zondag 15 november 2015

Appelmoes... NOT

Vorig jaar veel potjes appelmoes gemaakt. Mmm..., super lekker. Helaas de laatste maanden vergeten om zo nu en dan een potje open te maken. Van de week moest het er maar eens van komen, want er ligt alweer een nieuw voorraadje goudrenetten te wachten om tot moes te mogen worden gekookt.

Wat gebeurde er met de appelmoes toen ik de potje opendraaide? De appelmoes begon te rijzen, borrelde omhoog en liep over de rand heen. Wat was dat nu? Nog nooit eerder meegemaakt, de smaak was ook niet goed. Volgende pot, schimmel en de laatste 5 potjes hadden ook een laag schimmel.

Nu brak toch wel mijn klomp. Zware teleurstelling, geen moes bij het eten. Er moet toch wel een verklaring zijn voor dit bederf. Het enige wat ik bedenken is dat de potjes te warm hebben gestaan, zeg maar zo'n beetje op kamer temperatuur. Andere jaren heb ik ze wel koeler weggezet/opgeslagen.
Nu herinner ik mij ook weer dat ik een paar jaar geleden pompoensoep ook is gaan schiften en langs de deksel naar buiten kwam. Dat stonk, verschrikkelijk! Deze stonden toen ook behoorlijk warm, veel warmer zelf.
De potten en deksels maak ik altijd heel goed en zorgvuldig schoon. Of zou het mis gegaan zijn omdat ik potten en deksels meerdere keren/jaren gebruik?

Heb jij hier een verklaring voor?

zondag 8 november 2015

Verjaardag

Gisteren hebben wij de verjaardag van mijn pa gevierd, 84 jaar is hij geworden.

's Ochtends was ik al even naar het verzorgingshuis gegaan voor de 'was-wissel' en natuurlijk om mijn pa een knuffel te geven. Trots liet de verzorging een boek zien dat hij van de afdeling had gekregen. Een bekend boek... Ik weet, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, maar ik kreeg toch een nare kronkel in mijn maag. Het boek was niet nieuw, maar dat was niet de oorzaak van die kronkel. Ik liet mijn moeder het boek ook zien, maar bij haar viel het kwartje niet. Bij ons in het dorp huist in een 'leeg' winkelpand een 2de hands boekwinkel. Je kunt daar je overtollige boeken brengen en men verkoopt ze voor 1 á 2 euro p st., waarna men een leuk/goed doel zoekt in de omgeving om een donatie te doen. Precies..., ik denk voor 99% dat hij zijn eigen boek weer heeft gekregen. Stapels heeft echtgenoot daar heen gebracht, afkomstig van mijn ouders. Boeken over scheepvaart en water (niet dat uit de kraan). De boeken met veel kleurenfoto's hebben wij zelf nog behouden en 'gemerkt' bij hem in de huiskamer gelegd. Dit boek was vnl voorzien van zwart-wit plaatjes.

Gauw vergeten...
's Middags een gezellige dag gehad met de familie. Pa was super netjes gekleed, incl nieuwe pet :-), maar het meeste is toch wel langs hem heengegaan. Gelukkig hadden we ook voor veel lekkers gezorgd, iets waar hij zichtbaar nog van geniet.

maandag 6 april 2015

Weer rust in huis

Vanmiddag kleinzoon en kleindochter naar opa en oma koeien gebracht. Even rust in onze tent. Vanavond badkamer en toilet maar even schoongemaakt en morgen de stofzuiger nog door het huis slingeren... Dan moet het weer ergens op lijken tot donderdag avond als het grut hier weer komt logeren.

Morgen gaan de 4 weken in waarin werkgever echtgenoot 4 dagen het 'juiste werk' laat doen. Na deze 4 weken een evaluatie en daarna, als alles goed is, zal het volledige 5 daagse patroon worden opgepakt. Dit moet dan nog wel steeds volgens de gemaakte afspraken gaan.
En ik? Ik hoop weer een draad op te kunnen pakken. Dit hele conflict heeft mij leeggezogen, brrr.

Kinderen in China vermaken zich uitstekend. Gevalletje niet kunnen pinnen was snel opgelost. Dochter had (gelukkig) een random reader mee en zo konden ze allemaal hun pas tijdelijk wereldwijd toegankelijk maken. De familie app rammelt uren per dag. De meest hilarische foto's en voorvallen komen binnen rollen. Zo leuk! Echtgenoot en ik zijn erg trots op ons 3-tal! Ze zijn alle drie zo verschillend, maar ze gaan voor elkaar door het vuur! We hebben de China -zoon nog niet echt kunnen peilen, maar volgens ons geniet hij volop van het bezoek van zusje, broertje en zwager.

zondag 5 april 2015

Sloperijtje

Zaterdagavond als een blok om 8 uur op de bank in slaap gevallen en om 11 uur weer klaar wakker. Ik was geheel gesloopt. Energie is hopeloos ver te zoeken, want anders zou mij dit niet overkomen.

Vanmiddag met klz en kld bij mijn ouders langs geweest. Zaterdag is één van de vast dagen dat ik dat nog steeds doe. Moeders was een beetje in de mineurstemming. Eén van de zes bewoners van haar afdeling was aan het einde van de ochtend overleden. Ik had woensdag al gehoord dat het slecht ging en ook nog een poosje met de dochters van mevrouw gesproken. Mijn moeder beseft dit allemaal nog zo goed en het lijkt wel of dit haar elke keer zwaarder valt.
Met de kleinkinderen erbij was er wat roering en bracht dat wat afleiding, hoopte ik.

Toen naar mijn pa met z'n allen. Hij ging gelukkig vrij snel staan in zijn huiskamer en met ons mee naar het 'grote plein'. Daar was het plaatsnemen op een stoel weer zo'n gevalletje... Kleinkinderen begonnen een beetje met stoelen te schuiven, wie zit naast wie. Eindelijk zat mijn vader en op mijn verzoek reed mijn moeder nog even een klein rondje in haar elektrische rolstoel, om zo beter aan de tafel te zitten. En hup, daar stond mijn vader weer. Ik vroeg hem meerdere keren te gaan zitten en hielp hem daarbij. Maar hij hield zo krampachtig de tafel vast en sprak daarbij allerlei brabbel taal tegen klz die daar tegenover zat aan de niet zo grote tafel. Klz bang werd en begon te huilen. Ik smolt en heb hem geknuffeld en gezegd dat hij vooral niet bang moet zijn. Ouwe opa doet echt niets, maar kan ons niet meer vertellen wat hij denkt en dat dat heel moeilijk is voor ouwe opa. En natuurlijk ook moeilijk voor ons, dat wij hem ook niet begrijpen. Toen vloog er een boel wind naar buiten en automatisch kijk ik al of er niets bij uit gekomen was. Maar ik zag geen onraad en eindelijk heb ik hem op de stoel gekregen. Kleinkinderen stuiteren op de stoel en daar naast, duizend en één vragen van hen en een pa die onrustig was, zucht... En hup, daar stond mijn pa weer. Hij rook niet lekker en na inspectie heb ik hem meegenomen naar de afdeling. Ik geef dit altijd aan bij de verzorging zodat we met z'n tweeën mijn pa weer óp poetsen'. Dan weer terug... Hoe kan ik ook denken om nog even gezellig bij elkaar te zitten. Nee, mijn pa had totaal geen zin om zich bij ons te voegen en ging linea recta naar zijn huiskamer terug. Dan nog maar even met moeders blijven zitten én de kleinkinderen.

Opvoedkundig had ik de kids verteld dat het netjes is om de bewoners die we tegenkomen te groeten, zoals, goede middag mevrouw, goede middag meneer. Dat was ook weer niet slim, want de meeste bleven ook een hele poos om kleinkinderen heen hangen: handje geven, aai over de bol, hoe heet je en zo meer. En één keer is leuk, maar dat verveelde vrij snel, omdat er veel gebrabbeld wordt, ongecontroleerde bewegingen en en...

Waarom doen veel mensen zo raar oma? Ik heb geprobeerd heel simpel en kort een uitleg te geven en ze vonden het wel goed. Waarschijnlijk niet interessant voor ze en er werd weer verder gespeeld. Uiteindelijk moesten we ouwe opa nog even gedag zeggen. Dat was ook niet meer nodig want hij zat zo vast te slapen in de stoel... , met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Als kers op de slagroom moest kld nog spugen en begon spontaan te huilen. Haar troosten, is niet erg, ruimt oma weer op, geen probleem, nog meer spugen? Gelukkig, dit was alles. De kids hadden nogal wat gedronken deze middag. Er staat nl op het 'grote plein' een apparaat met gekoeld water en het eerste dat ze vragen is of ze daar ZELF een beker water mogen halen. Het maagje van kld zat een beetje te vol met vocht, ze had dus meer op dan ik erg in had (weer een oplet puntje voor een volgende keer).

Van 6 tot 7 uur hebben echtgenoot en ik kld en klz leren kwartetten. Grote lol, de jongens tegen de meisjes... Om half 8 lagen ze plat en ik was gesloopt!

vrijdag 3 april 2015

The kids

Klz (kleinzoon) en kld (kleindochter) logeren tot en met 2de Paasdag bij ons. Daarna een paar dagen bij 'opa en oma koeien' en eind volgende week nog even bij ons, 'opa en oma hout'.

Wij hebben dochter, schoonzoon en jongste zoon vanochtend naar Schiphol gebracht. Ze gaan hun grote broer in China bezoeken. Eindelijk... China zoon wilde al zolang dat ze eens op bezoek kwamen en na veel vijven en zessen zaten ze allemaal op één lijn en werd er geboekt. In goed overleg met 'opa en oma koeien' hebben we een mooi 'logeer rooster' voor klz en kld kunnen maken.

Het afscheid nemen van de kleinkinderen verliep erg goed. Alleen kld heeft heel even geschreeuwd dat ze naar mama wilde, maar dat was snel weer over. Ze had 's ochtends al wat pijn in haar buikje en ik dacht nog: dat gaat wat worden. Maar het viel gelukkig allemaal mee en klz heeft niet één keer gepiept, de bikkel!

Voorafgaande aan vandaag, viel er nog wel het één en ander te regelen. En omdat wij al eerder die kant op zijn geweest, zaten we natuurlijk nog vol met goede tips. Er werd mij ook gevraagd om wat RMB te kunnen pinnen op Schiphol. Mijn advies was dat niet te doen, want in verhouding met het pinnen in China zelf, is die bank op Schiphol behoorlijk aan de prijs. Ook hebben we jongste zoon erop gewezen bij het pinnen bij de bank in China, niet zijn pas te vergeten uit de automaat te halen. Wij krijgen hier eerst onze pas retour en daarna worden de centjes uit de automaat gespuugd. In China gaat dat net andersom. Eerst geld en dan de pas. Zo heb ik regelmatig de pas van China zoon moeten laten blokkeren, omdat de automaat deze weer had ingeslikt bij het niet verwijderen.

En zo kwam er eind van de middag een familie app binnen: klopt dat wij met onze wereld pas van de R.abob.ank niet in Moscou kunnen pinnen? Aai, daar ging mij een lampje branden. Gebruik bankpas buiten Europa instellen. Daar heeft geen hond aan gedacht, denk ik. Tja en nu? Niet in Moscou kunnen pinnen tijdens de overstap, is niet zo'n probleem, maar 8 dagen China zonder geld... Gelukkig is er nog grote broer, daar kunnen ze vast wel een deal mee sluiten.

Morgenochtend wederom op tijd uit bed. Klz moet om 9.00 uur in het water liggen. Met een half uur rijden vooraf, gaap... , duikelen we maar weer ónze koffer in.

donderdag 2 april 2015

Opgelucht

Het klikte niet meer tussen echtgenoot en werkgever. Misverstanden, uitspraken die steeds gedaan werden, te veel en heel veel te veel uren, alles vrat echtgenoot als binnenvetter op. 'Het' re-integreren verliep dus ook totaal niet volgens plan/wens.

Nee..., het werd er hier niet gezelliger op. Bah, wat een k*t maanden. 7 april vorig jaar ging echtgenoot per ambulance richting ziekenhuis. Terug vechten om weer op de been te komen, sterker  worden, de eerste maanden gingen fijn. Maar hoe dichter werk in aantocht kwam, hoe..., hoe...

Een case manager kwam als tussen persoon de terugkomst op de arbeids-markt doornemen en stuitte op mijn binnenvetter. Gesprekken tussen werkgever en echtgenoot liepen steeds vast. Zelf zag ik dat echtgenoot er niet uit kwam. Heb daarom eens alles met hem doorgenomen: wat kan hij wel, wat is het uiterste en wat zal mogelijk zijn binnen dat bedrijf. Echtgenoot had al zijn frustraties op papier gezet en deze ochtend was er wederom een gesprek, waar ik ook aan deel heb genomen (ik was al eens eerder door werkgever uitgenodigd). Waarom? Om mijn binnenvetter te beschermen, maar ook om hem te laten luisteren. Want als je het kookpunt hebt bereikt, lijken opmerkingen aan de andere kant van de tafel slecht door te komen. Van twee kanten kwam er vuur, een beste fik. Ik heb mij geheel aan de afspraken gehouden, die ik vooraf met echtgenoot heb gemaakt. Waar nodig heb ik een insteek gemaakt en voor de rest mij afzijdig gehouden en waar vragen kwamen heb ik eerlijk een antwoord gegeven.

En zo waar, toen het vuur was geblust, kwam er een goed gesprek.  Mooie afspraken zijn gemaakt en ik reed met een opgeluchte echtgenoot naar huis. Ik kon het wel uitschreeuwen van blijdschap.

Zucht... Ik voelde er zeker de laatste maanden niets meer voor om nog iets te schrijven. Maar volgens mij is het tij gekeerd want ik heb de hele week al weer bij andere gelezen.

Nu ga ik snel de ontbijttafel dekken want de wekker rammelt op tijd. We gaan wat leuks doen, morgen, met onze 2 logees.



donderdag 1 januari 2015

2015

Voor iedereen: de allerbeste wensen, veel gezondheid en liefde voor het nieuwe jaar!!

Echtgenoot en ik wenste elkaar om 00.00 uur een gezonder én rustiger jaar toe. Een nieuw jaar, wat heb ik hier naar uit gekeken. 2014 was niet mijn jaar, kijk er ook niet met heel veel plezier op terug. Moe, heel erg moe was (en ben ik nog) ik de laatste maanden. En dat straal ik uit, krijg ik van andere te horen. Daar word ik dan weer niet blij van. Het was vaak de ene voet voor de andere zetten en niet te veel nadenken.

Er kwam veel op mijn/ons pad, dat heb ik in 2014 achtergelaten (hoop ik). Fris en fruitig werd ik wakker..., en met een heel fijn gevoel. Hoe het kan dat 2014 als een blok aan het been hing en op dit moment, nu 2015, lijkt het erop dat al die zorgen en het andere gedoe zo erg mee vallen... Ik denk dat ik daar maar niet te lang over moet nadenken. Werden de leuke en fijne momenten van vorig jaar overschaduwd, wordt dat nu maar eens plan van aanpak. Is dat dan een goed voornemen? Laat ik die vraag maar open houden.

In ieder geval zal ik hier weer meer present zijn en braaf andere schrijfsels gaan lezen. Wat mij betreft: IK HEB ZIN IN 2015!