligt vergeet je dit alles weer:-)))). Inmiddels heeft het tweede kindje van dochter er ook al vele uurtjes in geslapen en dan nu wachten ..., nog 2 dagen en dan gaan we naar kleinkind nr. 3.

Wat een rijkdom als ik dit verhaal terug lees.

vrijdag 16 december 2011

Soms loopt het anders

Ik kan aardig goed plannen. Maar soms loopt het anders dan je in gedachten hebt. 2 dagen ziek schrijf je niet op je 'to do- lijstje'. Een inhaalslag maken op donderdag dan maar. Helaas, al wakker worden om 04.00 uur met flinke hamers in mijn hoofd, grrr... Na een uur wat ingenomen en gelukkig heb ik nog een uurtje kunnen slapen, want er stond ondersteuning voor mijn ouders op het programma (ik dacht aan een halve dag genoeg te hebben). Maar moeders heeft ook een soort to do lijstje, waardoor ik van 8.30-17.00 in de weer geweest ben. Prima, veel geregeld, veel boodschappen in huis en de eerste week na onze terugkomst staat al weer vol met afspraken voor en met hen en instanties voor volgende acties. Daarover zal ik tzt wel verder op ingaan. Al met al geeft mij dit een beetje rust om ze beiden zo achter te laten. Ik woon dichtbij en ben eerste contact persoon. Zus woont een uur rijden verderop en komt elke week ruim een halve dag langs.

Inmiddels de extra spullen in huis om mee te nemen voor de reis. Gaat passen en wegen worden, want ik ben bang dat ik teveel mee wil nemen. Zoon vroeg of we 'pls pannenkoekenmix' mee willen nemen en een aantal truien/vesten. Prima, maar met 3 pakken mix hebben we weer ruim een kilo erbij. Wat laten we daarvoor thuis? Heb ook een flinke zak, 800 gram, pepernoten met snoepgoed klaarliggen. Hmmm... dit is toch eigenlijk minder belangrijk, behalve dat het lekker is. Ook liggen er 2 rollen beschuit, in trommel anders komen we met paneermeel aanzetten, met muisjes klaar maar die gaan echt wel mee. De geboorte gaan we wel op z'n Nederlands vieren!

Nu als een tornado door het huis razen en opruimen.
Fijn dag allemaal

woensdag 14 december 2011

Ziek

Het is lang geleden dat ik ziek was. Het begon zondagavond al met een nare hoofdpijn, waarvan ik dacht: die voelt anders dan een migraine aanval. Zo'n hoofdpijn, ik noem het maar zo, kan wel 5 tot 7 dagen duren. Mijn medicijnen helpen hier ook niet tegen, geeft een klein beetje verlichting, maar al snel is het hoofd niet meer te dragen. Maandag heb ik mij nog door de werkzaamheden en de dag heen kunnen slepen. Dinsdag was het een ander verhaal. Ik was in het geheel niet lekker en halvewege de ochtend werd ik verrast door enorme buikpijn en misselijkheid. Aha buikgriep met een hoofd waar ik het liefst naast ging lopen.
Dochter zou met haar 2 kleine kindertjes nog langskomen en ook een boterhammetje meeeten. Ik was niet zo'n gezellige moeder en oma en heb ze aan hun lot overgelaten. Het eten met die kleintjes is altijd succesvol en heel gezellig. Maar dochter en kleintjes hebben heel zachtjes in de keuken hun boterhammetjes opgegeten om oma maar niet tot last te zijn die op de bank lag. Jammer.
Vandaag zijn de buikpijn en misselijkheid over, nu het hoofd nog:-((

dinsdag 13 december 2011

Wet op de privacy

Vorige week wilde ik bij onze apotheek voor echtgenoot en mijzelf een 'vers' medicijnpaspoort ophalen in verband met onze reis. Voor mijzelf was dat geen probleem, duh... ik ben ik, maar die van mijn man kreeg ik zomaar niet mee: WEGENS DE WET OP DE PRIVACY!.
Mijn broek zakte bijna af. Ben ik 32 jaar getrouwd, kom ik elke 3 maanden een zak vol pillen voor hem halen en nu ik om een papiertje vraag krijg ik dat niet mee... Meneer moet deze zelf ophalen. Makkelijker gezegd dan gedaan, anders loopt hij zelf toch wel vaker de apotheek binnen?, was mijn antwoord.Tja, misschien kunt u zeggen hoeveel soorten medicijnen uw man slikt? Geef ik per ongeluk een verkeerd antwoord en moest er nog eens zwaar overlegd worden. Na lang geduld kreeg ik het begeerde papiertje mee. Loop jij ook wel eens tegen 'de wet op de privacy' aan?

zondag 11 december 2011

Kerstboom

Dit jaar zouden wij geen kerstboom plaatsen. Wij gaan immers voor de kerst op reis en als wij terugkomen is het 2012.
Maar zoals ik eerder schreef, zitten wij in wat woelige wateren. Soms, bij ons het hele jaar al, lopen dingen anders dan wij hadden gedacht. Sinds begin november woont jongste zoon weer thuis. Maar, zoon wil toch eigenlijk wel een kerstboom in onze woonkamer. Ik vind het prima, als hij maar meehelpt de boom optuigen. Zelf sta ik niet te juichen bij onze boom, het is niet helemaal mijn ding en de kleur ballen ook niet. Begin van ons trouwen hadden we zilveren ballen. Deze vond ik toen erg mooi. Maar door de jaren heen worden kinderen groter. Was ik echt zo ouderwets om nog steeds die zilveren ballen te hebben? Mijn ouders hadden al jaren dezelfde ballen en zelfs nog met foei lelijke, die zus en ik als kind hadden uitgezocht. Maar er kwam verandering. Mijn ouders wilden hun kunstkerstboom niet meer. Zij kozen voor 2 kleine boompjes die ze opgetuigd en wel in een doos konden zetten. Wij mochten hun boom hebben. Manlief helemaal blij, hij vond die naaldenzooi al een hele tijd niets meer. Oke, nieuwe boom, nieuwe ballen.
Oude ballen weggegeven en de kinderen vonden de nieuwe super. Maar de kleur is nooit mijn kleur geweest. Hoe druk kun je je maken kan je denken. Dat valt ook wel mee, het is maar 1 x per jaar, maar de boom voelt niet lekker! 'Kunst' en niet de juiste kleur ballen. Elk jaar denk ik: hier moet ik wat mee doen. maar elk jaar worden boom en ballen weer opgeruimd en elk jaar weer tevoorschijn gehaald. Dat boom en ballen nu een jaar langer in doos zouden blijven vond ik dus helemaal niet erg.
Om zoon wat huiselijke sfeer te bieden, wordt de boom toch neergezet.

vrijdag 9 december 2011

Forsythia van slag

Wij hebben een houtkachel die bij ons dienst doet als hoofd-kachel/ verwarming. Het is een beste knaap, die wel een stukje hout lust. Nu konden wij een aantal, lees: een hele boel, appelbomen rooien om daar kachelhout van te zagen. Een beste klus: bomen snoeien, bomen halveren, opladen en thuis zien te krijgen voor opslag. Vorige week zaterdag zouden we de laatste hand leggen aan het snoeien. Helaas konden 'het weer' en wij niet tot een overeenstemming komen en zijn we die dag thuis, jawel, bij de kachel gebleven. Morgen moet het er toch van komen, weer of geen weer.

Van de week ben ik in onze tuin nog wat aan het snoeien geweest, want we hebben ruimte nodig om het appelhout op te slaan. Zeer verrast was ik toen ik de Forsythia zag bloeien. En bij de buren zag ik 2 mooie rozen. Hoe van slag kan de natuur zijn? Krijgen we in het voorjaar wel weer bloemetjes in onze Forsythia?

woensdag 7 december 2011

Het moet er toch maar van komen.

De voorbereidingen voor onze reis zijn inmiddels in gang gezet. De tickets zijn allang binnen, het visum zit in ons paspoort. Over 2 weken zijn we al een heel eindje opweg naar zoon, schoondochter en nieuwe kleinzoon. Nee, niet per schip, zoals blog naam zou vermoeden, we zoeken het iets hoger op. Overal in huis liggen lijstjes, overal liggen cadeautjes, kaartjes ed. die mee moeten en overal is het nog een grote rommel. Zeg maar gerust een 't'-zooi.
Ik hoopte al veel op orde te hebben voordat wij zouden vertrekken. Helaas, het mocht niet zo zijn. De woelige wateren hebben ons gevonden de laatste tijd. Het is nu een kwestie van laveren tussen alle spullen, gedachten en werkzaamheden. Komt vast wel weer goed, tenminste, daar ga ik van uit. Als we terugkomen hebben we onze kleinzoon kunnen knuffelen, onze zoon en schoondochter in de armen kunnen sluiten. En..., we hebben heel veel gezien, gegeten, gehoord en geroken, wat we hier niet kennen. Dat moet een grote verrijking zijn waar we veel energie uit gaan halen zodat we met frisse moed het nieuwe jaar starten.